04/10/2026
Die Huisie in die Bos
My hart is ’n huisie in die bos,
verlate, verborge en van die wêreld los.
In die donker grond van my hart se tuin,
lê my love languages diep onder die puin.
Begrawe in ’n blik, vir altyd versteek,
sodat geen mens dit ooit weer kan breek.
Niemand sal dit vind, niemand sal dit deel,
niemand sal weer my kosbare dinge steel.
Die vensters is toe, die oë is blind,
die hande en vingers waai nie meer vir die wind.
Die ore is doof, die tong en lippe stom,
die deure is gesluit vir enigiets wat kom.
Agter ’n swaar houtdeur, veilig bewaar,
onder die houtvloer verdoesel van gevaar.
Met spykers en houtbalk het ek elke skrefie geseël,
sodat geen lig meer op my sagtheid kan speel.
Geen straaltjie mag ontsnap na die wêreld daarbuite,
geen warmte mag ontdooi op my ysige ruite.
Daar is geen chlorofil vir nuwe groei wat wag,
net die ewige stilte van ’n geseëlde nag.
Hier is geen gediggies en geen liedjies meer nie,
niks wat die gekraakte siel kan geseën of eer nie.
Geen warm, ontspanne bad om die koue te verdryf,
geen hande wat die stres uit my moeë voete vryf.
Geen verrassingskosblikkie op ’n swaar, lang dag,
geen laatnagwysies wat in die donker vir my wag.
Geen vroegoggend-beskuitjies, geen wyn om aan te teug,
niks wat my hart ooit weer kan verheug.
Geen lig, geen lug, geen druppel water of dou,
sal ooit weer hierdie mure van herinnering afbou.
Geen mikro-organismes om die pyn te verwerk,
niks wat hier binne-in my siel kan versterk.
Die metamorfose is vir altyd gestuit,
die drome is verban en die wêreld is uit.
Alles wat mooi was, is diep weggesteek—
binne die donker kas het dit tot stof vermurwe en breek.
©OVS2026
