04/05/2026
अमेरिकाबाट संगम बिष्ट लेख्छिन:-
"एक वर्षअघिको कुरा हो। म अमेरिका आएको केही समय मात्र भएको थियो। सानैदेखि डिप्रेसन र एन्जाइटीसँग जुध्दै आएकी म, घरबाट टाढा, पूर्ण रूपमा अपरिचित ठाउँमा एक्लै हुँदा जीवनको निकै अँध्यारो चरणमा पुगेँ। मानसिक स्वास्थ्यको अवस्थाका कारण म अस्पतालसम्म भर्ना हुनुपर्यो। वर्षौँदेखि आफैँसँग लड्दै आएको मेरो मन र दिमागले सायद त्यतिबेला हार मानेको थियो।
अस्पतालबाट डिस्चार्ज भएपछि एउटा सानो आशा थियो—अलिकति संघर्ष गरेँ भने फेरि राम्रो दिन आउला कि भन्ने। त्यही समयमा नेपालबाट केही अंकलहरू अमेरिका आउनुभएको थियो। उहाँहरू हाम्रो परिवारसँग वर्षौँदेखि चिनजान भएका, कसैलाई म ‘दाइ’ भन्थेँ, कसैलाई ‘अंकल’। यस्तो कठिन समयमा आफ्नो जस्तो मान्छे भेट्दा सायद केही राहत मिल्ला भन्ने सोचेर बुबाले भेट्न भन्नुभएको थियो।
ऊर्जा थिएन, औषधिमा थिएँ, पूर्ण रूपमा एक्लिएकी थिएँ। तर पनि, पराइ सहरमा आफ्नै जस्तो मान्छे भेट्दा चर्को घाममा छायाँ जस्तो सान्त्वना पाइएला कि भन्ने आशा थियो। भेट्न जाँदा एकजना अंकलसँग भेट भएन, तर जसलाई म ‘दाइ’ भन्थेँ, उहाँसँग भेट भयो।
कुराकानीकै क्रममा उहाँले “तिमी बसेको ठाउँ देखाऊ न” भन्नुभयो। मैले विश्वास गरेँ—किनकि उहाँलाई १० वर्षभन्दा बढी समयदेखि चिन्दै आएकी थिएँ, परिवारले पनि आफ्नै मान्थ्यो। म उहाँलाई आफ्नो अपार्टमेन्टमा लिएर गएँ।
त्यहाँ बसेर कुरा गर्दा मेरो स्वास्थ्यको विषय निस्कियो। मैले आफ्नो पीडा, संघर्ष सबै सुनाएँ—रुँदै, कति गाह्रो भइरहेको छ भनेर। तर मलाई थाहा थिएन, जसलाई म दाइ मान्थेँ, त्यो मान्छे एउटा रा'क्षस रहेछ। म ब*लात्कृत भएँ।
त्यसपछि बाँकी रहेको सबै आशा, सबै शक्ति एकैचोटि हरायो। म बोल्न सकिनँ, चि'च्याउन चाहन्थेँ, परिवारलाई भन्न चाहन्थेँ—तर ड'रले रोकेँ। यस्तो अवस्थामा पनि, यदि मैले केही भनेँ भने मेरो परिवार नै टुट्ला भन्ने भयले म चुप लागेँ।
बुबा, माफ गर्नुहोस्। आज यसरी लेख्दैछु, किनकि तपाईंलाई भन्न कहिल्यै हिम्मत आएन। यदि तपाईं सँगै हुनुभएको भए, सायद तपाईंको अँगालोमा रोएर, त्यहीँबाट फेरि उठ्न सक्थेँ होला। तर तपाईंबाट टाढा थिएँ—त्यस समयमा आफ्नै सास फेर्न गाह्रो भएको अवस्थामा म आफैँका लागि कसरी लड्थेँ होला?
म भन्न सकिनँ। कसैलाई भन्न सकिनँ।
आफैँसँग घिन लाग्न थाल्यो। वर्षौँदेखिको संघर्षपछि मेरो आ'त्मा, शरीर, दिमाग—सबैले हार माने। म'र्न पनि सकिनँ—परिवारको माया सम्झेर। तर बाँच्नु पनि सजिलो रहेन। हरेक दिन यो पीडाले खाइरहेको छ। राम्ररी सास फेर्न सक्दिनँ, खान सक्दिनँ—म आफैँलाई एउटा जीवित लास जस्तो महसुस गर्छु।
र त्यो रा'क्षस? ऊ त फर्केर आफ्नो घर गयो, स्वतन्त्र रूपमा बाँचिरहेको छ।
आज केही हिम्मत जुटाएर यो लेखेँ। थाहा छ, सायद मैले न्याय पाउने छैन। लड्ने शक्ति पनि अब बाँकी छैन। तर जसले ममाथि यस्तो अन्याय गर्यो, उसले यसको परिणाम भोग्नै पर्छ। भविष्यमा उसले कसैलाई पनि यस्तो गर्न नपाओस्।
मेरो सम्पूर्ण परिवारसँग माफी माग्न चाहन्छु। सायद अब तपाईंहरू मसँग निराश हुनुहुनेछ। तर सधैँ निराश गरिरहने म शायद एउटा असफल मान्छे नै हुँ।
अन्त्यमा एउटा प्रश्न—कसैको जीवन बर्बाद गरेर बाँच्दा कस्तो महसुस हुन्छ, सागर लाम्साल क्षेत्री ? "
