Kovan Agency

30/06/2026

Merhaba! 1 Temmuz Çarşamba günü saat 21.00'de Çocuk Edebiyatı Konuşuyoruz söyleşilerine davetliyiz.
Çevrimiçi gerçekleşecek buluşmaya katılmak isterseniz kayıt için e-mail gönderebilirsiniz: [email protected]
Görüşmek üzere!

12/04/2026

Kovan Agency and ICEF are ready to meet you at the Turkey National Stand at the fair!

Our illustrators’ portfolios, postcards, the books we represent, festival badges, and more are waiting for you. See you there!

Stand info: Hall 29 B34–C39

20/03/2026

(ENG-TR) | Rüya İğit

On this final day of our meeting, I wanted to invite you into my creative process. This is the story of how the sketches you saw in my previous post transformed into a time-lapse illustration...
Since my high school years, I’ve been in love with exploring every technique and material the world of art has to offer. Whether it’s gouache, watercolor, oil painting, or linocut; playing with such a wide range of mediums is a playground that keeps me fresh and inspired every single day. The limitless brushes and colors of the digital world, along with its 'sterile' and practical nature, excite me just as much. I am open to any environment and innovation where I can practice my art with the sole exception of AI support. :)

It was a pleasure meeting you all. Thank you everyone. Hope to see you again!

Enjoy the process!

--

Tanışmamızın bu son gününde, sizi üretim sürecime davet etmek istedim. Bir önceki paylaşımda fotoğraflarını gördüğünüz eskizlerin, hızlandırılmış bir illüstrasyona dönüşme hikayesi bu...

Lise yıllarımdan beri resim sanatının sunduğu her tekniği ve malzemeyi keşfetmeye aşığım. Guajdan suluboyaya, yağlı boyadan linol baskıya kadar geniş bir yelpazede kalem oynatmak; sıkılmamı engelleyen, beni her gün tazeleyen bir oyun alanı. Dijital dünyanın sunduğu sınırsız fırça ve renk seçeneği, o 'steril' ve pratik yapı da beni aynı şekilde heyecanlandırıyor. Sanatımı icra edebileceğim her ortama ve yeniliğe açığım; bir tek yapay zeka desteği hariç. :)

Tanıştığımıza memnun oldum. Herkese teşekkür ederim. Görüşmek dileğiyle!

İyi seyirler!

19/03/2026

(ENG-TR) | Rüya İğit

Do I have a source of inspiration? Or does inspiration really exist?

People often think that art or design only happens when inspiration comes. But for me, creation is the result of a process where discipline, knowledge, technical skill, and observation converge. I believe more in the power of the ‘idea’ than in 'inspiration' and, of course, in the power of hard work.

My mind is like Hermione’s bag, in which she stuffs everything and has no end; it is where my observations, research, concepts, and unfinished sketches reside. Much like the inclusive bag mentioned in Ursula K. Le Guin’s 'The Carrier Bag Theory of Fiction,' I call mine my 'art dowry.' I keep the fragments I collect from life in this bag, waiting for them to quietly build connections and for their paths to cross. I am letting everything bloom in its own season. While I initially forced myself to rummage through that bag in search of magic, lately I have been searching for true magic not in the extraordinary, but in the simple texture of the mundane.

Sometimes drawing portraits, sometimes sketching an object that has been right in front of me all along, sometimes observing my cat or myself, or thinking about what emotion could describe a willow tree while walking... In short, everything with the potential to tell a story becomes the very material that goes into my bag.

__
Peki bir ilham kaynağım var mı? Ya da gerçekten ilham diye bir şey var mı?

İnsanlar genellikle sanatın veya tasarımın yalnızca ilham geldiğinde ortaya çıktığını düşünür. Ancak benim için bir üretim; disiplin, bilgi, teknik beceri ve gözlemin bir araya geldiği bir sürecin sonucudur. İlhamdan ziyade fikrin gücüne inanırım. Ve tabii ki, çok çalışmanın gücüne de.

Zihnim, Hermione’nin içine her şeyi tıkıştırdığı ve sonu olmayan çantası gibi; gözlemlerim, araştırmalarım, kavramlarım ve bitmemiş eskizlerim orada ikamet eder... Ursula K. Le Guin’in 'Çuval Kuramı ve Kurgu'da bahsettiği o kapsayıcı çanta gibi, ben de benimkine 'sanat çeyizim' diyorum. [devamı yorumlarda]

18/03/2026

(ENG-TR) | Rüya İğit
If you were to ask about my life outside of drawing, I’d say it’s a bit "monochromatic" for now, as I’m dedicating all my energy to my passion, my profession. Cooking, spending time with my family, and playing with my cat are great escapes, but my mind is always busy with creating.

While I nurture my designer side by creating visual identities (logos, posters, etc.) for a client profile ranging from dance schools to my own mother, I’ve recently started sketching out my own stories; this is a brand-new adventure for me. My high school and university years, as well as the periods I spent preparing for both, were all spent in studios, but my trip to London last year and the life drawing sessions I attended breathed fresh life into my artistic practice and my longing for the studio environment. I’m currently in a productive phase filled with competitions, my hand-bound sketchbooks, drawing clubs, blog posts, and constantly revolving studio ideas. This is the year to turn those ideas into reality; would you like to follow along and see how it unfolds? ⭐️

My Substack account: https://artdowrya.substack.com/?utm_campaign=profile_chips

--
Çizim dışındaki hayatımı sorarsanız eğer, şimdilik biraz 'tek renkli' diyebilirim çünkü tüm enerjimi tutkum olan mesleğime adamış durumdayım. Sevdiklerime yemek yapmak, onlarla vakit geçirmek ve kedimle evin içinde koşturmak en büyük kaçışım olsa da, zihnim daima üretim odaklı.

Dans okullarından anneme uzanan bir müşteri profiline görsel kimlik tasarımları (logo, poster vb.) yaparak tasarımcı yönümü beslerken, son dönemde kendi hikayelerimi karalamaya başladım; bu benim için yepyeni bir serüven. Lise ve üniversite yıllarım ve her ikisine de hazırlandığım süreç de atölyelerde geçiyordu, geçen yıl yaptığım Londra seyahatim ve katıldığım canlı model atölyeleri, sanatsal pratiğime ve atölye özlemime yepyeni bir soluk getirdi. Yarışmalar, kendi ‘diktiğim’ eskiz defterlerim, çizim kulüpleri, blog yazılarım ve sürekli dönüp duran atölye fikirlerimle dolu bir üretim sürecindeyim. Bu sene, aklımdaki o fikirleri somutlaştırma yılı; gelişmeleri benimle takip etmeye ne dersin? ⭐️

Substack he

17/03/2026

16/03/2026

(ENG-TR) | Rüya İğit

Hi, I’m Rüya! I’m so happy to finally introduce myself to you all.

I’m an illustrator and visual artist. My life has been a whirlwind of moves and travels lately, so I don't have a fixed desk. These days, I’m bringing my creations to life from my grandmother’s table. Among the photos, you can also see some of the tables that have accompanied me recently.

A night owl since my university days, I’m currently transitioning into a more daytime oriented freelance routine. Because my desk is small, I try to decide what I want to do and organize it accordingly, but it usually turns into chaos afterwards anyway. My biggest motivation while working? "Listening" to TV shows. Old Turkish series, chaotic reality shows, and an eclectic playlist ranging from Selda Bağcan to Sugababes are what keep me grounded. Still, silence is my favorite. My favorite sound is that of my cat, Çitos (Cheetos), who loves to break the silence.

--

Merhaba, ben Rüya! Nihayet sizlere kendimi tanıtacağım için çok heyecanlıyım.

Çizer ve tasarımcıyım. Son yıllarda hareketli bir taşınma ve seyahat gündemim var. Bu yüzden sabit bir masam yok; son zamanlarda da üretimlerimi anneanne evindeki masamda hayata geçiriyorum. Bana yakın zamanda eşlik eden bazı masaları da fotoğraflar arasında görebilirsiniz.

Üniversite yıllarından kalma bir alışkanlıkla tam bir gece kuşuyum ama freelancer hayatımda yavaş yavaş gündüz odağına geçiş yapıyorum. Şu anki masam küçük olduğu için yapacağım şeye karar verip düzeni ona göre sağlıyorum ama sonrası yine de kaosa dönüşüyor genelde. Çalışırken en büyük motivasyonum sıcak bir çay eşliğinde "dizi dinlemek". Telaşlı yapımı sakinleştiren eski Türk dizileri, kaos dolu reality showlar ve Selda Bağcan’dan Sugababes’e uzanan eklektik müzik listeleri vazgeçilmezim. Yine de, sessizlik asıl favorim. O sessizliği bozmaya bayılan kedim Çitos’un sesi ise en favorim. :)

13/03/2026

(ENG-TR) | Semra Ersoy

This drawing idea came to me while I was thinking about illustrating a child character who is deeply fascinated by something. As I started drawing the character, pumpkins suddenly came to mind, and I imagined a scene where she is completely absorbed in them.

I usually create my illustrations digitally, and I like the lines to keep a sketch-like quality—slightly loose, lively, and spontaneous. The coloring stage is the part I enjoy the most. I like blending colors and tones together and using vibrant hues side by side.

By the way, her name is Pumpkin Girl :)

--
Bu çizim fikri, bir şeye yoğun ilgi duyan bir çocuk karakter çizmeyi düşünürken ortaya çıktı. Karakteri çizerken bir anda aklıma kabaklar geldi ve kendini kabaklara kaptırdığı bir sahne hayal ettim.

Çizimlerimi genellikle dijital olarak üretiyorum ve çizgilerin eskiz tadında, biraz serbest ve canlı kalmasını seviyorum. Renklendirme aşaması ise beni en çok eğlendiren kısım. Renkleri ve tonları birbirine karıştırmayı ve canlı tonları bir arada kullanmayı tercih ediyorum.

Bu arada onun adı Kabakçıklı Kız :)

12/03/2026

(ENG-TR) | Semra Ersoy
I usually find inspiration in small, ordinary moments.

Sometimes it’s in a grandmother placing a kiss on her grandchild’s cheek, sometimes in a cat named Lemon wandering around the ceramics studio I go to, and sometimes while sitting side by side drawing with my five-year-old niece.

Of course, sometimes inspiration comes from more familiar places too: a drawing I return to again and again, a page from a comic book, or a scene from a film.

But there are also days when, no matter what, I simply don’t feel like picking up a pencil. For times like that, I created a small Instagram group where illustrators share references, drawings, and ideas. I believe that creating together nourishes creativity—and that’s exactly what happened. Now I have many illustrator friends who don’t let me lose my inspiration.

Sometimes, after lying down in bed ready to sleep, a few messages arrive and I suddenly find myself back at my desk, drawing again.

--
İlhamı genelde küçük ve sıradan anlarda buluyorum.
Bazen bir büyükannenin torununa kondurduğu öpücükte, bazen gittiğim seramik atölyesinde ortalıkta dolaşan Limon isimli bir kedide. Bazen de 5 yaşındaki yeğenimle yan yana oturup resim yaparken.

Tabii ki bazen daha tanıdık yerlerden de geliyor: tekrar tekrar baktığım bir çizim, bir çizgi roman sayfası ya da bir film sahnesi gibi.

Ama bazen de ne olursa olsun elime kalem almak istemediğim günler oluyor. Böyle zamanlar için Instagram’da çizerlerin referanslar, çizimler ve fikirler paylaştığı küçük bir grup kurdum. Birlikte üretmenin yaratıcılığı beslediğine inanıyorum ve tam da öyle oldu; ilhamımı kaybetmeme izin vermeyen bir sürü çizer arkadaşım var artık.

Bazen gece uyumak üzere yatağa uzanmışken gelen birkaç mesajdan sonra kendimi yeniden masamda, çizim yaparken bulabiliyorum.

11/03/2026

(ENG-TR) | Semra Ersoy

Although I work digitally, my real playground is still pencil and paper. Drawing in my sketchbook always makes me feel freer. Lately, I’ve been especially enjoying working with just a single pencil; trying to capture tones and small details using only the pencil has been great fun for me.

I also have some weekly routines where I step away from my desk and give myself small breaks. One of them is a ceramics workshop, which is still a fairly new field for me. When I’m working with clay, I can focus just like a child absorbed in play.

Whenever I can, I also go on nature walks and climbing trips. After spending long hours at my desk, being out in nature feels like it resets my entire week.

After these small breaks, returning to my desk always feels much easier.

--
Dijital çizimle çalışıyor olsam da benim için asıl oyun alanı hala kalem ve kağıt. Eskiz defterimde çizmek bana her zaman daha özgür hissettiriyor. Şu sıralar özellikle tek bir kalemle çizim yapmaktan büyük keyif alıyorum; tonları ve küçük detayları sadece kalemle yakalamaya çalışmak beni çok eğlendiriyor.

Masamdan uzaklaşıp kendime küçük molalar verdiğim haftalık rutinlerim de oluyor. Bunlardan biri de benim için henüz yeni bir alan olan seramik atölyesi. Seramik hamuruyla uğraşırken tıpkı bir çocuk gibi odaklanabiliyorum.

Bir de fırsat buldukça yaptığım doğa yürüyüşleri ve tırmanışlar var. Uzun saatler masa başında çalıştıktan sonra doğada olmak bütün haftayı resetliyormuş gibi geliyor.

Bu küçük molalardan sonra masama dönmek her zaman daha kolay oluyor.