23/07/2026
Sanırım üç yaşımdan beri tanıyorum Rezzan teyzeyi.
Çocukluğumun Feneryolu’nun güneşli sokakları, bahçeden eve çağrıldığım öğleden sonraları… Hepsinin içinde biraz onun sesi var.
Ben daha okuma yazma bilmiyorken ben ve abimleri Kadıköy Rexx Sineması’na Özgür W***y filmini izlemeye götürmüştü (1993). Bahçede oyun oynarken camdan seslenir, “Hadi gel, birlikte bir şeyler yiyelim.” derdi. Çocuk aklımla bunun ne kadar büyük bir sevgi olduğunu anlayamazdım; bugün anlıyorum.
Belki de bu yüzden vişne reçelini her yediğimde aklıma önce o gelir. Çünkü onun da en sevdiği reçel vişneydi. ❤️
Yıllar geçti. Bu kez yollar bizi Londra’da buluşturdu.
Son fotoğraf, İngiltere’de birlikte geçirdiğimiz son sabah. 88 yaşında, yine aynı özenle hazırladığı kahvaltı sofrası…
Bir zamanlar bana sevgiyle yer açan sofrada, yıllar sonra kendi çocuğumla birlikte oturabilmek. Bazı sofralar yalnızca kahvaltı hazırlamaz; kuşakları birbirine bağlayan hatıralar kurar.
