02/08/2026
Ben,
maviye sığınan bir insanım .
Denize bakınca içi duran,
ama geceleri kendi içinde fırtına koparan…
Kalabalıkların arasında yürürken bile
içimde hep bir yalnızlık taşıyorum.
Kimse anlamasa da
bazı insanlar susarken daha çok konuşur;
ben onlardan biriyim.
Ben,
yarım kalmış vedaları kalbinde taşıyan biriyim.
Bir ismi bazen dua diye fısıldayan,
bazen şiir diye yazan…
Sevmeyi kolay unutmayanlardanım.
Çünkü benim sevgim
gitmekle bitmiyor.
Kitaplara sığınırım bazen.
Bir cümle gelir,
yarama dokunur,
beni bana anlatır.
Kelimelerle iyileşmeye çalışan bir ruhum ben.
Bu yüzden şiirleri seviyorum;
çünkü bazı acılar
düz cümlelere sığmıyor.
Ben biraz denizim aslında.
Dışarıdan sakin,
içeriden derin…
Mavi tonlarını bu yüzden seviyorum.
Huzuru bazen gökyüzünde,
bazen dalga sesinde,
bazen de kendi sessizliğimde arıyorum.
İnsanlara hemen güvenemiyorum artık.
Çünkü güzel sözlerin ardından
enkaz toplamayı öğrendim.
Ama yine de içimde
ölmeyen bir taraf var:
Gerçek sevgiyi hâlâ bekleyen…
Ben,
yorgun ama hâlâ umut eden bir insanım .
Kırılmış ama sevgiden vazgeçmemiş…
Her şeye rağmen
yeniden ayağa kalkmaya çalışan.
Ve belki de en çok bu yüzden
şiir gibi yaşıyorum ben;
çünkü kalbim
normal bir hayatı hiçbir zaman öğrenemedi. GÜNAYDIN HAYIRLI HUZURLU MUTLU PAZARLAR SEVGİYLE KALIN CANLAR
