เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/683805354810351/

Khun Firefly Stories, บ้านโพธิ์พฤกษ์, Rong Kwang (2026)

Q: ที่อยู่อะไร?

บ้านโพธิ์พฤกษ์

29/07/2026

During that trip to India, our guide told us that Vulture Peak was one of the most meaningful places to give alms.

There was an elderly woman named Mae Sai who had prepared a large amount of money in small notes. She gave donations all along the path, from the top of the mountain down to the foot of the hill.

What impressed me most was how calmly and orderly the beggars waited. No one broke the line, no one pushed, and no one fought over what was being given.

Each person received their share quietly, then moved aside for the next. Everything was so peaceful that giving alms there felt genuinely joyful and uplifting.

For me, Vulture Peak may be one of the most orderly and pleasant places I have ever seen for giving to those in need.
ในทริปอินเดียครั้งนั้น วิทยากรบอกกับพวกเราว่า เขาคิชฌกูฏเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การให้ทานมากที่สุดแห่งหนึ่ง

คุณยายท่านหนึ่งชื่อว่า “แม่ไซ” ท่านเตรียมเงินแลกเป็นธนบัตรย่อยเอาไว้จำนวนมาก เพื่อแจกทานตลอดเส้นทาง ตั้งแต่บริเวณยอดเขาไปจนถึงตีนเขาเลยครับ

สิ่งที่ผมประทับใจมากคือ ขอทานที่นี่จะนั่งรอรับทานกันอย่างสงบและเป็นระเบียบ ไม่มีการแตกแถว ไม่มีการแย่งกัน และไม่เข้ามารุมล้อมผู้ให้

ใครได้รับแล้วก็ขยับออกไป เปิดทางให้คนต่อไปเข้ามารับ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบร้อย จนการแจกทานไม่ได้สร้างความวุ่นวาย แต่กลับทำให้รู้สึกรื่นรมย์และสบายใจ

สำหรับผม เขาคิชฌกูฏอาจเป็นสถานที่ที่มีการแจกทานเป็นระเบียบเรียบร้อยมากที่สุดแห่งหนึ่งที่ผมเคยเห็นมาเลยครับ

29/07/2026

This is Vulture Peak in India.

When I reached the top, I saw a foreign monk and a group of pilgrims sitting quietly in prayer and meditation, surrounded by colorful prayer flags fluttering in the wind.

What caught my attention was that they had come from different countries, spoke different languages, and probably followed different traditions. Yet when they arrived at this place, they all seemed to share one thing in common: faith in the Buddha.

Some were reading prayer texts. Some sat with their eyes closed and their hands folded. Others remained in silent meditation, as if everything around them had briefly fallen still.

As I stood there watching, I felt that Buddhism does not belong to any one nationality. It is something that can bring people from around the world together and allow them to sit in peace side by side.
ที่นี่คือเขาคิชฌกูฏ ประเทศอินเดียครับ

ตอนที่ผมขึ้นไปถึง ผมเห็นพระภิกษุชาวต่างชาติและกลุ่มผู้แสวงบุญกำลังนั่งสวดมนต์และภาวนากันอย่างสงบ ท่ามกลางธงมนต์หลากสีที่ปลิวอยู่รอบ ๆ

สิ่งที่สะดุดตาผมคือ ทุกคนมาจากคนละประเทศ พูดคนละภาษา และอาจมีวิถีปฏิบัติที่แตกต่างกัน แต่พอมาถึงสถานที่แห่งนี้ ทุกคนกลับมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน คือความศรัทธาที่มีต่อพระพุทธองค์

บางคนนั่งอ่านบทสวด บางคนหลับตาพนมมือ และบางคนก็นั่งภาวนาอยู่เงียบ ๆ เหมือนกับว่าช่วงเวลานั้น สิ่งรอบตัวทั้งหมดได้หยุดลงชั่วคราว

ผมยืนมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกว่า พระพุทธศาสนาไม่ได้เป็นของคนชาติใดชาติหนึ่ง แต่เป็นสิ่งที่สามารถเชื่อมโยงผู้คนจากทั่วโลกให้มานั่งอยู่ร่วมกันอย่างสงบได้

และนี่แหละครับ คือบรรยากาศแห่งศรัทธาที่ผมได้พบอยู่บนเขาคิชฌกูฏแห่งนี้

And this is the atmosphere of faith that I encountered here on Vulture Peak.

29/07/2026

The beggars at Vulture Peak were the most orderly and respectful group I encountered during my travels in India.

They did not follow visitors around, pressure anyone, shout loudly, or grab at people. Instead, they remained quietly in their own places. Those who wished to give could do so, and those who chose not to were allowed to pass without being disturbed.

It was a kind of calmness that I rarely saw among beggars in other places.

Although they were still waiting for money or small offerings from passing visitors, they did so in a peaceful and disciplined way that did not make anyone feel uncomfortable.

For me, Vulture Peak may have been one of the pilgrimage sites with the calmest and most orderly beggars I encountered.
ขอทานที่เขาคิชฌกูฏ เป็นกลุ่มขอทานที่ผมรู้สึกว่ามีความเป็นระเบียบเรียบร้อยมากที่สุดเท่าที่เคยเจอระหว่างการเดินทางในอินเดียครับ

พวกเขาไม่เดินตามตื้อ ไม่ส่งเสียงโวยวาย และไม่เข้ามาฉุดหรือดึงนักท่องเที่ยว ทุกคนนั่งรออยู่ตามจุดของตัวเองอย่างสงบ ใครจะให้ก็รับ ใครไม่ให้ก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ

มันเป็นความสงบที่ผมไม่ค่อยได้เห็นจากขอทานในสถานที่อื่น ๆ

ถึงแม้พวกเขาจะยังคงนั่งรอเงินหรือสิ่งของจากผู้ที่เดินผ่านไปมา แต่ก็เป็นการรออย่างมีระเบียบและไม่สร้างความอึดอัดให้กับใคร

สำหรับผม ที่เขาคิชฌกูฏอาจเป็นสถานที่ที่มีขอทานสงบและเรียบร้อยมากที่สุดแห่งหนึ่งในบรรดาสถานที่แสวงบุญที่ผมได้เดินทางไปครับ

28/07/2026

While I was walking near Vulture Peak, I noticed a young girl making her way quickly down the mountain.

She had almost passed me before I managed to raise my camera. I nearly missed the moment, but fortunately, I was able to capture this photograph.

When I looked at it again later, I thought she looked incredibly cool. There was something striking about the way she walked, the clothes she wore, and the expression in her eyes. Everything felt completely natural, without her having to pose at all.

Sometimes, the photographs we almost miss turn out to be the ones with the strongest character and the most charm.

And that is the story behind this photograph.
ตอนที่ผมกำลังเดินอยู่บริเวณเขาคิชฌกูฏ ผมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินลงมาจากเขาอย่างรวดเร็ว

เธอเดินผ่านผมไปเกือบจะพ้นแล้ว ตอนนั้นผมรีบยกกล้องขึ้นมาถ่ายแทบไม่ทัน แต่สุดท้ายก็สามารถเก็บภาพนี้เอาไว้ได้

พอกลับมาดูรูปอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ดูเท่มากครับ ทั้งท่าทางการเดิน เสื้อผ้า และแววตาของเธอ ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ โดยที่เธอไม่ต้องตั้งใจโพสท่าอะไรเลย

บางครั้งภาพที่เราถ่ายแทบไม่ทัน กลับกลายเป็นภาพที่มีบุคลิกและมีเสน่ห์มากที่สุด

และนี่แหละครับ คือที่มาของภาพถ่ายภาพนี้

28/07/2026

At Tapotharam, the lowest point of the area is a bathing pond used by people regarded as “outcastes,” or those placed at the very bottom of society and often looked down upon by others.

When I first saw it, the pond almost looked like a place where wastewater had collected. Everything happened in the same space: people bathed, washed their clothes, and carried out their daily routines side by side.

At first, the scene felt uncomfortable to look at. But the longer I watched, the more emotions I began to see within it.

There were children playing happily in the water, people sitting and relaxing, and others quietly going about their own work. Every kind of life seemed to come together around this one pond.

To me, the pond was not only a picture of poverty or poor conditions. It also held laughter, exhaustion, and the everyday lives of people continuing on in a place that society may rarely choose to see.
ที่ตโปทาราม จุดที่อยู่ต่ำที่สุดเป็นบ่อน้ำของผู้คนที่ถูกเรียกว่า “จัณฑาล” หรือคนในชนชั้นที่สังคมรังเกียจและผลักให้อยู่ต่ำที่สุด

ตอนที่ผมเห็นครั้งแรก ผมรู้สึกว่าบ่อนี้แทบไม่ต่างจากบ่อน้ำทิ้งเลยครับ เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นอยู่ในพื้นที่เดียวกันหมด ทั้งอาบน้ำ ซักผ้า และทำกิจวัตรต่าง ๆ ใกล้ ๆ กัน

มันเป็นภาพที่ดูขัดตาอยู่เหมือนกัน แต่พอมองนาน ๆ กลับมีอารมณ์หลายอย่างปะปนอยู่ในนั้น

มีเด็ก ๆ เล่นน้ำกันอย่างมีความสุข มีคนนั่งพักแบบสบาย ๆ และมีผู้คนที่ต่างก็ทำหน้าที่หรือธุระของตัวเอง ทุกชีวิตมารวมกันอยู่รอบบ่อน้ำแห่งเดียว

สำหรับผม บ่อนี้จึงไม่ได้มีเพียงความสกปรกหรือความยากจน แต่มันมีทั้งเสียงหัวเราะ ความเหน็ดเหนื่อย และชีวิตจริงของผู้คนที่ยังคงดำเนินต่อไปในพื้นที่ที่สังคมอาจไม่เคยมองเห็นครับ

28/07/2026

This is Veluvana.

As I walked in, I saw people offering flowers to the Buddha image. Some stood with their hands together in prayer, some carefully applied gold leaf, while others quietly arranged their offerings with great attention.

What I saw was more than a religious ritual. It was the faith of each person, expressed in a different way. Some remained silent, some gazed at the Buddha image, and others seemed to be making a private wish in their hearts.

I stood watching from a distance and felt that, no matter how much time passes, this place still draws people who come to remember the Buddha.

So this series of photographs is not only about a Buddha image or flowers. It is about the faith that each person carried from home and placed before the Buddha at Veluvana.
ที่นี่คือเวฬุวันครับ

ตอนที่ผมเดินเข้าไป ผมเห็นผู้คนกำลังนำดอกไม้ไปสักการะพระพุทธรูป บางคนยืนพนมมือ บางคนก้มลงปิดทอง และบางคนก็ค่อย ๆ จัดดอกไม้ด้วยความตั้งใจ

สิ่งที่ผมเห็นในตอนนั้น ไม่ใช่เพียงแค่พิธีกรรม แต่เป็นความศรัทธาของแต่ละคนที่แสดงออกมาแตกต่างกัน บางคนเงียบ บางคนเพ่งมองพระพุทธรูป และบางคนดูเหมือนกำลังอธิษฐานอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

ผมเองก็ยืนมองอยู่ห่าง ๆ แล้วรู้สึกว่า ถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน สถานที่แห่งนี้ก็ยังทำให้ผู้คนเดินทางมาเพื่อระลึกถึงพระพุทธองค์อยู่เสมอ

ภาพชุดนี้จึงไม่ได้มีเพียงพระพุทธรูปหรือดอกไม้เท่านั้น แต่มันคือภาพของความศรัทธาที่แต่ละคนนำติดตัวมาจากบ้าน แล้วมาวางไว้ตรงหน้าองค์พระพุทธรูป ณ เวฬุวันแห่งนี้ครับ

27/07/2026

When I visited Nalanda and walked further into the site, I noticed an elderly man standing quietly against an old brick wall.

The moment I saw him, I knew the composition was right. The light, the weathered wall, and his entire presence seemed to fit together perfectly.

His checkered turban, light blue shirt, white moustache, and relaxed posture gave him a naturally striking appearance. He looked effortlessly cool, without needing to pose at all.

I quickly raised my camera, and at that exact moment, he turned and looked directly at me. He did not move away, refuse, or show any sign of discomfort. He simply stood there and met the camera with a calm, steady gaze.

There was something serious and full of character in his expression. Against the ancient brick walls of Nalanda, it almost felt as though the man and the place belonged together.

And that is the story behind this photograph.
ตอนที่ผมเดินทางไปนาลันทา พอเดินเข้าไปบริเวณด้านใน ผมก็เห็นชายสูงอายุคนหนึ่งกำลังยืนพิงกำแพงอิฐอยู่เงียบ ๆ

แค่เห็นเพียงแวบเดียว ผมก็รู้สึกทันทีว่า มุมนี้มันได้ครับ ทั้งแสง ทั้งกำแพงเก่า แล้วก็บุคลิกของเขา ทุกอย่างมันเข้ากันพอดีมาก

ผ้าโพกศีรษะ เสื้อสีฟ้า หนวดเคราสีขาว และท่าทางที่ยืนพิงกำแพงแบบสบาย ๆ ทำให้เขาดูเท่มาก เป็นความเท่แบบธรรมชาติที่ไม่ต้องจัดท่าอะไรเลย

ผมจึงรีบยกกล้องขึ้นมาถ่าย และในจังหวะนั้นเขาก็หันมามองกล้องพอดี เขาไม่ได้หลบ ไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้แสดงท่าทีขัดขืนอะไร เพียงแค่มองมานิ่ง ๆ

สายตาของเขาดูจริงจังและมีเรื่องราวบางอย่างอยู่ข้างใน ยิ่งเมื่ออยู่ท่ามกลางกำแพงอิฐเก่าของนาลันทา ก็ยิ่งทำให้ภาพนี้ดูเหมือนคนกับสถานที่เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

และนี่แหละครับ คือที่มาของภาพถ่ายภาพนี้

27/07/2026

In Rajgir, I saw horse-drawn carriages still being used to carry passengers through the streets.

Our guide explained that these horses were made to work very hard, pulling carriages and transporting people throughout the day. When I first heard that, I felt sorry for them.

But when I watched one of the carriage drivers more closely, I saw something different.

He took very good care of his horse. He stroked it, spoke to it, and constantly watched for any signs that something might be wrong. The way he treated the horse did not make it seem like merely an animal used for work. It felt more like a member of his family, almost like his own child.

That moment reminded me that sometimes, what we are told and what we see with our own eyes may not be exactly the same.

The horse may have worked hard, but at the same time, it also seemed to receive a great deal of love and care from its owner.
ที่เมืองราชคฤห์ ผมได้เห็นรถม้าโดยสารที่ยังคงใช้กันอยู่ตามท้องถนน

วิทยากรเล่าให้ฟังว่า ม้าเหล่านี้ถูกใช้งานค่อนข้างหนัก ต้องลากรถและรับส่งผู้คนตลอดทั้งวัน พอได้ยินแบบนั้น ตอนแรกผมก็รู้สึกสงสารม้าอยู่เหมือนกันครับ

แต่พอผมลองสังเกตคนขับรถม้าอย่างใกล้ ๆ ผมกลับเห็นอีกมุมหนึ่งที่ต่างออกไป

เขาดูแลม้าดีมาก คอยลูบ คอยพูดด้วย และคอยสังเกตอาการของมันตลอดเวลา ท่าทางที่เขาปฏิบัติต่อม้าไม่ได้เหมือนมองว่าเป็นเพียงสัตว์ที่เอาไว้ทำงาน แต่เหมือนเป็นสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว หรือแทบจะเหมือนลูกของเขาเลยก็ว่าได้

มันทำให้ผมรู้ว่า บางครั้งสิ่งที่เราได้ยินมากับสิ่งที่เราเห็นตรงหน้า อาจไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด

ม้าตัวนี้อาจต้องทำงานหนักก็จริง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดูเหมือนได้รับความรักและการดูแลจากเจ้าของไม่น้อยเลยครับ

27/07/2026

This is a group of beggars at Tapotharam.

As I was walking past, I noticed this elderly woman sitting among many others. In front of them were bowls and plates waiting to receive money or food from the people passing by.

But what caught my attention most was not the containers in front of her. It was her face and the look in her eyes.

I do not know what kind of life she had lived, or how long she had been sitting there. But when she looked toward my camera, she smiled at me.

That smile made me feel many things at once. I felt sympathy, curiosity, and somehow I could not help smiling back.

Even though she may not have had much in life, in that brief moment, she still had a smile to give to a stranger standing there with a camera.

And that is the story behind this photograph.
นี่คือกลุ่มขอทานที่ตโปทารามครับ

ตอนที่ผมเดินผ่าน ผมก็เห็นหญิงชราคนนี้นั่งอยู่ท่ามกลางขอทานอีกหลายคน ด้านหน้ามีภาชนะวางเอาไว้ เพื่อรอรับเงินหรืออาหารจากผู้ที่เดินผ่านไปมา

แต่สิ่งที่สะดุดตาผมมากที่สุด ไม่ใช่ภาชนะที่อยู่ตรงหน้าเธอนะครับ กลับเป็นใบหน้าและแววตาของเธอมากกว่า

ผมไม่รู้ว่าเธอผ่านชีวิตแบบไหนมา และไม่รู้ว่าเธอต้องมานั่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไรแล้ว แต่พอเธอมองมาที่กล้อง เธอกลับยิ้มให้ผม

มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหลายอย่างพร้อมกัน ทั้งสงสาร ทั้งสงสัย และก็อดยิ้มตอบเธอไม่ได้

เพราะถึงแม้ชีวิตของเธออาจไม่ได้มีอะไรมากมาย แต่ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น เธอก็ยังมีรอยยิ้มให้กับคนแปลกหน้าคนหนึ่งที่กำลังถือกล้องมองเธออยู่

และนี่แหละครับ คือที่มาของภาพถ่ายภาพนี้

26/07/2026

At Tapotharam in Rajgir, I saw many people bathing according to their religious beliefs.

I was told that the bathing areas were divided by caste, and that the section shown in these photographs was used by Brahmins, although I cannot personally confirm every detail.

What caught my attention was how naturally and skillfully everyone bathed and changed their clothes. The women, in particular, were able to use their saris to cover themselves while changing, as though it were a skill they had learned from childhood.

To me, these photographs are not simply about bathing. They also reflect the beliefs, traditions, and ways of life deeply woven into everyday Indian society.
ที่ตโปทาราม เมืองราชคฤห์ ผมได้เห็นผู้คนจำนวนมากมาอาบน้ำตามความเชื่อของตนเอง

ผมได้รับการบอกเล่าว่า พื้นที่อาบน้ำถูกแบ่งตามชนชั้นวรรณะ ส่วนบริเวณที่ผมถ่ายภาพนี้เป็นพื้นที่ของวรรณะพราหมณ์ ซึ่งผมเองก็ไม่สามารถยืนยันรายละเอียดทั้งหมดได้

สิ่งที่สะดุดตาผมคือ ทุกคนอาบน้ำและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากันอย่างคล่องแคล่ว โดยเฉพาะผู้หญิงที่ใช้ผ้าส่าหรีคลุมร่างกายไปพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นทักษะที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก

สำหรับผม ภาพชุดนี้ไม่ได้มีเพียงเรื่องของการอาบน้ำ แต่ยังสะท้อนทั้งความเชื่อ วิถีชีวิต และธรรมเนียมที่ฝังอยู่ในชีวิตประจำวันของผู้คนอินเดียครับ

Khun Firefly Stories

29/07/2026

29/07/2026

29/07/2026

28/07/2026

28/07/2026

28/07/2026

27/07/2026

27/07/2026

27/07/2026

26/07/2026

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ทางลัด

แชร์

ประเภท

คำขอนำรายการออก