27/12/2025
สัตย์สาบานกลางสมรภูมิ: มายาแห่งสันติภาพและสันดานระแวก
เมื่อกูหยุดยั้ง... มึงกลับพุ่งย้ำ เมื่อกูวางอาวุธ... มึงกลับวาดวิถีกระสุน กูรักษาสัจจะด้วยหัวใจเยี่ยงชายชาติ แต่ขี้ข้าอย่างมึงกลับสาดความตายใส่กูในยามสงัด
สันดานระแวก... ชื่อนี้ไม่เคยเลือนหายไปจากรอยจารึกแห่งการทรยศ หน้าไหว้ด้วยรอยยิ้มจอมปลอม แต่หลังพิงคมดาบที่พร้อมจะทิ่มแทงในทีเผลอ มึงใช้ความซื่อตรงของกูเป็นช่องว่าง มึงใช้ไมตรีของกูเป็นเครื่องมือสร้างความฉิบหาย มิตรภาพที่พร่ำบอก... คือดอกไม้พิษที่มึงหยิบยื่นให้ในวันสงบศึก
สันติภาพไม่มีอยู่จริง... มันเป็นเพียงหมอกควันลวงตาที่มึงปั้นแต่ง เพื่อสะสมแรงไว้ลอบกัดในเงามืด คำว่า "หยุดยิง" ของมึง คือการหยุดเพื่อบรรจุกระสุนใหม่ คือการถอยเพื่อหาจังหวะขย้ำ มึงไม่เคยรู้จักความหมายของเกียรติยศ และไม่เคยสะกดคำว่า "สัตย์จริง" ได้ถูกตำแหน่ง
ในเมื่อมึงเลือกจะเหยียบย่ำคำสัญญา... กูก็จะล้างป่าด้วยศาสตราที่คมกล้ากว่าเดิม ในเมื่อมึงเลือกจะดับแสงแห่งสันติ... กูก็จะมอบเพลิงประลัยกัลป์ให้มึงเป็นรางวัล จำไว้ว่า... ไทยไม่เคยกลัวตาย แต่ไทยรังเกียจคนขายวิญญาณ
ต่อจากนี้ไป... ความปรานีจะไม่มีให้คนลวง และสรวงสวรรค์จะไม่มีที่ยืนสำหรับคนสับปลับเยี่ยงมึง!
