Kas Classic Review Diary

03/08/2026

เราน่าตั้งคำถามใหม่นะว่าทำไมประเทศไทยเรามีวงน้อยเกินไป
ถึงมีก็อายุสั้นเกินไปจนจำไม่ได้

บ้านเราอาจจะคุ้นชินกับการฟังวงออร์เคสตร้า "ฝั่งยุโรปหรืออเมริกา" กันเยอะ ทั้งจากแผ่น จากโรงเรียน การเรียนการสอนต่อๆกันมา

ทีนี้ถ้าเป็น “อังกฤษ” ล่ะ? จะมีคำว่า “เอ้ะ” ตามหลัง ใช่ป่ะ?

คอนเทนต์นี้มันก็ “เอ้ะ” มาจากการจัดอันดับวง ซึ่งไม่ว่าจะสำนักไหนๆ จะมี London Synphony (LSO) ติด Top 5 เสมอๆ ซึ่งสูงกว่าวงยุโรป หรือ อเมริกา หลายๆวงซะอีก … แต่ไม่ค่อยถูกคนไทยพูดถึงเท่าไหร่

ยังไม่พอ … พอลองนั่งไล่ชื่อวงออร์เคสตร้าของอังกฤษจริง ๆ จะเริ่มรู้สึกว่า…

เดี๋ยวนะ!! พวกพรี่จะมีกันเยอะไปไหนวะครับ?

แค่ในลอนดอนก็มีทั้ง London Symphony Orchestra, London Philharmonic Orchestra, Royal Philharmonic Orchestra, Philharmonia Orchestra, BBC Symphony Orchestra, BBC Concert Orchestra, Academy of St. Martin in the fields, English Cahmber, English Concert ยังไม่รวมวงอื่นๆ อีกเพียบ

แล้วพอออกจากลอนดอนไปตามเมืองต่างๆ ก็ยังมี
Hallé Orchestra, City of Birmingham Symphony Orchestra, Royal Liverpool Philharmonic, Bournemouth Symphony Orchestra
และยังมีวง BBC ที่กระจายอยู่ตามภูมิภาคต่างๆ อีก

คำถามคือ ทำไมอังกฤษถึงมีวงเยอะขนาดนี้?

อังกฤษเป็นประเทศที่รักดนตรีคลาสสิกที่สุดในโลกเหรอ?
ก็ไม่น่าจะใช่ นั่นมันออสเตรียอ้ะป่าว เยอรมนีเองก็ด้วย

คนอังกฤษส่วนใหญ่ไม่ได้ตื่นเช้ามาแล้วเปิด Beethoven แทนกาแฟ หรือเปิด Wagner ในขบวนทูบใต้ดิน
ซึ่งคำตอบจริงๆ มันซับซ้อนกว่านั้นเยอะจร้าาาา

—-------
วงออร์เคสตร้าของอังกฤษไม่ได้เกิดขึ้นจากเหตุผลเดียว

แต่มันเกิดจากการเอา
ประวัติศาสตร์ + BBC + สงคราม +โรงละคร + นักดนตรีที่ทะเลาะกัน + การอัดเสียง + หนังฮอลลีวูด + การศึกษา + ระบบวัฒนธรรม
… มาปั่นรวมกันแบบเจลาโต้อัลตร้าสมูท
จนออกมาเป็นประเทศที่มีวงออร์เคสตร้าเยอะจนบางทีคนฟังยังจำชื่อไม่หมด
และเรื่องมันเริ่มต้นจาก…

เคสคลาสสิคจ้า …. การทะเลาะกัน

—-------
วงออร์เคสตร้าบางวงเกิดขึ้นเพราะนักดนตรีเบื่อระบบ (คนละระบบกับหนังจีนแนวตั้งนะ)

London Symphony Orchestra หรือ LSO เป็นตัวอย่างที่ดีมาก
ในปี 1904 นักดนตรีกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมาจาก Queen’s Hall Orchestra เพราะมีปัญหากับระบบการทำงานในยุคนั้น มีความศักดินา มาเฟีย เลียเจ้านาย

…ขอย้ำว่า พูดถึงอังกฤษนะ 🤣

(เดี๋ยวไอ้พวกหิวแสงอ่านไม่แตกฉานก็ร้อนตัวอีกว่า แซะกรูทำไม)

นักดนตรีกลุ่มนึงเลยคิดกันว่า “เออ ถ้าอย่างนั้นพวกเราสร้างวงเองก็ได้วะ”
แล้วก็เกิด London Symphony Orchestra ขึ้นมา

ที่น่าสนใจคือ LSO กลายเป็นวงอังกฤษวงแรกที่มีระบบการบริหารโดยนักดนตรีเอง

มันเป็น Animal will do ที่บางครั้งวงก็มีดราม่าองค์กรเหมือนบริษัททั่วไป
เพียงแต่แทนที่จะลาออกไปสมัครงานบริษัทใหม่ … พี่แกสร้างวงใหม่กันเองแม่งเลย

—-------
แล้วอังกฤษก็ยังมี BBC

ถ้าจะพูดถึงสาเหตุที่อังกฤษมีวงเยอะ เราจะหนี BBC ไม่พ้น เพราะ BBC ไม่ได้เป็นแค่สถานีโทรทัศน์

แต่ในประวัติศาสตร์อังกฤษ BBC เป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ช่วยผลักดันดนตรีคลาสสิกให้เข้าถึงคนจำนวนมหาศาล

และที่สำคัญ BBC มีวงออร์เคสตร้าของตัวเอง แถมดันเจือกมีหลายวง
BBC Symphony Orchestra, BBC Philharmonic, BBC Scottish Symphony Orchestra, BBC National Orchestra of Wales, BBC Concert Orchestra

เยอะเป็นเมนูร้านบุฟเฟต์ 🤣

เห็นป่ะ? แค่คำว่า BBC ก็แตกหน่อออกมาเป็นยวงแล้ว

ระบบการกระจายภาพและเสียงทำให้ดนตรีคลาสสิกไม่จำเป็นต้องอยู่แค่ใน Concert Hall ไม่ต้องซื้อตั๋วราคาแพง ไม่ต้องแต่งตัว ไม่ต้องรู้ว่าควรปรบมือตอนไหน ไม่ต้องจอดรถไกลสุดกู่แล้วเดินเข้าฮอลล์ด้วยชุดราตรีแบบบางประเทศ เอ้ะ!

แค่เปิดวิทยุ ทีวี แล้วฟังได้เลย
ดนตรีจึงเดินทางเข้าไปในบ้านของคนอังกฤษ และวงออร์เคสตร้าก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของระบบสื่อและวัฒนธรรม ไม่ใช่แค่ของคนที่มีเงินซื้อตั๋วคอนเสิร์ต หรือต้องเข้ามาลอนดอนเท่านั้น

(เยอรมนีก็เป็นโมเดลนี้ มีวงของสถานีวิทยุโทรทัศน์เยอะ แต่รู้สึกอังกฤษน่าจะมีเยอะกว่า)

—--------
ลอนดอน มหานครแห่งความบันเทิง

ส่วนตัว แอดว่า ลอนดอนน่าจะได้ชื่อว่า “เมืองที่มีโชว์เยอะที่สุดในโลก” แล้วมั้ง
เพราะมันไม่ได้มีวงใหญ่แค่วงเดียว มันมีหลายวงมากกกกก จนปัญหาว่า… คนฟังจะฟังได้หมดทุกวงมั้ยวะ? 😂

คือมีทั้ง LSO, LPO, RPO, Philharmonia, BBC Symphony, BBC Concert Orchestra และวงอื่นๆ อีก หรือจะแนวอื่นๆ หรือโรงละครอื่นๆอีก

ไปเดินแถว West end, Barbican hall หรือแม้แต่ช่วงที่มีงาน Proms คือแม่งมีโชว์แทบทุกวัน มันเยอะพอๆกับนิวยอร์ค หรือ อาจมากกว่าด้วยซ้ำ

แต่ละวงก็มีงานของตัวเอง ซ้อม แสดง อัดเสียง ออกทัวร์ บางวงทำงานกับ Opera ทำละครเวที ทำหนัง บางวงทำรายการวิทยุ บางวงทำงานการศึกษา บางวงเล่นทั้ง Classical และงานร่วมสมัย

ระบบนี้ทำให้ลอนดอนกลายเป็นเมืองที่มีนักดนตรีระดับสูงจำนวนมาก

และสิ่งที่น่าสนใจคือ นักดนตรีในลอนดอนจำนวนหนึ่งไม่ได้คิดว่าตัวเองต้องอยู่กับวงเดียวตลอดชีวิต

โลกของนักดนตรี freelance ก็มีบทบาทมาก
นักดนตรีอังกฤษ โดยเฉพาะในลอนดอน มีชื่อเสียงเรื่องความคล่องตัว
การอ่านโน้ตไวปานปีศาจ การปรับตัวกับงานได้ทุกโจทย์ และการทำงานอย่างมืออาชีพ

ลองแจกโน้ตให้นักดนตรีชาวลอนดอน บอกว่าพรุ่งนี้ต้องอัดเสียง พรุ่งนี้ต้องเล่น มะรืนต้องเปลี่ยนวาทยกร อาทิตย์หน้าต้องเล่นเพลงใหม่ นักดนตรีก็อาจตอบประมาณ “ก็มาดิค้าบบบบ”

(เคยเห็น Principal LSO เล่น sight-reading ได้ไวเอี้ยๆ)
และนี่คือเหตุผลที่ลอนดอนกลายเป็นเมืองสำคัญของการอัดเสียง

เราดูหนัง ดูซีรีส์ เล่นเกม เราอาจจะฟัง LSO, RPO อยู่โดยเราไม่รู้ตัวก็ได้

—---------
อังกฤษไม่เหมือนเยอรมัน ออสเตรีย หรือ อเมริกา

จริงอยู่ว่า Berlin Philharmonic หรือ Vienna Philharmonic คือมหาอำนาจของดนตรีคลาสสิก
มีซาวนด์วงชัดเจนว่า “German และ Viennese” ฝั่ง American sound ก็มีของเค้า

แล้ว British sound คืออีหยังวะ? เออ นั่นสิ

LSO … LPO … Philharmonia … RPO … BBC …. Hallé …. CBSO แม่งไม่เหมือนกันสักวง 55555

เยอรมันก็มี German ใหญ่ ดาร์ค ออสเตรียก็ Viennese แบบดั้งเดิม อเมริกาก็ American ชัด สว่าง แบบ ASMR

แต่อังกฤษ คือไรก๊อน?

และนี่อาจเป็นข้อดีของอังกฤษ

เพราะอังกฤษไม่ได้สร้างระบบที่ทุกวงต้องมีซาวนด์เดียวกันแบบเยอรมันหรืออเมริกัน

แต่ละวงมีประวัติ มีวาทยกร มีนักดนตรี มีฮอลล์ มีรูปแบบการทำงาน และมีบุคลิกของตัวเอง

บางวงโดดเด่นเรื่องการอัดเสียง บางวงเก่งด้านการแสดงสด บางวงมีตำนานอยู่ในเมืองของตัวเอง บางวงผูกกับ BBC บางวงเดินทางไปทั่วโลก
มันจึงเป็น ecosystem ที่หลากหลาย ไม่ใช่โรงงานผลิตเสียงให้เป็นบล็อคเดียวกันออกมา

—-------
แล้วข้อดีของการมีวงเยอะคืออะไร?

ข้อดีคือ นักดนตรีมีพื้นที่ให้เติบโต ผู้ชมก็มีทางเลือก เมืองต่างๆ มีวงของตัวเองให้เชิดหน้าชูตา นักประพันธ์ร่วมสมัยมีพื้นที่ให้ทดลองงานใหม่
เด็กๆ มีโอกาสได้สัมผัสดนตรี และดนตรีคลาสสิกไม่ได้กระจุกตัวอยู่แค่เมืองหลวง

…. โคตรสำคัญ เพราะอังกฤษไม่ได้มีแค่ลอนดอน
เมืองอย่าง Birmingham, Manchester, Liverpool, Leeds, Bournemouth
และอีกหลายเมือง ก็มีวงของตัวเอง

ทำให้ดนตรีออร์เคสตร้าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตทางวัฒนธรรมในหลายพื้นที่
ไม่ใช่สิ่งที่ต้องนั่งรถไฟเข้าลอนดอนทุกครั้งถึงจะได้ฟัง

—-------
สุดท้าย

แอดคิดว่าเหตุผลที่อังกฤษมีวงออร์เคสตร้าเยอะ ไม่ใช่เพราะคนอังกฤษรักดนตรีคลาสสิกมากกว่าคนชาติอื่น และไม่ใช่เพราะอังกฤษมีนักดนตรีเก่งที่สุดในโลก

แต่มันเกิดจากการที่อังกฤษค่อย ๆ สร้างระบบขึ้นมา ที่มีทั้ง BBC สถานีวิทยุ โรงละคร Proms มหาวิทยาลัย โรงเรียนดนตรี วงประจำเมือง วงลอนดอน อุตสาหกรรมบันทึกเสียง ภาพยนตร์ ทีวี และตลาดนักดนตรี freelance

ทุกอย่างค่อยๆ เชื่อมต่อกันจนกลายเป็นระบบนิเวศน์ขนาดใหญ่
ที่ทำให้นักดนตรีคนหนึ่งสามารถมีชีวิตอยู่ได้จากการเล่นดนตรีหลายรูปแบบ
และทำให้คนอังกฤษมีโอกาสเจอดนตรีคลาสสิกในชีวิตประจำวันมากขึ้น

บางทีคุณอาจไม่รู้จักชื่อวง แต่คุณเคยได้ยินเสียงพวกเขา ในหนัง ในเกม ในรายการโทรทัศน์ ในวิทยุ หรือในคอนเสิร์ต โดยไม่รู้ตัว

ดังนั้น ถ้าถามว่า “ทำไมอังกฤษมีวงออร์เคสตร้าเยอะฉิบหาย?”
คำตอบอาจไม่ใช่ “เพราะอังกฤษรักดนตรี”

แต่เป็น เพราะอังกฤษสร้างระบบที่ทำให้ดนตรีสามารถกลายเป็นอาชีพ เป็นวัฒนธรรม และเป็นอุตสาหกรรมได้พร้อมกัน

แล้วที่ฮาคือ

พอมีวงเยอะขึ้น มันก็เกิดการแข่งขัน
พอแข่งขัน นักดนตรีก็ต้องเก่งขึ้น
พอนักดนตรีเก่งขึ้น ก็มีคนอยากมาฟัง
พอคนอยากฟัง ก็มีเงินเข้าระบบ
พอมีเงิน ก็สร้างวงเพิ่ม
พอมีวงเพิ่มอีก แล้วก็กลับมาที่คำถามเดิม

… พวกมรึงจะมีกันเยอะไปไหนวะ? 😅

—-------
ติดตามงานเขียนของแอดได้อีกเพจ
Sumran vintage เกี่ยวกับกระเป๋าหนัง และ ขายกระเป๋ามือสองครับ

#เปิดใจฟัง #ดนตรีคลาสสิก

01/08/2026

รีวิวคอนเสิร์ต
2026 Concert Performance Report No.34
Royal Bangkok Symphony Orchestra @ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยThailand Cultural Centre
Royal Benevolence

On the last day of July 2026, the Royal Bangkok Symphony Orchestra (RBSO) presented Royal Benevolence, a concert celebrating His Majesty the King's birthday and supported by the Russian Embassy in Thailand. Russian conductor Ivan Nikiforchin returned to conduct his second concert with the orchestra in a programme featuring.

Felix Mendelssohn – A Midsummer Night's Dream Overture
Felix Mendelssohn – Violin Concerto in E minor, performed in a flute arrangement by Sofia Viland
Encore (unidentified)
Nikolai Rimsky-Korsakov – Scheherazade

After a lengthy opening ceremony, the first half began with Mendelssohn's A Midsummer Night's Dream Overture, written during his youth and later complemented by the incidental music inspired by Shakespeare's play. It was a suitable opening, both stylistically and technically, for the concerto that followed.

From my perspective, the overture presented two contrasting musical characters. The opening unfolded with broad phrasing and flexible tempo, creating an almost dreamlike atmosphere. The flute section immediately attracted attention with its remarkably clear tone. As the music reached the famous "donkey" episode, the mood changed completely. The orchestra became energetic and lively, with concise articulation and brisk tempo. Nikiforchin conducted with highly physical gestures, encouraging the players to increase both momentum and excitement without losing ensemble precision. Despite the sharp contrast between the lyrical and animated sections, the orchestra remained well coordinated.

The second work was Mendelssohn's Violin Concerto, performed in an arrangement for flute by Sofia Viland, winner of the 2023 XVII International Tchaikovsky Competition (Woodwind Division) and Principal Flute of the Mariinsky Orchestra.

This arrangement immediately presents an unusual challenge. Even for violinists the concerto is technically demanding, and transferring it to the flute introduces an entirely different balance between soloist and orchestra. The flute naturally possesses a lyrical and delicate sound, but it cannot project with the same strength as a violin. Consequently, the orchestra had to reduce its dynamic level and avoid overwhelming the soloist throughout all three movements.

In the first movement, Sofia Viland concentrated on maintaining the lyrical flow of the melody rather than competing with orchestral power. One interesting moment occurred whenever the four principal woodwinds played together. Rather than standing apart from the orchestra, the solo flute blended into the woodwind texture almost as another member of the section.

The second movement suited her playing particularly well. She performed with remarkable calmness, allowing the music to unfold naturally through careful phrasing and refined tone. The finale, however, proved considerably more demanding. As the orchestra gained momentum, the flute struggled to create sufficient dynamic contrast. Viland responded by increasing both projection and intensity, but the instrument's natural limitations remained noticeable. Although she handled the technical demands admirably, I still sensed the constant effort required to compete with the orchestra until the concerto concluded.

She returned with an encore, apparently another violin work arranged for flute and orchestra, although I was unable to identify the piece.

The second half was devoted entirely to Scheherazade. Personally, this was the least interesting work of the evening because I have heard RBSO perform it repeatedly over recent years, particularly during Princess Birthday concerts. I wondered whether the musicians themselves have become equally familiar with it.

Nevertheless, this performance benefited greatly from Nikiforchin's energetic conducting. The concertmaster naturally assumed the central storytelling role, while the conductor constantly drove the orchestra with animated gestures and dramatic contrasts. The rhythmic energy felt stronger than in previous performances I have heard, while the flute section continued to project prominently throughout the work.

The first movement opened with commanding orchestral power before yielding to gentle woodwind passages. The concertmaster introduced the narrative with expressive violin solos, shaping the music into constantly expanding and receding waves before the movement settled peacefully.

The second movement began delicately with woodwinds before growing into elegant dance-like episodes interrupted by sudden dramatic outbursts. Here Nikiforchin's energetic conducting became particularly noticeable as he physically emphasized every surge in momentum and dynamic contrast.

My favourite section was the third movement. The clarinet's gentle ascending phrases, answered by the remaining woodwinds and supported by the strings, created a warm and lyrical atmosphere before percussion and brass transformed the mood once again. Throughout these changing episodes, the concertmaster repeatedly returned to continue Scheherazade's musical narrative.

The finale built steadily toward its climax. The conductor continually urged the orchestra forward while the concertmaster intensified the violin line with increasing urgency. Every section contributed to the growing excitement until the orchestral sound resembled enormous waves crashing toward their destination. The final pages exploded with tremendous energy before gradually dissolving into the concertmaster's final quiet phrases, bringing the story peacefully to its conclusion.

To be honest, this was one of the least interesting RBSO programmes I have attended. The repertoire itself did not particularly appeal to me, and the lengthy ceremonial opening further reduced the overall momentum. My expectations were therefore quite modest. Even so, the orchestra delivered a respectable performance under Nikiforchin's energetic leadership.

My player of the concert is unquestionably the concertmaster, whose role was central from the opening Mendelssohn work through the storytelling passages of Scheherazade. I would also give special recognition to the flute section, whose consistently beautiful tone stood out throughout the evening. In many ways, despite the official programme, this ultimately felt like a concert that highlighted the orchestra's flutes as much as its featured soloist.

27/07/2026

รีวิวคอนเสิร์ต
2026 Concert Performance Report No.33
Moscow Saxophone Quartet @ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยThailand Cultural Centre
From West to East

สมาคมแซ็กโซโฟน ประเทศไทย Saxophone Association Thailand (as organizer)

At the Thailand Cultural Centre Main Hall on a hot Sunday afternoon, the Saxophone Association of Thailand presented the Moscow Saxophone Quartet in their first-ever performance in Thailand. Under the title From West to East, the quartet performed a program of well-known classical repertoire specially arranged for saxophone quartet. It was also my first opportunity to hear this type of ensemble live.

The saxophone quartet consists of four musicians using different members of the saxophone family. Throughout the concert they also incorporated small musical effects such as bells, drums, foot stomps, and even whistling to compensate for the limitations of the saxophone's tone and expand its expressive range. Unfortunately, the audience occupied only about twenty percent of the available seats on the first floor, which was understandable given the specialized nature of the program.

Programme
Mikhail Glinka – Ruslan and Lyudmila Overture
Jean-Philippe Rameau – Three Works
Sergei Prokofiev – Selections from Romeo and Juliet
Dmitri Shostakovich – Symphony No. 10, Second Movement
Sergei Rachmaninoff – Prelude in G minor, Op. 23 No. 5
Camille Saint-Saëns – Danse macabre
Igor Stravinsky – The Firebird – Infernal Dance
Mikhail Glinka – A Life for the Tsar Overture
Encore – Russian dance (unidentified)

My overall impression is that the saxophone naturally produces a warm and sweet tone. Even though the different sizes of saxophones create a wide range of colours, the overall sound remains smooth rather than aggressive. Because of this, the performers frequently used auxiliary percussion, bells, foot stomps, and whistling to add rhythmic energy and stronger accents. Usually the soprano saxophone carried the principal melody while the remaining members both accompanied and performed these additional effects.

Listening to classical music performed entirely by saxophones was a completely new experience for me. At first it sounded almost like a gypsy ensemble because of the instrument's warm and lyrical tone. As the concert progressed, especially in the Russian repertoire, the performances gradually revealed a more dramatic and forceful character while still retaining the saxophone's sweetness. The result was surprisingly easy to listen to continuously, although several moments were genuinely unexpected.

The first half began with Glinka's Ruslan and Lyudmila Overture, which I enjoyed, although it did not leave a particularly strong impression. The three works by Rameau demonstrated the elegance of French Baroque music, but the saxophone arrangement emphasized warmth and sweetness more than the crisp articulation normally associated with the style. Prokofiev's Romeo and Juliet concluded the first half with a slow and extended performance that at times felt overly relaxed. The leisurely pacing made the audience noticeably quieter before the dramatic ending finally restored the excitement.

The second half opened with the second movement of Shostakovich's Symphony No. 10, whose fierce energy adapted remarkably well to the quartet. The music balanced aggression with the naturally lyrical character of the saxophones, creating one of the most convincing performances of the afternoon.

Rachmaninoff's Prelude in G minor, originally written for solo piano, required all four players to blend into a single musical line rather than emphasize independent voices. The result was less transparent than the original but retained a warm and expressive character.

In Danse macabre, the quartet gradually built the atmosphere before accelerating into rapid passages supported by percussion effects that reinforced the rhythmic drive. My favourite performance of the concert, however, was Infernal Dance from The Firebird. Despite the saxophone's inherently sweet tone, the quartet successfully conveyed the violence and excitement of Stravinsky's original score through energetic articulation, dynamic contrasts, and creative use of supporting percussion. Among all the arrangements, this one captured the spirit of the orchestral original most successfully.

The concert concluded with Glinka's A Life for the Tsar Overture, performed with humour, vitality, and constant changes of character. The quartet moved naturally between delicate lyrical passages and brilliant virtuosic moments before ending the programme with great enthusiasm. Although I could not identify the encore, its energetic style and unmistakable Russian character made it an enjoyable conclusion.

Although the concert attracted only a modest audience, it provided me with valuable new knowledge about the possibilities of the saxophone quartet. It demonstrated how familiar orchestral repertoire can be transformed into something completely different while still preserving much of its musical character. I hope performances like this continue to be presented in Thailand, giving audiences and musicians alike more opportunities to explore this unique ensemble.

26/07/2026

รีวิวคอนเสิร์ต
2026 Concert Performance Report No.32
Bangkok Metropolitan Orchestra @ Lumpini Hall​
BMO Classical Concert Series "The Russian Journey Concert"

กองการสังคีต กรุงเทพมหานคร Music Division BKK (as organizer)

For the first concert in the new Bangkok Metropolitan Orchestra (BMO) Classical Concert Series, I returned to Lumpini Hall in Lumpini Park, which has become the orchestra's practical home venue as part of the Bangkok Metropolitan Administration's effort to establish regular musical activities there. Under the title Russian Journey concert, the orchestra was conducted by Soraphot Worasaeng and presented a programme centered mainly on Russian repertoire with several featured soloists.

Programme
Glinka: Ruslan and Lyudmila Overture
J.S. Bach: Concerto for Two Violins with Kantida Sangsavang and Pranchanok Tangtaweewipat
Tchaikovsky: Pezzo capriccioso with Vannophat Kaploykeo (cello)
Rachmaninoff: Piano Concerto No. 2 – First Movement with Anant Changwaiwit
Shostakovich: Piano Concerto No. 2 – First Movement with Chonnakarn Sri-utai
Tchaikovsky: Piano Concerto No. 1 – Excerpts from the First and Final Movements with Patarut Dardarananda

Before discussing the performances, two observations stood out.

First, the programme felt unusual for a classical concert. Instead of complete works, most concertos were represented only by selected movements. Eventually I concluded that the organisers were aiming for a format closer to a popular music concert, where individual soloists take centre stage while the orchestra serves as accompaniment. Because of this concept, I found it more appropriate to evaluate each soloist individually rather than judge the orchestra as the main attraction.

Second, the concert was an undeniable success in attracting an audience. Every available seat was occupied, with many listeners sitting on the floor or standing throughout the performance, myself included. I listened from the rear during the first half and moved closer during the second. The hall's acoustics and amplified sound created a listening experience quite different from that of a conventional concert hall, and this inevitably affected my impressions.

The concert opened with Glinka's Ruslan and Lyudmila Overture. The interpretation reminded me of the Royal Bangkok Symphony Orchestra's recent performance of the same work. The conductor emphasised a controlled tempo rather than sheer speed, gradually building momentum while keeping the rapid passages articulate. Unfortunately, the venue worked against the orchestra. The combination of amplification and the open structure of the hall produced a broad, somewhat bloated sound with an overly prominent bass, reducing the brilliance that this overture normally possesses.

Although the concert was titled Russian Journey, the next work shifted unexpectedly to Germany with Bach's Concerto for Two Violins, performed by two violinists from the Thailand Philharmonic Orchestra. Rather than following a conductor, the soloists directed the performance themselves while coordinating with the continuo.

Technically, this concerto is not among Bach's most demanding works, but it requires exceptional communication between the two soloists. I sensed a degree of nervousness that affected their partnership. The first movement was taken at a broader tempo than usual, placing greater emphasis on dialogue, yet the exchange between the two violinists never felt completely natural or effortless. The interaction lacked the intimacy and refinement that distinguish outstanding performances.

The slow second movement was considerably more convincing. Both players settled into a calmer musical flow, sustaining the long lyrical lines with greater control and balance. The tone remained gentle and expressive even if it lacked projection because of the hall.

The final movement regained energy, but despite their attempts to capture its joyful spirit, the ensemble occasionally lost its unity. There were moments when the phrasing no longer aligned perfectly, producing a slightly strained sound. Nevertheless, both violinists remained committed and carried the concerto confidently to its conclusion.

The first half concluded with Tchaikovsky's Pezzo capriccioso, a work that is heard far less frequently than the composer's larger concertos. To me it almost feels like a compact counterpart to Elgar's Cello Concerto. Vannophat Kaploykeo shaped the long melodic lines with a smooth and restrained approach rather than dramatic intensity. His emphasis was on refinement and continuity. Because of the hall and the amplification, however, the cello tone sometimes sounded muted and lacked clarity. Whether this came from the venue or my seating position is difficult to judge, but the soloist maintained his concentration throughout and delivered the work with careful musicianship.

The second half opened with the first movement of Rachmaninoff's Piano Concerto No. 2, performed by Anant Changwaiwit, the only soloist whose playing I had previously heard. Rather than emphasising virtuosity alone, he sought weight and depth in the sound. The opening suggested a certain nervousness, but as the movement progressed he became increasingly confident. The dramatic exchanges between piano and orchestra gradually intensified, producing an engaging sense of confrontation without becoming excessive.

Next came the first movement of Shostakovich's Piano Concerto No. 2 with Chonnakarn Sri-utai. Many pianists highlight the concerto's lightness and playful character, but this interpretation focused instead on rhythmic precision and clarity. The opening maintained a steady march-like pulse, while the articulation remained clean and direct throughout. The cadenza was the highlight of the performance, demonstrating confident technique and musical control. Although the overall tempo was somewhat slower than many familiar recordings, the performance remained convincing because of its honesty and precision.

The programme concluded with excerpts from Tchaikovsky's Piano Concerto No. 1, performed from memory by Patarut Dardarananda, a former Bangkok Metropolitan Administration executive and an amateur pianist. Although only selected sections were presented, the performance was admirable. He approached the concerto with confidence and determination despite occasional slips and uneven passages. During the opening section he tried to match the orchestra's power directly, while in the final movement the orchestra often carried the greater musical weight. As the performance continued he gradually became more secure, culminating in a confident final cadenza and an energetic closing fanfare. It was not a flawless performance, but considering his background as an amateur pianist, it was an accomplishment worthy of recognition.

Musically, the Bangkok Metropolitan Orchestra cannot yet be compared with Thailand's established professional orchestras. Nevertheless, this concert demonstrated another kind of success. The accessible venue and programming attracted an audience far larger than I expected, introducing many listeners to orchestral music who might not normally attend a concert hall. Future events would benefit from providing more seating to accommodate this growing audience. Regardless of the orchestra's current artistic level, this first concert in the series proved that there is genuine public interest, and that alone makes the project worth continuing.

20/07/2026

รีวิวคอนเสิร์ต
2026 Concert Performance Report No.31
Thailand Philharmonic Orchestra @ Prince Mahidol Hall
The Music of Square Enix - Magic, Memories, and Melodies in Bangkok - 2nd concert

54 Entertainment (as organizer)
SQUARE ENIX MUSIC (right holder)

NOTE: The TikTok video covering this performance was cut short due to a malfunction in the sound recording.

This year I attended only one orchestral concert devoted entirely to video game music: The Music of SQUARE ENIX – Magic, Memories, and Melodies in Thailand, presented by the Thailand Philharmonic Orchestra at Prince Mahidol Hall. Conducted by Eric Roth, the concert featured 22 selections from Square Enix games, accompanied by gameplay footage and cinematic scenes projected on screen.

Programme by First Half

Final Fantasy VII – One-Winged Angel
Octopath Traveler – Main Theme
NieR: Automata – Weight of the World
Kingdom Hearts III – Dearly Beloved
Secret of Mana – Meridian Dance
Final Fantasy X – To Zanarkand
Romancing SaGa 2 – Seven Heroes
Final Fantasy XVI – Away
Kingdom Hearts 358/2 Days – Vector to the Heavens
Live A Live – Megalomania

Second Half

Kingdom Hearts 3D: Dream Drop Distance – Hikari (Simple and Clean Orchestral Version)
Final Fantasy Tactics Medley (Opening theme, Decisive Battle)
NieR Re[in]carnation – Prayer
Trials of Mana – Meridian Child
Octopath Traveler Medley (For Treasure, Decisive Battle II)
Chrono Trigger Medley I (Wind Scene, Frog’s Theme)
Chrono Trigger Medley II (Corridor of Time, Schala’s Theme)
Xenogears – Soaring
Final Fantasy XV – NOX DIVINA
NieR Replicant – Kainé
Chrono Cross – Scars of Time
Encore - Final Fantasy Battle Medley from V, X, XIII, VII and its remake
(Battle at the Big Bridge, Seymour's Battle, Blinded by Light, Let the Battles Begin!, followed by Victory Fanfare)

The most noticeable omission from the original international programme was the Romancing SaGa Battle Medley. As expected, the selection leaned heavily toward titles originally developed by Squaresoft and most of the featured games came from the PlayStation era onward. Since both Yoko Shimomura (Final Fantasy XV, Kingdom Hearts series, Live A Live and Mana Series) and Yasunori Nishiki (Octopath Traveler) attended the event, the programme naturally gave considerable attention to works associated with them.

The performance itself can be divided into two musical approaches.

The first concerns music from the pre-PlayStation 2 era. These original soundtracks were created under severe hardware limitations, relying on MIDI synthesis and simple sound chips. The arrangers therefore had the task of expanding music originally written for only a handful of electronic voices into full orchestral textures. Themes that were originally monophonic or lightly polyphonic became rich homophonic orchestral arrangements while preserving their instantly recognizable melodies. The arrangements remained faithful to how many players remember these themes, while giving them a broader orchestral sound.

The second approach applies to more recent titles from the PlayStation 3 era onward. These games were already composed with full orchestral sound in mind. As a result, the orchestra had much less freedom to reinterpret the music and instead aimed to reproduce the familiar recordings that players already notice.

Throughout the concert, the string section formed the foundation of the orchestral sound, while the woodwinds coloured the more lyrical passages and the brass provided weight during battle themes. Because the programme did not use tempo guide as in many previous concerts and relied heavily on projected gameplay and cinematic footage, synchronization occasionally fell slightly behind the screen, although it never became distracting and reflected freedom artistic creation.

Since I have only played a small number of the featured games they performed, my enjoyment depended almost entirely on the music itself rather than nostalgia. I found the first half consistently engaging, while the opening section of the second half became somewhat repetitive before the programme recovered toward the end.

The performances that impressed me most were One-Winged Angel, Dearly Beloved, To Zanarkand, the encore medley, and especially Away from Final Fantasy XVI, whose orchestral performance closely resembled the original game recording.

One observation I found interesting is that music from the earlier generations of games generally feels less aggressive than modern game scores. Originally written for limited electronic hardware, these themes rely on memorable melodies rather than sheer orchestral power. When performed by a full orchestra without electronic instruments, the musicians naturally compensate by emphasizing dynamics and orchestral colour instead of volume alone. Whether gamers feel the same way may differ, but I believe the orchestra presented these works as effectively as possible.

Because I have not experienced every game represented in the programme, I was not as emotionally connected to the concert as many audience members were. Even so, I appreciate that this programme highlighted many important Square Enix franchises beyond Final Fantasy, allowing composers such as Yoko Shimomura, Yasunori Nishiki, and others to receive the same orchestral recognition that Nobuo Uematsu has long enjoyed through the Distant Worlds series.

Although this is not the style of repertoire for which the Thailand Philharmonic Orchestra is best known, the musicians committed themselves fully to the programme and successfully brought these game soundtracks into the concert hall. It was not among the most memorable concerts I have attended, but overall I found it an enjoyable experience.