August235 music room

24/10/2025

ธ สถิตในดวงใจไทยนิรันดร์
24 ตุลาคม 2568

22/04/2022

แจ้งข่าวประกวดดนตรี ระดับมัธยมศึกษาครับ

ประกาศรับสมัครประกวดวงดนตรีระดับมัธยมศึกษา
FUTURISTIC MUSIC CONTEST SEASON 5+1

การประกวดวงดนตรีพร้อมกับ Sound Engineer แบบ Live Streaming ครั้งแรกของประเทศไทย

🔰ชิงเงินรางวัลรวม 80,000 บาท

🔰โดยทีมที่ชนะเลิศจะได้เข้าคอร์สมิกซ์เพลง ด้วยเทคโนโลยี Immersive Sound (Dolby Atmos)

🔰รับสมัครตั้งแต่วันนี้-จนถึงวันที่ 12 มิถุนายน 2565

🔰รายละเอียดการรับสมัคร : https://imse.kmitl.ac.th/th/3848/ประกาศรับสมัครประกวดวง/

27/03/2021

ขอบพระคุณ รรวัดพุทธบูชา
อาจารย์โอฬารด้วยนะครับ
น้องๆเก่งมากๆครับ
แบนด์เกียร์ในรอบปีตั้งแต่มีโควิดเลยครับ

06/02/2021

ค่อยๆนับหนึ่งใหม่อีกครั้งครับ

06/02/2021

ขอเวลาอีกนิดเราจะได้เจอกันอีกครั้งครับ
สถานที่อาจจะอยู่ลึกในสวน
แต่คุ้มค่ากับบรรยากาศมากๆ

23/02/2020

เคยมีคนถามผมว่า
ห้องซ้อมออกัสเริ่มต้นมายังไง
ผมเลยบอกไปว่าที่มามันยาวมากนะ
ถ้าใครอยากอ่าน ตามไปอ่านกัน
อย่างน้อยก็อยากให้ทุกๆคนได้สู้
สู้ให้สุดชีวิตกับทุกปัญหาไปเลยครับ

📌23กพ63 บันทึกฉบับนี้
ผมเคยคิดจะเขียนมานานแล้ว
ตั้งใจจะเขียนไว้ในหนังสืองานศพ
ถ้ายังมีชีวิตอยู่
ก็เขียนไว้สำหรับเตือนตัวเอง
และให้กำลังใจ
น้องๆหลายๆคนที่ยังไม่ได้เรียนหรือยังเรียนไม่จบ
หรือยังค้นหาตัวเองไม่เจอ
ให้รู้ว่า “ถ้าเราเลือกที่จะทำ เราทำได้ทุกอย่าง”
“ถ้าเราอยากได้โอกาส เราต้องอย่าหยุดแสวงหาโอกาส”
“การให้สำคัญ กว่าการรับเสมอ”
📌และสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้
คือการเข้าใจความหมายของคำว่า
“ความสำเร็จ”
ความสำเร็จของผมไม่ใช่ การมีเงินทองร่ำรวย
ไม่ใช่การเรียนจบสูง ไม่ใช่การยอมรับ
ไม่ใช่ใบประกาศณียบัตร ไม่ใช่การได้รับการเยินยอยกย่องจากผู้คนรอบข้าง
“ความสำเร็จ”ของผม
คือการที่ทำให้ผู้หญิงคนนึงมีความสุขให้ได้มากที่สุดเท่าที่ชีวิตผมจะทำได้

ตอนสมัยเรียนจบม.ปลายมาใหม่ๆ เคยได้มีโอกาสเข้าไปเดินในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ครั้งนึง
ในสมัยที่รอบสนามยังเป็นฝุ่นๆดินแดงอยู่เลย
ตอนนั้นคิดแต่ว่า สนามบอลใหญ่จัง ที่นี่คือที่ๆเด็กๆหลายๆคนพยายามเอนทรานซ์ที่จะเข้ามาศึกษา

แต่ในความเป็นจริงมันมักสวนทางกับความคิด
เพราะด้วยสติปัญญาอันน้อยนิดเอนทรานซ์ สอบไม่ติดเลยสักที่
ยุคนั้นผลเอนทรานซ์จะติดแสดงชื่ออยู่รอบสนามจุ๊บ หรือสนามฟุตบอลที่จุฬา ใครอยากลุ้นก่อนก็ไปจุดเทียนส่องรายชื่อ ดราม่าสุดๆ ใครติดก็ดีใจ ใครไม่ติดก็ร้องไห้กันระงม มีพี่แต่ละสถาบันมาคอยรับน้องเทคน้องถึงที่

ในช่วงที่จบม.ปลายมาใหม่ๆ สุดท้ายก็เฮโลตามเพื่อนไปเรียนที่ มหาวิทยาลัยรามคำแหง มันเป็นรูปแบบชีวิตที่สนุกในวัยนั้น มีครบทุกรูปแบบของชีวิตมหาวิทยาลัย
อย่างน้อยก็มีเพื่อนเดิมๆจากมัธยมปลาย เกาะกลุ่มกันเรียนอยู่ แต่เรียนอยู่ได้ไม่เกิน2ปี คุณปู่ผู้ที่คอยดูและการศึกษาของหลานในบ้านทุกคนได้จากไป ตอนนั้นดูเหมือนทุกอย่างมันหยุดลง รู้แต่ว่า ต้องหางานทำให้ได้ ยุคสมัยนั่นงานพาร์ทไทม์แบบMk หรือ7elevenมันไม่ได้มีเหมือนสมัยนี้ ปี2528นี่ถือเป็นยุคหินในการที่เด็กคนนึงจะหางานทำเป็นเรื่องเป็นราว ทำได้แค่ รับจ้างทาสี ประกอบวงจรตู้ ลูกมือช่าง แต่ที่แน่ๆ ชีวิตของเรากำลังเดินสวนทางกับเพื่อนอย่างแน่นอน

#เสาะแสวงหางานทำเพื่อดำรงชีพ
ด้วยความที่เป็นนักแบดกากๆของ โรงเรียน ทำให้พอมีใบบุญในการได้ทำงานเป็นเด็กกวาดคอร์ตแบดให้กับทีมแบดมินตันทีมหนึ่ง หน้าที่คือคอยนับลูก ทำบัญชีลูกแบด เก็บเงิน ได้มีโอกาสเล่นแบดไปด้วยทำงานไปด้วยโดยมีรายได้พอประทังชีวิต อาทิตย์นึงจะไปสามวัน สลับกับการไปทำงานที่อู่รถยนต์ของอาในตำแหน่งเด็กวิ่งซื้อข้าวและในตำแหน่ง”เจนเนอรัลเบ๊” คือช่างสั่งอะไรฉันก็ทำหมดทุกอย่าง จะไข จะเเบก จะถอด หรือจะขายรถหน้าเตนท์ ทำได้หมด วันๆทั้งตัวมีแต่มือดำหน้าดำมีแต่กลิ่นน้ำมัน
บางวันจะปั่นจักรยานbmxจากวุฒากาศไปกับไอ้โต้งปากเป็ด ไปช้อนลูกไรแดงตอนตี5ที่โรงไม้เจริญนคร มาส่งให้ร้านขายปลาตรงเจริญนคร
เวลาไม่มีงานก็นั่งดูรถเมล์วิ่งผ่านหน้าอู่ เห็นเขาใส่ชุดนักศึกษาไปเรียนกันก็อดคิดถึงเพื่อนๆไม่ได้
ยังดีที่มีเพื่อนสนิทสมัย ม.ปลาย ไอ้เสา เสาวณีย์ คนเดียวในรุ่นที่เอนทรานซ์ติดธรรมศาสตร์ ที่โทรหยอดตู้จาก มธ รังสิตมาคุย มาเล่าถึงชีวิตเด็กมหาวิทยาลัย
แต่สุดท้ายแต่ละคนก็มีชีวิตที่ต่างคนต่างเดิน ต่างแยกกันไป

#งานงานงาน
ผมเองก็มีโอกาสได้ทำงานครั้งแรกแบบจริงจังในชีวิต จากใบบุญของการตีแบดอีกนั่นล่ะ
ตอนนั้นมีผู้ใหญ่ในคอร์แบด เฮียประเสริฐ หรือเฮียใหญ่ได้ชวนไปทำงานเป็น”เซลล์”
“ขายรองเท้า”โอ้วพระเจ้า เซลล์คืออะไร ฉันไม่รู้ รู้แต่ว่าถ้าทำแล้วมันได้เงินแน่ๆ แต่ที่แน่ๆจะแต่งตัวแบบไหนไปทำงานล่ะ ไม่ต้องถามถึงเงินซื้อเสื้อผ้าเลย เงินจะกินยังแทบจะไม่พอ ก็ได้ใบบุญจากเฮียประเสริฐ(ถ้านับจริงๆเฮียประเสริฐคือครูในอาชีพคนแรกในชีวิต)อีกนั่นล่ะที่ให้เสื้อผ้ามาใส่ทำงาน นึกถึงหนังเจ้าพ่อฮ่องกงในยุคเก่าๆนะ
เสื้อเชิ้ตแขนยาวปกใหญ่ สแลคขาบานนิดๆ เรื่องสีและความแมทย์ไม่ต้องพูดถึง ใส่เสื้อผ้าย้อนยุคในยุคที่เขาไม่ใส่กัน แต่ก็เอานะชีวิตมันต้องเดินต่อ ชีวิตการเป็นเซล์ขายรองเท้ามันไม่มีอะไรมากคุณต้องมีมอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเอง การกู้หนี้ยืมสินในการทำงานครั้งแรกจึงได้เริ่มเกิดขึ้น

#หน้าที่ของเซลล์ขายรองเท้า
ในหนึ่งวันคุณจะต้องแบกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ๆใส่ตัวอย่างรองเท้าแน่นๆกระเป๋า ขี่มอเตอร์ไซค์เดินทางไปทั่วกรุงเทพและปริมณฑล บางวันโชคดีก็เจอลูกค้าใจดี บางวันโชคร้ายหน่อยก็โดนไล่เหมือนหมูหมาเลย ชีวิตตอนนั้นเรื่องเรียนมันหายไปจากสมอง รู้แต่ทำยังไงจะขายให้ได้
สมัยนั่นความรู้เรื่องงานงานขาย ศิลปะการขาย ไม่มีหรอกครับ ความรู้ที่ได้ก็ได้จากหัวหน้า จากเถ้าแก่ จำกันแบบครูพักลักจำ จะหาหนังสือHow toอ่านยังหายากเลย มันจึงเป็นการทำงานแบบ”มวยวัด”
ชีวิตเซลล์ อยู่ได้ด้วย คอมมิชขั่น สมัยนั้นคอมมิชชั่น25สตางค์ มากสุด50สตางค์ ไม่ได้แปลว่าเดือนนึงจะขายถล่มทลายหลายล้านบาท คอมมิชชั่นรวมเงินเดือนพอผ่อนรถ พอค่ากินแบบฟิคมาก บางเดือนก็ติดลบ
ยุคนั้นคนที่เป็นเซลล์ขายรองเท้า จะมีความอิจฉา เซลล์อยู่2-3ยี่ห้อ จะมีบาจา นันยาง ที่เซลล์แต่งตัวเนี้ยบมากใส่ทองเส้นใหญ่ เดินเข้าร้านลูกค้า ลูกค้าแทบปูพรมแดงรอรับ

ผมใช้ชีวิตล้มลุกคลุกคลานอยู่หลายปี จึงไปเจอหลักสูตรนึง ของราชภัฏบ้านสมเด็จ เป็นหลักสูตรปริญาตรีสำหรับคนทำงาน แต่เรียนตอนเย็น ผมตัดสินใจลองไปสอบดู
ชีวิตการเรียนปริญญาตรีของนักศึกษาแก่ๆคนนึงจึงได้เริ่มต้นอีกครั้ง แต่ต่าเสียดายที่เรียนได้ไม่นานก็ต้องหยุดเรียน
เพราะกฏของบริษัท ต้องเข้าบริษัทเคลียร์บัญชีทุกวัน
กว่าจะเคลียร์งานเพื่อนๆก็เรียนไปจนจะหมดคาบสุดท้าย
“เฮียไม่ได้ห้ามเรื่องเรียน แต่ตอนนี้เอ็งต้องเลือกว่า จะเรียนหรือทำงาน” นั่นคือสิ่งที่เฮียพูดกับผม
สุดท้ายผมเรียนๆเลิกๆกับราชภัฎบ้านสมเด็จถึงสามครั้ง
จนต้องถอดใจเกี่ยวกับการเรียนอย่างจริงจัง
เพราะเถ้าแก่ ส่งไปเป็นเซลล์ขายรองเท้าหน่วยรถต่างจังหวัด ชีวิตของเซลล์หน่วยรถต่างจังหวัด มันคล้ายๆกับเซลล์มอเตอร์ไซค์กรุงเทพ ต่างกันที่ขนาดของรถนี่ล่ะ

#เซลล์หน่วยรถ
เป็นครั้งแรกที่ได้เดินทางออกต่างจังหวัด กับรถบรรทุกหกล้อที่อัดแน่น่ไปด้วยสต๊อค รองเท้า สมัยนั้นเราเดินทางด้วยการใช้แผนที่และการสังเกตุ มันเหมือนการวัดดวง เพราะเราจะได้ไกด์จากเซลล์รุ่นพี่ว่าอำเภอนี้มีร้านขายรองเท้าตรงไหนบ้าง แต่ในตำบลย่อยๆคือสิ่งที่เซลล์หน่วยรถต้องเข้าไปเจาะและเปิดตลาดเอง
วิธีที่เราใช้กันประจำคือเมื่อถึงตำบลไหน อำเภอไหน
เราจะดูเสาส่งสถานีวิทยุ เราเชื่อว่าความเจริญมันน่าจะอยู่รอบๆแถวนั้น
แนวคิดแบบลองผิดลองถูกก็ทำให้ยอดขายเรามีทั้งขายได้ขายดีหมดคันรถและก็จายไม่ได้เลยเหลือกลับสลับกัน
ถ้าถามว่าภาคไหนอัธยาสัยดีคุยง่ายซื้อง่ายที่สุดในตอนนั้น
คือภาคอีสาน ความตื่นตาตื่นใจของงาน สถานที่ ทำให้ผมหยุดคิดเรื่องเรียนไปได้ช่วงนึง

📌📌ภาคต่อ 23/2/63 23.38
กว่าจะได้ปริญญาให้แม่ดีใจทำไมมันผ่านด่านอรหันต์เยอะจัง
ชื่อตอน
#ความรักและการล้มละลาย
ช่วงที่เป็นเซลล์หน่วยรถ ถือว่าเป็นช่วงที่พอจะลืมตาอ้าปากได้ ยังพอมีเวลาที่จะไปทำงานเสริมตามคำชักชวนของลูกค้า การก้าวเข้ามาสู่งานประกันชีวิต ตอนเข้ามาแรกๆก็ยังงงว่าจะไปขายใครวะ แต่สุดท้าย ทุกอย่างมันก็เริ่มจากการขายตัวเองก่อนนี่ล่ะ หนังสือHow to เล่มแรกที่ได้อ่านคือ เดล คาร์เนกีร์ แฟรงค์ เบตต์เจอร์ และหนังสือของคุณกฤษณะ กฤตมโนรถ ยอมรับเลยว่าในช่วงนั้นไฟในกายมันโชติช่วงชัชวาลมาก ในตอนนั้นพอจะมีเงินเก็บนิดหน่อยพอที่จะซื้อรถเก่ามาบิลด์ขาย พร้อมๆกับทำงานประกันควบคู่ไปด้วย เย็นก็ขับรถไปทิ้งตัวในตลาดบางใหญ่ ใส่เชิ้ตยาวกางเกงสแลครองเท้าหนังไปช่วยพ่อค้าแม่ค้าในตลาด ขายข้าวมันไก่ ทำหมดทุกอย่าง ยกเว้นสับไก่
ผมเชื้อว่าถ้าเราเริ่มจาการ”ให้”โดยไม่หวังอะไรแล้วสิ่งดีๆจะตามมาเอง ผมจมอยู่กับตลาดบางใหญ่โดยที่ไม่เคยหยิบปากกามาวาดแบบประกันเลยสักครั้ง เพราะผมเชื่อว่าถ้าคนจะทำประกัน เขาจะหนิบเงินมาจากกระเป๋ากางเกงเขาเองแล้วส่งมาให้เรา ไม่ใช่เราเอามือไปล้วงเงินในกระเป๋าเขา
ในช่วงนั้นความรักก็ดีเจอกันหลังเลิกงานทุกวัน งานก็ดี แต่สุดท้ายวันที่ฟ้าผ่ากลางหัวก็เกิดขึ้น
จากที่เธอเคยเดินข้ามถนน มาขึ้นรถเรากลับบ้าน กลายเป็นเธอเดินมาหาเราแล้วเลี้ยวไปขึ้นรถอีกคัน
ขอไม่พูดถึงว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นนะครับ
แต่เหตุการณ์ฟ้าผ่าในชีวิตที่เกิดขึ้นในครั้งนั้น
ทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปแบบจากร้อยเหลือศูนย์ งานการไม่ได้ทำ ขาดสภาพคล่อง ขาดการส่งงวดรถ ขาดการส่งงวดบ้าน
สุดท้าย ก็ต้องหนีออกมาอยู่ข้างนอกเป็นครั้งแรกในชีวิต
ความซวยตามมาเยือนแบบหนักสุด รถที่ใช้ทำงานต้องโดนยึด ทั้งๆที่ตอนนั้นเหลือผ่อนอีกไม่ถึงปี ในตอนนั้นทุกอย่างดูมันมืดมนไปหมด เหมือนคนตกงาน ไม่มีเงิน
ห้องเช่าก็ไม่มีเงินจ่าย จนต้องถูกล้อคห้อง แต่ด้วยความเมตตาปราณีจากเจ้าของอพาร์ทเมนท์ ยังให้อยู่อาศัยหลับนอนได้ แต่ไม่มีไฟให้ใช้
ยอมรับว่าชีวิตมันทิ้งดิ่งมาก อาศัยน้ำในห้องน้ำกับของแห้งที่เพื่อนซื้อมาฝาก ประทังชีวิต
พยายามนั้งคิดว่าจะเดินยังไงต่อดีกับชีวิต
ตัดสินใจโทรหาเจ้าหน้าที่ๆมายึดรถจากไฟแนนซ์ นัดขอเข้าพบเพื่อจะไปขายประกัน
มันเป็นเรื่องน่าแปลก ที่เจ้าหน้าที่ยึดรถขอเรียกว่าพี่โก๋ละกันมีความสนใจที่จะทำประกันอยู่ดี
จากการได้พบกันเป็นครั้งที่สอง นอกจากจะเป็นการขายประกัน ซึ่งพี่โก๋ตกลงทำแต่ยังไม่ได้ชำระเงิน (งงเหมือนกันทำไมมันซื้อง่ายจัง เดี๊ยวตอนหลังมีเฉลย)
ผมเองก็ได้ขอโอกาสในการทำงานยึดรถกับพี่โก๋
มันก็เป็นเรื่องงงๆอีกเหมือนกันที่พี่โก๋ไม่ตอบปฎิเสธ
แต่นัดให้ไปคุยกับฝ่ายกฏหมายของบริษัทไฟแนนซ์ใหญ่ชั้นบนมาบุญครอง

📌 #การต้อนรับที่อบอุ่นกับการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี
ช่วงบ่ายของวันทำงานวันหนึ่ง
ผมและพี่โก๋เดินผ่านประตูออฟฟิศเข้าไปยังฝ่ายกฏหมายของบริษัท ยอมรับว่าตื่นเต้นมาก มือไม้เย็นเฉียบ ไม่รู้ชะตาตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้าง
พี่โก๋บอกรอแป๊บนึง เดี๊ยวผู้จัดการฝ่ายกฎหมายกับพี่ทนายอีกคนจะออกมาคุยด้วย
ในตอนนั้นยอมรับว่าแรงกดดันสูงมาก
เพราะมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายคนอื่นเข้ามาทัก มาถามชื่อ
แล้วก็ตะโกนคุยกันในแผนก ว่าผมนี่ล่ะคือคนที่ถูกพี่โก๋ยึดรถ ดูเหมือนเป็นเรื่องตลกประจำแผนกไปเลย ว่าสุดท้ายก็ไม่รอดฝีมือพี่โก๋ เสียงหัวเราะกันทั้งแผนก
ถามว่าอายไหม มันเป็นความอายปนความรู้สึกถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด
นั่งหน้าชาตัวชาไปได้สักสิบนาที พี่อรรคฝ่ายกฏหมายก็เรียกเข้าไปคุย

✌🏻เนื้อหาในบทสนทนาคือ ในประวัติศาสตร์ การเร่งรัดหนี้สินไม่เคยมีลูกค้าคนไหนที่ถูกยึดรถแล้วกล้ามาของานทำที่นี่ คือมันเป็นเคสที่โคตรแปลกและแปลกมากที่สุด
แต่ในที่สุด
พี่อรรคก็ถามพี่โก๋ว่า รับได้ไหม ที่จะรับผมมาทำงานเป็นทีมเร่งรัดหนี้สิน
คำตอบที่ทำให้หัวใจผมแทบจะหลุดออกมาคือ
“มาทำด้วยกันละกัน”

✌🏻นาทีนั้นงงอภิมหางง เรียนกฎหมายมาแค่4เทอม แล้วนี่คืองานใหม่ที่โคตรจะท้าทายมาก
พี่อรรคกับพี่โก๋และพี่ทนายอีกคน ก็เข้ามาอธิบายถึงเงื่อนไขการยึดรถ ว่าจะต้องทำยังไงบ้าง ค่าตอบแทนเท่าไหร่ในแต่ละคัน พี่อรรคก็เรียกไอ้เจ้าหน้าที่ฝ่ายกฏหมายคนที่ทำให้ผมอับอาย ให้พาไปดูเอกสาร คำฟ้องต่างๆที่พิพากษาให้ยึดรถ
ผมจำได้แม่นเลยว่าวันนั่นมันพาผมมาที่โต๊ะเอกสารพร้อมกับเอาเท้าเขี่ยกองเอกสารมากองนึงแล้วบอกผมว่าเอาไปดูซะ แล้วมันก็หันไปตะโกนลั่นห้องในแผนกว่าผมจะเข้ามาทำงานกับพี่โก๋ เสียงฮือฮากันดังมากเพราะมันเป็นเคสที่โคตรประหลาด

🤟🏼ผมตัดสินใจหยิบกองเอกสารนั้นค่อยๆหยิบมาอ่านที่ละปึก มันเป็นคำพิพากษาถึงที่สุดให้ชดใช้หนี้และส่งมอบรถคืนแก่บริษัท กองที่ผมเห็นต้องบอกว่ามีจำนวนมากมายมากที่เป็นเคสแบบนี้
ในกรณีแบบนี้จะเรียกว่า”เคสพิเศษ”หรือรถรางวัล
ทีมยึดทีมไหนสามารถยึดรถพวกนี้ได้ จะได้ค่าตอบแทนคันละหนึ่งหมื่นบาท
ถ้าเป็นประเภทค้างตั้งแต่สามเดือนขึ้นไปจะอยู่ที่3-5000บาท
ผมนั่งอ่านหมายศาลและคัดออกมาได้ประมาณ5ชุด
ผมยกมือไหว้ไอ้เจ้าหน้าที่คนนั้นเพื่อขอใช้โทรศัพท์
มันก็ยังไม่หยุดที่จะเหยียดความรู้สึกผมอีก มันก็ตะโกนคุยกันในแผนกว่า ขนาดพี่โก๋มือวางอันดับ1ยังยึดรถกองนี้ไม่ได้เลยแล้วเป็นใครถึงกล้าจะมาทำตรงนี้

🤟🏼ผมขี้เกียจฟังหมาเห่า ผมรู้แต่ว่าการที่มีใบบุญมีเพื่อนรักที่เป็นตำรวจ ทำให้หลายๆอย่างเรามีคอนเนคชั่นที่มีคุณภาพมากที่สุดในการทำงานแบบนี้

🚘 #ยึดรถคันแรก
หลังจากผมวางโทรศัพท์ลง ผมเดินไปหาพี่โก๋กับพี่อรรค
และบอกว่า “เราไปเอารถกันครับพี่ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดวันนี้เราจะมีรถยึดตามคำพิพากษาสามคัน”

เหมือนมีคนขว้างแก้วกลางห้อง ภายในห้องทุกคนมองหน้ากันแบบงงๆ วันนั้นผม พี่อรรค พี่กฤติทนาย พี่โก๋ เรานั่งรถไปยังเป้าหมายแรกแถวภาษีเจริญ
ตามรายละเอียดที่ผมใช้วิธีของผมตามสืบจนได้แหล่งที่อยู่ใหม่ของผู้เช่าซื้อ โชคดีอย่างนึง ทุกครั้งที่ผมออกไปทำงานผมจะใส่เขิ้ตยาวผูกไทด์กางเกงสแลคตลอดเวลา
เมื่อถึงที่หมาย ผมขอใช้โทรศัพท์โทรเข้าหาเป้าหมาย
ระหว่างที่รอเป้าหมายลงมาพบ ผมสังเกตุเห็นมีรถคันนึงจอดคลุมผ้าอยู่ คะเนจากสภาพน่าจะจอดเสียทิ้งไว้นานแล้ว
ยอมรับว่าตื่นเต้นมากเมื่อเลิกผ้าคลุมรถออก
มันคือรถรุ่นที่ตรงกับในคำฟ้องทุกอย่าง
ขาดเพียงแต่ทะเบียนป้ายกทติดรถเท่านั้น

✌🏻ยอมรับว่าใจหายมากไม่มีป้ายเราแทบจะยึดไม่ได้เลย
แต่ด้วยดวงคนมันจะเริ่มเกิด อะไรมาฉุดก็หยุดไม่ได้
เมื่อเป้าหมายหรือผู้เช่าซื้อลงมาถึง เช็คหน้าตาจากสำเนาบัตรถือว่าใกล้เคียงที่สุด ผมจึงเริ่มแนะนำตัว พร้อมหยิบหมายศาลขึ้นมา
อ่านรายละเอียดทวนชื่อตามหมายเรียบร้อย
ผมจึงลักไก่ทันที ว่าทำไมมาจอดรถคลุมผ้าเหมือนไม่ใช้และไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียน ผู้เช่าซื้อจึงแจ้งว่าหลังจากหนีมาที่นี่ รถก็พังไม่มีเงินซ่อม เลยถอดเก็บป้ายทะเบียนไว้
ตอนนั้นยอมรับว่าโล่งใจมากที่สุด ที่เริ่มงานในวันแรกก็สามารถตามรถบังคับคดีได้แล้ว
นั่นหมายความว่า ผมกำลังจะมีงานและมีเงินแล้ว

20/01/2020

ช่วงนี้พี่ก็ต้องทยอยเก็บของออกจากร้านก่อนนะครับ
ต้องขอโทษน้องๆทุกคนที่โทรมาจอง อินบอกซ์มาจองเวลา
แล้วไม่ได้ซ้อม ต้องขอโทษน้องๆมากๆครับ
📌ในส่วนเช่าเครื่องดนตรี ระบบเสียง แสง ทรัส พี่ยังคงทำอยู่เหมือนเดิมนะครับ ยังสามารถอินบอกซ์หรือติดต่อได้ที่
พี่อัด 0865689886ครับผม
พี่ขอเวลาปรับสภาพจิตใจตัวเองสักระยะนึงนะครับ
ผมปัญหาทุกอย่างที่เข้ามามันสาหัสทุกเรื่อง
ถ้าใครที่สนิทกับพี่มากๆคงจะรู้ว่า
พี่ไม่ได้เจอแค่ปัญหาเรื่องร้านอย่างเดียว
ไว้พี่มีโอกาส
จะแวะมาทักทายพูดคุยกันอีกนะครับ
ขอบคุณมากๆครับ
พี่อัด
Akkrapol Umavipata

12/01/2020

Bandgear by august235
Sound by ozone sound อาจารย์โอฬาร
ขอบพระคุณครับ

12/01/2020

ลงเรือกันอีก1งานส่งท้ายก่อนสิ้นปี
งานดนตรีบนเรือเป็นความสนุกอีกแบบถึงจะพื้นที่จำกัด
โหลดของข้ามเรือกันทีสามลำ ยกขึ้นดาดฟ้าอีก2ชั้นบ้าง3ชั่นบ้าง
แต่พอล่องเรือแล้ว
บรรยากาศริมแม่น้ำเจ้าพระยา สวยเดินบรรยาย
ขอบพระคุณทีมsoundจากอาจารย์โอฬารที่ส่งงานให้ด้วยนะครับ

12/01/2020

Bandgear by august235
ปาร์ตีลงเรือจ้า
Set up กันเปรี้ยงๆเลย
ขอบพระคุณอาจารย์โอฬารด้วยนะครับ
เก้า จิรายุ
#แม่ยายยิ้ม

12/01/2020

New year party
บริษัทSusco
Light sound bandgear stage by august235
ดีใจที่ได้เห็นพรอพของเก่าที่เก็บสะสม
ได้นำออกมาใช้ในงานของลูกค้า ดีใจที่ได้นำโลโก้ของลูกค้า ยิงผ่าน575ให้ภาพปรากฏบนTankน้ำมัน