05/12/2017
" ทำไมเธอถึงไม่ชอบดอกไม้เหมือนผู้หญิงคนอื่นวะ "
ประโยคคำถามดังขึ้นเป็นจุดเริ่มต้นของบทสนทนาที่ไม่มีที่มาที่ไป
" ไม่รู้ว่ะ ก็แค่ไม่ชอบ " เธอตอบ
" แต่คนอื่นชอบ "
" ก็นั่นคนอื่น ไม่ใช่เรา "
เป็นอีกครั้งที่ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนา
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอนั่งกอดเข่าอยู่ริมหน้าต่าง
แหงนหน้ามองท้องฟ้าราวกับว่ามีเรื่องราวมากมายให้สนใจอยู่บนนั้น
" แล้วถ้าเลือกได้ เธออยากเป็นดอกไม้อะไร" เขาถาม
เธอไม่ได้ตอบในทันที
ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
แสงสุดท้ายส่องสว่างก่อนที่ความมืดจะเข้ามาแทนที่
หายไปแล้ว เธอคิด
เป็นดวงจันทร์ที่ขึ้นมาแทนที่
แต่แสงนั้นก็ยังเป็นแสงของดวงอาทิตย์อยู่ดี
" ดอกทานตะวันล่ะมั้ง " เธอตอบหลังจากที่เงียบไปนาน
" ทำไมอ่ะ "
" เราว่ามันเหมือนเราดี "
" ยังไง "
เขาขยับตัวมานั่งปลายเตียงราวกับว่าอยากฟังคำตอบของเธอให้ชัดขึ้น
ส่วนเธอก็ยังนั่งกอดเข่าเงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่อย่างนั้น
" มันไม่เคยมองใครนอกจากดวงอาทิตย์ "
" แล้วยังไง "
" ก็แปลว่ามันซื่อสัตย์ในความรัก "
คราวนี้เธอหันกลับมายิ้มให้เขา
แต่ทว่า รอยยิ้มนั้นกลับเศร้าเหลือเกิน
" งี้ก็เป็นรักข้างเดียวดิ " เขาถามติดตลก
" ยังไง "
" ก็ดวงอาทิตย์ไม่เคยหันมามองดอกทานตะวัน "
เธอเงียบไป
มันก็ดูจะเป็นแบบนั้น
ดวงอาทิตย์ไม่เคยรู้ว่ามีดอกทานตะวันที่เฝ้ามองแสงของมันอยู่ด้วยซ้ำ
เล็กนิดเดียว จนมองไม่เห็นในสายตา
" แต่เขาก็ส่องแสงให้เราสดใส "
" พูดเหมือนตัวเองเป็นดอกทานตะวัน " เขาหัวเราะ
" คงงั้นมั้ง”
" แต่ถ้าเขาไม่ส่องแสงมา เธอก็เหี่ยวเฉาป่าววะ "
ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
เป็นเธอที่หันหน้ากลับไปมองท้องฟ้าอย่างเดิม
" อืม "
เสียงเธอสั่น แต่เขาคงไม่ทันสังเกต
" อันที่จริง เราไม่ได้เป็นดอกทานตะวันดอกเดียวที่มองแสงของเขาด้วยซ้ำ "
ความเศร้าก่อตัวขึ้นในใจ เธอหลับตา ปล่อยให้น้ำตาได้ทำหน้าที่ของมัน
" เขาไม่รู้หรอก ว่ามีเรารอมองแสงของเขาอยู่ตรงนี้ "
เธอกอดตัวเองแน่นราวกับว่ากำลังปลอบใจที่กำลังเศร้า
" หรือเขาอาจจะรู้ แต่ไม่ได้เลือกที่จะส่องแสงมาให้เรา "
/
- untitled1997 -
