22/09/2026
Mahirap na Estudyante, Bumili ng Sirang Lumang Kotse—Hindi Siya Makapaniwala sa Natagpuan sa Loob!
“₱18,000 lang? Sirang-sira na ’yan!”
Natawa ang kaibigan ni Jomar, 21 years old, habang nakatingin sa lumang kotse sa gilid ng isang talyer sa Laguna.
Kupas na ang pintura.
May kalawang sa hood.
Basag ang isang taillight.
At ayon sa mekaniko, hindi pa siguradong aandar nang maayos nang matagal.
Pero nakatitig lang si Jomar sa sasakyan.
“Pwede pa ’to.”
“Pwede saan? Museum?”
Natawa ang kaibigan.
Pero hindi sumabay si Jomar.
Para sa kanya, hindi laruan ang kotse.
Kailangan niya iyon.
Fourth-year engineering student siya.
Sa umaga, pumapa*ok sa university.
Sa gabi, delivery rider at tutor.
Minsan tatlong sakay ng jeep ang kailangan bago makarating sa school.
At kapag late ang huling jeep, naglalakad siya ng halos dalawang kilometro pauwi.
Kaya nang makakita siya ng lumang sedan na binebenta sa halagang ₱18,000, pinag-isipan niya nang mabuti.
Lahat ng ipon niya?
₱24,300.
“Sir,” tanong niya sa may-ari ng talyer, “final na po ’yung eighteen?”
Tumango ang matandang si Mang Ben.
“Pero sabihin ko sa ’yo, iho, maraming aayusin.”
“Okay lang po.”
“Sure ka?”
“Opo.”
“At walang refund.”
Ngumiti si Jomar.
“Basta mapatakbo ko.”
Hindi niya alam na ang sasakyang akala niya ay pinakamalaking sugal ng buhay niya—
ang magiging susi sa isang lihim na halos dalawampung taon nang nakatago.
Lumaki si Jomar kasama ang kanyang ina na si Aling Tess.
Wala siyang nakilalang ama.
Kapag nagtatanong siya noong bata:
“Ma, nasaan si Papa?”
Palaging pareho ang sagot.
“Matagal nang wala.”
“Patay na?”
Tahimik ang ina.
“At huwag na nating pag-usapan.”
Kaya hindi na siya nagtatanong.
Si Aling Tess ay nagtitinda ng almusal sa palengke.
Lugaw.
Pancit.
Kape.
At sa maliit na kita nito, pinilit niyang mapag-aral ang anak.
Matalino si Jomar.
Scholar.
Pero kahit libre ang tuition, may projects, pamasahe, pagkain, at school materials.
Kaya nagtatrabaho rin siya.
May isang pangarap siyang paulit-ulit sinasabi sa ina:
“Ma, pag engineer na ako, hindi na kayo gigising nang alas-tres para magluto.”
Palaging natatawa si Tess.
“Engineer ka muna.”
“Konti na lang.”
“Then?”
“Bibili ako bahay.”
“Hindi ko kailangan malaking bahay.”
“Basta hindi tumutulo bubong.”
“Pwede na.”
Pareho silang tatawa.
Simple lang ang pangarap.
Kaya noong araw na mabili ni Jomar ang lumang kotse, tuwang-tuwa siya.
Hindi dahil maganda.
Kundi dahil pakiramdam niya may unang bagay siyang nabili mula sa sariling sikap.
Halos isang linggo niyang inayos ang sasakyan.
Nagpalit ng battery.
Naglinis ng fuel line.
Naghanap ng surplus parts.
Siya mismo ang nagtrabaho sa ilang basic repairs.
Isang Sabado, tinanggal niya ang rear seat dahil may kakaibang tunog tuwing nalulubak.
Akala niya loose metal lang.
Pero may nakita siyang manipis na leather pouch na nakasingit sa ilalim.
“Anong ’to?”
Nasa comments ang susunod na parte ng istorya…👉 💌☁️🌺
