เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/109734914599271/

Netflix Series

ข้อมูลการติดต่อ, แผนที่และเส้นทาง,แบบฟอร์มการติดต่อ,เวลาเปิดและปิด, การบริการ,การให้คะแนนความพอใจในการบริการ,รูปภาพทั้งหมด,วิดีโอทั้งหมดและข่าวสารจาก Netflix Series, ครีเอเตอร์วิดีโอการเล่นเกม, BANG PHLAT, Bangkok.

25/04/2026

TINRAIDOR AKO NG NOBYO AT KAPATID KO SA ISANG GABI—PERO ANG REGALONG HAWAK KO ANG KATAPUSAN NILA

Akala ko, ang maliit na asul na kahon na hawak ko ay ang simula ng aking masayang hinaharap.

Nakabalot ito sa isang simpleng pilak na laso—simple, pero napakaganda. Sa loob nito ay ang pinakahuling mahalagang bagay na natitira sa akin, matapos ang ilang buwan ng pag-ubos ko sa sarili ko at pag-aalay ng lahat-lahat para sa lalaking pinakamamahal ko, si Tristan.

Ibinigay ko ang lahat. Binayaran ko ang mga tinawag niyang "business emergencies." Sinalo ko ang lahat ng mga bills at utang na isinumpa niyang babayaran din agad. At ang pinakamasakit sa lahat... ibinigay ko sa kanya pati ang milyun-milyong pisong ipon na inilaan ko sana para sa bypass surgery ng aking ina sa Philippine Heart Center.

Naalala ko pa kung paano niya ako tinignan sa mga mata, hawak ang aking mga kamay, habang umiiyak at nagmamakaawa:

"Malapit na tayong maging isang pamilya, Andrea. Kung anong akin ay sa'yo, at kung anong sa'yo ay akin din. Magtiwala ka lang sa akin, ibabalik ko nang doble ang lahat ng isinakripisyo mo."

Naniwala ako sa kanya. Ganyan naman siguro ang isang babaeng nagmamahal—bulag na nagtitiwala sa lalaking akala niya ay makakasama niya habambuhay.

Ngayong gabi ang aming Engagement Party. Tatlong daang (300) bisita ang narito sa loob ng Grand Ballroom ng isang kilalang 5-star hotel sa Makati. Kumikinang ang mga dambuhalang chandeliers, umaapaw ang mamahaling alak, at lahat ay nakangiti. Ang party na ito ay pinondohan ko gamit ang huling personal loan na kinuha ko sa bangko, dahil sabi ni Tristan, kailangan daw "presentable" kami sa mga investors niya mula sa BGC.

Nakatayo ako sa gilid ng stage, yakap-yakap ang asul na kahon. Regalo ko ito para sa kanya mamaya.

Kinuha ni Tristan ang mikropono. Tumahimik ang buong bulwagan. Lahat ay nakatingin sa kanya. Ang gwapo niya sa kanyang custom-made suit. Ngumiti siya, pero nang magtama ang mga mata namin, nakita ko ang isang malamig at kakaibang kislap sa kanyang mga tingin. Walang pagmamahal. Walang init.

"Good evening, everyone," panimula ni Tristan. Ang boses niya ay umaalingawngaw sa buong kwarto. "Salamat sa pagdalo niyo ngayong gabi. Sana ay nag-eenjoy kayo. Gusto kong kunin ang pagkakataong ito para magbigay ng isang napakahalagang anunsyo tungkol sa aking hinaharap."

Ngumiti ako. Ito na, isip ko. Ito na ang moment namin.

"Sa loob ng tatlong taon, nakasama ko si Andrea," patuloy niya, hindi man lang ako tinuturo o tinitignan. "Pero nitong mga nakaraang buwan, na-realize ko na ang pag-ibig ay hindi pwedeng pilitin. Hindi sapat ang utang na loob para ituloy ang isang kasal."

Kumunot ang noo ko. Ano? Anong sinasabi niya?

Nagsimulang magbulungan ang mga bisita, kabilang na ang mga kilalang negosyante at pulitiko na inimbitahan namin.

"Kaya ngayong gabi," huminga nang malalim si Tristan. "Pormal kong kinakansela ang engagement namin ni Andrea."

Parang binuhusan ako ng yelo. Nanigas ang buong katawan ko. Ang puso ko ay parang huminto sa pagtibok. Pinagloloko ba niya ako? Isang masamang joke ba ito?

Pero bago pa ako makapagsalita o makagalaw, nagpatuloy ang mga salitang parang punyal na bumaon sa dibdib ko.

"Mahirap ang desisyong ito," sabi niya, may pekeng lungkot sa boses. "Pero kailangan kong maging totoo sa sarili ko. Nahanap ko na ang babaeng totoong nagpapatibok ng puso ko. Ang babaeng gusto kong makasama habambuhay."

Inabot ni Tristan ang kanyang kamay patungo sa mga bisita.

"Halika rito, Mahal ko."...

Ang natitirang bahagi ay nasa unang komento sa ibaba 👇👇
Siguraduhing naka-on ang “All comments” kung hindi lumalabas ang link 👇

📖 Huwag palampasin ang susunod na bahagi ng kuwento:
1️⃣ I-like ang post na ito
2️⃣ I-tap ang ALL COMMENTS
3️⃣ I-click ang NAKA-PIN NA LINK para basahin ang buong kuwento 👇 ❤️‍🩹🌷✨

25/04/2026

ANG KASAL NA INAGAW: Paano Ninakaw ng Kapatid Ko ang Aking Pangarap na Araw

Buong buhay ko, namuhay ako sa ilalim ng napakalaking anino ng aking nakababatang kapatid na si Bianca.

Ako si Maya. Tatlumpu’t isang (31) taong gulang, at isang Pediatric ER Nurse sa isang pampublikong ospital sa Maynila. Habang ang ibang tao ay natutulog nang mahimbing, ginugugol ko ang aking mga gabi sa labindalawang-oras na shift na walang tulog, walang pahinga, at minsan walang oras kumain, pilit na isinasalba ang buhay ng mga batang nasa bingit ng kamatayan. Simple lang ang buhay ko. Kumikita ako ng sapat, nagmamaneho ng isang lumang Toyota Vios na madalas ay inaabot ng baha, at umuuwi sa isang maliit na apartment sa Quezon City.

Si Bianca? Siya ang literal na depinisyon ng "Golden Child" o paboritong anak sa aming pamilya.

Isa siyang High-end Medical Representative at PR Executive para sa isang malaking multinational pharmaceutical company. Kumikita siya ng daan-daang libong piso kada buwan. Nagmamaneho siya ng isang kumikinang at bagong luxury SUV, at nakatira sa isang napakamahal na condominium sa Bonifacio Global City (BGC) na may malalaking floor-to-ceiling glass windows.

Ang araw-araw niyang buhay ay tila isang perpektong teleserye na maingat na inayos para sa daan-daang libong followers niya sa Instagram at TikTok—mga walang-katapusang weekend brunch sa Makati, mamahaling designer bags, at mga bakasyon sa Boracay at Palawan na sagot lahat ng kumpanya niya.

Wala akong naging laban sa kanya. Kapag nakakapasa ako sa board exams, ang pinag-uusapan ng aming mga magulang ay ang bagong Louis Vuitton ni Bianca. Kapag nakapagligtas ako ng buhay ng isang sanggol sa ER, ang ipinagmamalaki nila sa mga tito at tita namin ay ang bagong sasakyan ni Bianca. Tiniis ko ang lahat ng iyon. Tinanggap ko na ako ang "ordinaryong" anak na taga-sana all na lang.

Pero akala ko, kahit minsan, kahit sa isang espesyal na araw lang sa buong buhay ko... ako naman ang bida.

Nang mag-propose ang boyfriend kong si Anton, pakiramdam ko ay sa wakas, may isang taong pinili ako bilang pangunahing prayoridad niya. Masaya kaming nagplano ng isang simple at intimate na kasal sa isang magandang hardin sa Tagaytay. Pinili namin ang petsa: Oktubre 18. Nagpadala na kami ng mga Save-the-Date sa lahat ng pamilya at kaibigan, isang taon bago ang kasal.

Ngunit pagkalipas lamang ng dalawang buwan, nag-propose din ang mayamang nobyo ni Bianca na isang surgeon. Natural, nag-celebrate ang buong pamilya. Isang gabi, inimbitahan kami ng aming mga magulang sa isang mamahaling steakhouse sa Greenbelt para pag-usapan ang kasal niya.

Doon ibinagsak ni Bianca ang bomba.

"I finally booked the venue!" masayang tili ni Bianca, itinaas ang kanyang baso ng wine. "Sa Shangri-La The Fort! At ang swerte ko, nakuha ko ang pinakamagandang petsa para sa kasal ko... October 18!"

Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Nabitawan ko ang kutsara ko.

Tumingin ako kay Bianca, inaasahang magso-sorry siya at sasabihing nakalimutan niya. Pero nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang isang pamilyar at palihim na ngisi sa kanyang mga labi. Alam niya. Sinadya niya.

Tumingin ako sa aking mga magulang. Hinihintay kong magsalita sila. Hinihintay kong sabihin ng ama ko na, "Bianca, araw ng ate mo 'yan. Nakapag-deposit na sila."

Pero sa halip, bumaling sa akin ang nanay ko. Tinitigan niya ako na parang ako ang may nagawang kasalanan.

"Maya, anak..." malambing ngunit nakakasakal na simula ng nanay ko. "Kailangan mong iurong ang petsa ng kasal mo sa Tagaytay."

Hindi ako makahinga. "P-Po? Mama, isang taon ko nang na-book ang petsa na 'yan. Nagbayad na kami ng downpayment. Nakapagpadala na kami ng imbitasyon sa mga ninong at ninang!"

Bumuntong-hininga ang tatay ko, mukhang naiinis. "Maya, intindihin mo naman ang kapatid mo. Ang kasal ni Bianca ay gaganapin sa isang 5-star hotel sa BGC. Napakahirap mag-book doon! Ang mga bisita niya ay mga VIPs, mga sikat na doktor, at mga pulitiko. Ang kasal niyo ni Anton ay sa isang maliit na hardin lang naman at puro kapwa mo nars ang pupunta. Madali lang i-adjust 'yon, kausapin mo na lang yung caterer."

"Madali?!" nanginginig ang boses ko. Naramdaman ko ang paghawak ni Anton sa kamay ko sa ilalim ng mesa, pilit akong pinapakalma. "Ma, Pa... araw ko 'yon. Unang beses kong naramdaman na may espesyal na araw ako, tapos kukunin niya rin? Bakit hindi siya ang mag-adjust?!"...

Ang natitirang bahagi ay nasa unang komento sa ibaba 👇👇
Siguraduhing naka-on ang “All comments” kung hindi lumalabas ang link 👇

📖 Huwag palampasin ang susunod na bahagi ng kuwento:
1️⃣ I-like ang post na ito
2️⃣ I-tap ang ALL COMMENTS
3️⃣ I-click ang NAKA-PIN NA LINK para basahin ang buong kuwento 👇 🌟⛰️☄️

25/04/2026

ANG HULING SAGOT NIYA: Nang Mapaluha ng Isang Waitress ang Makapangyarihang Bilyonaryo sa BGC

Ang katahimikan na bumalot sa Chateau de Manila, isa sa pinakamarangya, pinaka-eksklusibo, at pinakamahal na fine dining restaurant sa Bonifacio Global City (BGC), ay nakakabingi. Isa itong uri ng katahimikan na hindi mo inaasahan sa isang lugar na laging puno ng tawanan ng mga elite, mga pulitiko, at tunog ng mga nagkikiskisang kristal na wine glass.

Huminto sa paglalakad ang mga waiters. Ibinaba ng mga bilyonaryong bisita ang kanilang mga pilak na tinidor sa ibabaw ng kanilang mga porselanang plato. Pati ang tumutugtog ng grand piano sa gitna ng silid ay napatigil, ang kanyang mga daliri ay nanigas sa ibabaw ng mga tiklado sa gitna ng isang malambing na kanta.

Ang lahat ng mata sa loob ng malawak at kumikinang na silid ay nakatuon sa isang sulok.

Doon, isang bilyonaryo—si Don Ricardo Imperial, ang kinatatakutan at mapagmataas na CEO ng isa sa pinakamalaking real estate conglomerate sa Pilipinas—ang nakatayo at walang-awang sumisigaw sa isang maliit at nanginginig na waitress. Ang boses ng bilyonaryo ay parang patalim na humihiwa sa malamig na aircon ng VIP dining room—matulis, malakas, at sadyang nambababa ng pagkatao.

"Isang simpleng utos, hindi mo magawa?!" dumagundong ang boses ni Ricardo, dinuduro ang mukha ng babae. "Sinabi ko na gusto ko ang Wagyu steak ko na medium rare! Bakit may dugo pa ito?! At tinalsikan mo pa ng sarsa ang sapatos ko! Alam mo ba kung magkano itong Italian leather shoes na 'to? Mas mahal pa ito sa buong buhay mo at ng buong pamilya mo!"

Ang waitress na nagngangalang Lara ay nakayuko lamang, hawak nang mahigpit ang kanyang maliit na tray. Nanginginig ang kanyang mga balikat sa ilalim ng kanyang uniporme.

"Tumingin ka sa akin kapag kinakausap kita!" sigaw muli ni Ricardo, inihampas ang kanyang mabigat na kamay sa lamesa kaya't nabasag ang isang baso ng mamahaling alak. Napasinghap ang mga socialite sa paligid. "Wala kang kwenta! Patay-gutom! Kilala mo ba kung sino ako, ha?! Isang tawag ko lang sa manager mo, kaya kong ipasira ang buhay mo ngayon din at sisiguraduhin kong wala kang mapapasukang trabaho sa buong Maynila!"

Hinihintay ng lahat na umiyak ang waitress. Hinihintay nilang lumuhod ito, magmakaawa, at humingi ng tawad sa makapangyarihang lalaki.

Ngunit may nangyaring kakaiba.

Unti-unting tumigil ang panginginig ng mga balikat ni Lara. Dahan-dahan, inangat niya ang kanyang ulo. Walang luha sa kanyang mga mata. Sa halip, may isang malamig, malalim, at nakapangingilabot na tapang sa kanyang tingin na nagpatigil kay Ricardo.

Tinitigan ni Lara ang bilyonaryo sa mata. At sa isang kalmado ngunit buong boses na umalingawngaw sa bawat sulok ng tahimik na restaurant, binitawan niya ang nag-iisang pangungusap na wawasak sa mundo ni Ricardo Imperial:

"Kaya mo ngang bilhin ang buong Pilipinas, Mr. Imperial... pero hanggang ngayon, hindi mo pa rin mabibili ang buhay ng asawang hinayaan mong mamatay sa isang pampublikong ospital dalawampung taon na ang nakalipas, para lang maabot ang yaman mo ngayon—ang nanay ko."...

Ang natitirang bahagi ay nasa unang komento sa ibaba 👇👇
Siguraduhing naka-on ang “All comments” kung hindi lumalabas ang link 👇

📖 Huwag palampasin ang susunod na bahagi ng kuwento:
1️⃣ I-like ang post na ito
2️⃣ I-tap ang ALL COMMENTS
3️⃣ I-click ang NAKA-PIN NA LINK para basahin ang buong kuwento 👇 🌾❄️🥀

24/04/2026

ANG PASA SA LIKOD NG BELO: ARAW NA GINIBA NG AMA KO ANG PAMILYA NG LALAKING SUMAKIT SA AKIN

Ako si Clarisse Hidalgo, at hanggang ngayon, tandang-tanda ko pa ang eksaktong segundo kung kailan tuluyang gumuho ang araw ng aking kasal.

Ang umagang iyon ay dapat sanang maging perpekto. Ang malawak na grand ballroom ng The Peninsula Manila sa Makati ay nagniningning. Puno ito ng halimuyak ng libu-libong puting rosas mula sa Dangwa, mga kumikinang na crystal chandeliers, at mga pinong gintong dekorasyon na ilang buwang pinaghirapang piliin ng aking ina. Naririnig ko ang masayang tawanan ng aking mga bridesmaids sa kabilang kwarto ng Presidential Suite, habang ang mga musikero sa ibaba ay nagsisimula na ring magtono ng kanilang mga biyolin.

Sa isang napakaikli at marupok na sandali, habang nakapikit ako sa harap ng salamin, muntik ko nang mapaniwala ang sarili ko na kaya kong lagpasan ang araw na ito. Na kaya kong maglakad sa aisle ng Manila Cathedral, ngumiti sa mga camera ng mga sikat na magazines, at magpanggap na maayos ang lahat.

Ngunit pagmulat ng aking mga mata, bumalik ako sa malupit na katotohanan.

Nakaupo ako sa makeup chair, nanginginig ang mga lamig kong kamay habang pilit na tinatakpan ng aking makeup artist ang isang malaki at nangingitim na pasa sa aking kanang pisngi. Kahit gaano kakapal ang concealer o foundation, bakas pa rin ang pamamaga.

Kagabi, pagkatapos ng aming rehearsal dinner sa isang exclusive na restaurant sa BGC, nagkaroon kami ng mainit na pagtatalo ng fiancé kong si Rafael. Dahil lang sa isang maliit na pagkakamali sa VIP seating arrangement ng kanyang mga kaibigan, lumabas ang tunay niyang ugali. Sa loob ng aming sasakyan, nang walang sinumang nakakakita, itinaas niya ang kanyang kamay at malakas na sinampal ang mukha ko. Ang bigat ng kanyang mamahaling relo ay bumaon sa aking pisngi.

"Ayusin mo ang mukha mo bukas, Clarisse. Huwag mo akong ipahiya," iyon lang ang sinabi niya bago niya ako iwanang umiiyak sa dilim.

Takot ako. Natatakot akong itigil ang kasal dahil ang real estate empire ng aming pamilya at ang banking corporation ng pamilya niya ay nakatakdang magsanib (corporate merger). Inisip ko na baka masira ang bilyun-bilyong pinaghirapan ng ama ko kung aatras ako sa mismong araw ng kasal. Kaya pinili kong manahimik.

Habang nag-aayos ako ng aking mahabang belo upang itago ang bahaging iyon ng aking mukha, dahan-dahang bumukas ang pinto ng bridal suite.

Pumasok ang aking ama, si Don Arturo Hidalgo. Ang lalaking aking unang naging bayani. Nakasuot siya ng isang pormal na custom-tailored suit, may maaliwalas at mapagmataas na ngiti dahil ihahatid na niya sa altar ang kanyang nag-iisang prinsesa.

"Ang ganda-ganda mo, anak ko..." malambing niyang bati, lumalapit upang halikan ako sa noo.

Ngunit bago pa man dumampi ang kanyang labi, huminto siya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Napansin niya ang kakaibang pamamaga sa ilalim ng makapal na makeup. Dahan-dahan, at may nanginginig na kamay, hinawi ng aking ama ang ilang hibla ng buhok at belo na tumatakip sa aking pisngi.

Nang makita niya nang buo ang pasa, nawala ang ngiti sa kanyang mga labi. Napalitan ito ng matinding gulat, at pagkatapos... ng isang tahimik ngunit nag-aalab na pighati.

"Mahal kong anak..." nanginginig ang boses ng aking ama, ang kanyang mga mata ay nag-uumpisang magtubig. "Sino... sinong gumawa nito sa'yo?"

Hindi ako makapagsalita. Yumuko ako at nagsimulang pumatak ang mga luha ko, sinisira ang makeup na kanina pa pinaghirapang ilagay.

Eksakto sa sandaling iyon, bumukas muli ang pinto. Pumasok si Rafael, nakasuot ng kanyang puting tuxedo, mukhang napaka-arogante at kampante. Pumasok siya para pabilisin sana ang pag-aayos ko bago kami bumaba, ngunit natigilan siya nang makita niya ang aking ama na nakatitig sa pasa ko.

Imbes na matakot o humingi ng tawad, isang nakakainsultong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Rafael. Inayos niya ang cufflinks ng kanyang polo at kaswal na nagsalita.

"Ah, 'yan ba, Tito Arturo?" mahinahong sabi ni Rafael, na parang nag-uulat lang ng lagay ng panahon. "Nadulas lang po siya sa basang marmol sa banyo ng suite niya kagabi. Clumsy talaga minsan si Clarisse."

Biglang nag-freeze ang buong paligid. Ang hangin sa loob ng kwarto ay tila nahigop palabas. Ang mga makeup artists at bridesmaids ko sa likod ay natigilan at hindi makahinga. Ang ngisi ni Rafael ay umalingawngaw sa tahimik na kwarto—isang ngising puno ng kawalang-hiyaan at kumpiyansa na walang gagawin ang pamilya namin dahil kailangan namin ang pera at koneksyon nila sa pulitika...

Ang natitirang bahagi ay nasa unang komento sa ibaba 👇👇
Siguraduhing naka-on ang “All comments” kung hindi lumalabas ang link 👇

📖 Huwag palampasin ang susunod na bahagi ng kuwento:
1️⃣ I-like ang post na ito
2️⃣ I-tap ang ALL COMMENTS
3️⃣ I-click ang NAKA-PIN NA LINK para basahin ang buong kuwento 👇 🌍♥️🩷

24/04/2026

Ang Huling Habilin: Ang Pagbangon ng Inaping Buntis

Walong buwan na akong buntis. Malaki na ang aking tiyan, mabigat ang aking paghinga, at madalas ay sumasakit ang aking balakang. Ngunit dahil mahal ko ang nakababata kong kapatid na si Beatrice, tiniis ko ang lahat upang dumalo sa kanyang pinapangarap na "Kasal ng Taon" sa isang 5-star hotel sa Bonifacio Global City (BGC).

Ako si Maya. Ang "kahihiyan" ng aming pamilya dahil nabuntis ako nang walang asawa. Palagi nila itong ipinapamukha sa akin. Hindi ako lumaban dahil inisip kong ako rin naman ang may kasalanan. Ang lalaking nakabuntis sa akin—si Rafa—ay bigla na lamang naglaho na parang bula noong nalaman niyang magkakaanak kami. Iniwan niya akong mag-isa, wasak, at pilit na bumabangon para sa sanggol sa aking sinapupunan.

Ngayon ang araw ng kasal ni Beatrice. Ang lalaking pakakasalan niya ay si Lance, isang nagmamarunong na CEO at Vice President daw ng isang malaking real estate conglomerate sa Makati. Simula noong naging sila, naging mas mapagmataas at matapobre si Beatrice.

Imbes na bigyan ako ng komportableng pwesto, inilagay ako ni Beatrice sa pinakadulo ng Grand Ballroom, malapit sa pintuan ng kusina kung saan dumadaan ang mga waiters, malayo sa VIP tables ng aming mga magulang. Wala akong inireklamo. Gusto ko lang masaksihan ang mahalagang araw niya.

Ngunit ang hindi ko alam, plinano na pala nila ang gabing iyon para tuluyan akong durugin.

Nang magsimula ang oras para sa mga wedding toasts, tumayo si Beatrice. Kinuha niya ang mikropono. Ang lahat ng atensyon sa magarbong ballroom ay nasa kanya. Nagniningning ang kanyang diamond tiara at ang kanyang custom designer gown.

"Salamat sa inyong lahat sa pagdalo," malambing na panimula ni Beatrice. "Ngunit bago ko tapusin ang speech ko, gusto ko sanang magbigay ng mensahe para sa ate ko... si Maya. Ate, pwede ka bang pumunta dito sa harap?"

Nagulat ako. Nag-iba ang tibok ng puso ko. Pilit kong inalalayan ang aking malaking tiyan habang naglalakad patungo sa gitna, sa ilalim ng maliwanag na chandelier.

Nang makalapit ako, nagbago ang ngiti ni Beatrice. Ang dating malambing na mukha ay napalitan ng isang mapang-asar at malupit na hitsura.

"Tignan niyo ang ate ko," sabi ni Beatrice sa mikropono, ang boses ay umaalingawngaw sa buong ballroom. "Walong buwang buntis. Walang asawa. Walang direksyon. Ginawa ko siyang halimbawa kung ano ang HINDI ninyo dapat maging. Buti na lang, nahanap ko ang asawa kong si Lance—mayaman, galing sa mabuting pamilya, at hinding-hindi ako iiwan tulad ng ginawa ng patay-gutom na lalaking bumuntis kay Maya!"

Nagtawanan ang ilang mga kaibigan at bridesmaids ni Beatrice na pawang mga socialite. Malakas at nakakainsulto.

Sumunod na lumapit ang Maid of Honor niya na si Chloe, hawak ang isang baso ng pulang alak (red wine).

"Cheers para kay Maya!" natatawang sigaw ni Chloe. "Ang babaeng nagpapaalala sa atin na kahit gaano ka-desperada ang isang babae, sa huli... iniiwan pa rin sa pansitan!"

Pagkasabi nito, sinadya ni Chloe na itapon ang hawak niyang red wine sa aking puting damit. Pulang-pula ang alak na bumasa sa aking tiyan at dibdib, parang dugo.

"Oops, sorry! Nadulas ang kamay ko!" pilit na tawa ni Chloe.

Tumawa si Beatrice. Tumawa si Lance. At hindi nagtagal, nagtawanan ang daan-daang bisita. Ang mga magulang namin sa VIP table ay nakayuko lamang, walang ginagawa upang ipagtanggol ako.

Napakasakit. Para akong biniyak sa gitna. Ang pamilyang dapat sana ay mag-iingat sa akin, sila pa ang mismong sumisira sa akin. Nanlabo ang paningin ko. Umiikot ang buong ballroom. Hindi kinaya ng aking katawan ang matinding stress, kahihiyan, at pagod. Naramdaman ko ang paglamig ng aking mga kamay...

Ang natitirang bahagi ay nasa unang komento sa ibaba 👇👇
Siguraduhing naka-on ang “All comments” kung hindi lumalabas ang link 👇

📖 Huwag palampasin ang susunod na bahagi ng kuwento:
1️⃣ I-like ang post na ito
2️⃣ I-tap ang ALL COMMENTS
3️⃣ I-click ang NAKA-PIN NA LINK para basahin ang buong kuwento 👇 🖤🌛💮

ที่อยู่

BANG PHLAT
Bangkok
10200

เว็บไซต์

facebook.com

แจ้งเตือน

รับทราบข่าวสารและโปรโมชั่นของ Netflix Seriesผ่านทางอีเมล์ของคุณ เราจะเก็บข้อมูลของคุณเป็นความลับ คุณสามารถกดยกเลิกการติดตามได้ตลอดเวลา

ติดต่อ ธุรกิจของเรา

ส่งข้อความของคุณถึง Netflix Series:

ชื่อ:

ที่อยู่อีเมล์:

ข้อความ:

ทางลัด

ต้องการให้ธุรกิจของคุณ ธุรกิจ ขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง ศิลปะและความบันเทิง ใน Bangkok?

แชร์

ประเภท

ครีเอเตอร์วิดีโอการเล่นเกม

//iconSize: [32, 32], //html: '

' }) .bindTooltip(name, { //permanent: true, direction: 'bottom', //offset: L.point(12, 25), //opacity: 0.88, interactive: true }) .bindPopup(name); markersLayer.addLayer(marker); } function getMore() { if (gettingMore) { return; } gettingMore = true; var center = map.getCenter(); $.ajax({ url: "/vicinitysearch", data: { lat: center.lat, lng: center.lng, country: "THAILAND" } }) .done(function(data) { var added = 0; data.forEach(function(loc) { if (!locationIds.includes(loc.id)) { var mapLoc = {id:loc.id,lat:loc.latitude,lng:loc.longitude,title:trunc20(loc.name),popupHtml:loc.popupHtml,urlPath:loc.urlPath,pictureUrl:loc.pictureUrl}; locations.push(mapLoc); locationIds.push(loc.id); map._addMarker(mapLoc); added++; } }); }) .always(function() { gettingMore = false; }); } map._clearMarkers = function() { markersLayer.clearLayers(); } }); }, 4000); });