12/01/2026
NA NAUCZANIE ANATOMII NA PŁODACH ŚWIŃSKICH
(śp. Renée Nicole Good, tłum. J. Podsiadło)
chcę z powrotem moje bujane fotele,
solipsystyczne zachody słońca
i dźwięki nadmorskiej dżungli, które są trójwierszami cykad i pentametrami włochatych nóg karaluchów.
oddałam biblie do second handu
(upchnęłam je w plastikowym worku na śmieci wraz z trującą lampą solną –
biblie dla ochrzczonych przyjmowane na rogach ulic z tłustych rąk zelotów, ogłupiające, pasożytujące, „łatwe w lekturze”):
lepiej pamiętam gumowaty zapach błyszczących obrazków w podręcznikach biologii; wypalał mi włoski w nozdrzach,
sól i atrament ścierane z moich dłoni
pod ścinkami księżyca o drugiej czterdzieści pięć w nocy zakuwam i powtarzam
rybosom
śródplazmatyczne –
kwas mlekowy
pręcik
w IHOP-ie na rogu Powers i Stetson Hills –
powtarzałam i przepisywałam, aż znalazły miejsce i osiadały w miejscu, którego nie mogę już wskazać, może w moich wnętrznościach –
może gdzieś między trzustką a jelitem grubym płynie marny strumyk mojej duszy
linijka, która pomniejsza teraz każdą rzecz; ostrokrawędzista i wyszczerbiona wiedzą, używaną jak ściereczka na czoło w gorączce
czy mogę pozwolić być im obojgu? tej niepewnej wierze i tej szkolnej nauce, która rozrabia w ostatnich ławkach
teraz nie mogę uwierzyć –
że biblia, koran i bhagawadgita odsuwają mi długie włosy znad ucha jak mama i chuchają słowami „przygotuj się na przyjęcie cudu” –
całe moje zrozumienie spływa po brodzie na pierś i zawiera się w tym:
życie to jedynie
komórka jajowa i plemnik
to gdzie tych dwoje się spotyka
to jak często i jak udanie
i to co tam wtedy umiera.
