10/02/2026
BaJa.So, z cyklu: „Sekrety”, technika mieszana, 2025.
Tajemnicza zabawa w sekrety, widoczki, „niebko” polegała na zakopywaniu w ziemi przeróżnych skarbów. W dołku należało ułożyć kompozycję z dziecięcych cudeniek: koralików, listków, kolorowych papierków, itp. Dzieło to było udostępniane przez twórczynię (autorkami najczęściej były dziewczynki) zaufanej koleżance, koledze rzadziej. Inne dzieci podglądały miejsca, w których ukryte były skarby i bez wiedzy i zgody autorki/autora odkrywały sekrety na własny użytek. W tej na pozór niewinnej zabawie mieścił się cały świat budowania relacji: były tajemnice, stosunek do cennej własności, zaufanie i nieufność, zdrady, niedyskrecja i podglądactwo, przebiegłość, niszczenie ale też kształtowała się dziecięca estetyka – sekret miał być ł a d n y.
Fragment tekstu pochodzi z opisu wystawy w Starej Prochowni „Ślady i sekrety”, 2025.
Barbara Janina Sochal, BaJa.So