27/05/2026
Tkacka twórczość Levittoux-Świderskiej przechodziła przez kolejne fazy – zawsze istotne było odniesienie do świata przyrody i dążenie do prostoty. Artystka wyszła od tradycyjnego gobelinu, „przełamała” go dodając elementy naturalne. Przez długie lata, jej tkackie prace używały gałęzi, witek i tym podobnych naturaliów, i często naśladowały świat przyrody. Można powiedzieć, że ta wpleciona na początku twórczości w gobelinowy wątek gałązka, zamieniła się w końcu w kij czy badyl, z którego zwieszana była wiązana kompozycja. Tak powstała swoista dla Levittoux-Świderskiej formuła, którą można nazwać sztandarem przyrody. Były to dwuwymiarowe miękkie kompozycje – z poprzeczki-kija spływały naturalne materiały (sizal, wełna i in.), znowu o ograniczonej, naturalnej barwnej gamie. Te „sztandary” wciąż odnosiły się do świata przyrody, czy szerzej – do świata znanego z codziennego doświadczenia (np. Smuga). Późniejsze realizacje zaskakują nieraz paradoksalnymi rozwiązaniami. Artystka łączy niekojarzący się z przyrodą plastik z sosnowymi igłami, czy zaplata swoje miniatury z drutu. Przez kilka dekad twórczości, przeszła długą drogę od tkania gobelinów do tworzenia dzieł tylko w odległy sposób spokrewnionych z tkaniną.
Zmieniając wątek. Barbara Levittoux-Świderska
Miejsce wystawy: Rotunda Dynasy, Dynasy 22, Warszawa
Czas trwania: 16.05 - 30.05.2026
Kurator: Marek Wasilewicz
Partner wydarzenia: Marvipol Rotunda Dynasy
