Jeśli masz jakieś ciekawe materiały, lub chciałbyś, chciałabyś pomóc współtworzyć PT - nasze ramiona (uda również) są szeroko otwarte na współpracę. Fragment wykładu profesora Kazimierza Kraczenko, w ramach sesji otwierając*ch P***o Teatr:
“Nie możemy epatować dosłowną seksualnością. Choć c*cki są w naszej kulturze powszechnie eksponowane i mieszczą się w normach moralnych, p***s to tabu, p***sa
nie można pokazać w dowolnym miejscu. Nie można pokazać kobiecego łona w dowolnym miejscu bez linczu. To nie znaczy, że nie możemy pokazywać członków, pochw. Tylko musimy je przemycać w taki sposób, żeby nie było to wulgarne. A czasami “wąż w kieszeni” jest bardziej dosłowny, niż nagi członek. A wszystko zależy od kontekstu. Prostymi środkami, nie pokazując absolutnie niczego, można osiągnąć treść niedopuszczalnie wulgarną. Posługując się oczywiście kontekstem kulturowym i symboliką, grając na obszarach tabu. Tym ciekawym zagadnieniem zajmuje się antropologia ciała. Oczywiście wszystko ma swoje podłoże w biologii, od biologii nie można uciec (i nie powinno się tego robić), ale zaskakujące jest – jak wielkie różnice w postrzeganiu ciała mogą być pomiędzy różnymi kulturami. Mimo, że przecież należymy do jednego gatunku. Ostatnio na przykład siedziałem na przystanku, obok siedział Arab. Po jakimś czasie przyszedł jego znajomy, również Arab i powitali się - ale ich powitanie było zaskakującą mieszanką dwóch kultur. Młodszy, ten który czekał, wyciągnął rękę i potrząsnął nią jak Europejczyk. W tym samym czasie starszy zrobił trzy razy “cmok cmok” w policzek czekającego - coś nie do pomyślenia u nas! Zupełne zaburzenie przestrzeni osobistej! Podważenie męskości! A może wręcz przeciwnie? Mogę się założyć, że ten sam arab że ten sam arab jest przynajmniej za karaniem chłostą homoseksualistów, ponieważ to dopiero oni zakrzywią jego braterskie relacje męsko-męskie. Bo to są właśnie te różnice kulturowe, zmieniające się wraz z kontekstami, niczym substancje chemiczne pod wpływem odczynników. Nie inaczej jest w obrębie różnych subkultur i środowisk jednej kultury. To oczywiste, że ktokolwiek polubi PT wie czego może się spodziewać i akceptuje, a nawet afirmuje c*cki. Nic dziwnego, c*cki są po prostu świetne. Ale w innych środowiskach, np. katolickich, prawicowych, silnie konserwatywnych - zostanie to uznane za niemoralne, niedopuszczalne, złe, degradujące kulturę, psujące. Więc paradoksalnie - mimo że żyjemy w obrębie jednej kultury, to nie musimy wyznawać jednych wartości. Kultura to zawsze mnogość, kultura nie istnieje bez grupy, ale – kulturę tworzą jednostki, kultura to średnia wyciągnięta z nas wszystkich, mimo że możemy się diametralnie różnić. Tak samo, we wspominanej kulturze islamu znajdziemy ludzi o poglądach liberalnych, jak i konserwatywnych (wbrew pozorom, fundamentalizm to tylko niewielki, ale jaskrawy odsetek społeczeństwa arabów). I nigdy nie ma jednej prawdy. Czy lepszy jest goły c*c od zakrytego? Znajdziemy argumenty dla obu stron, przynajmniej dopóki dyskusja będzie racjonalna (a pewnie nie będzie, dyskusje zahaczające o tabu nigdy nie są racjonalne). I tu pojawia się coś, po co P***o Teatr został założony
- by zmienić ciężar postrzegania ciała z obszaru tabu - na obszar sztuki. Chcemy by ciało było pięknem, nie wstydem.”
