Społeczne Centrum Fotografii Chłodna 20

24/04/2026

25/03/2026

Serdecznie zapraszamy do wysyłania zgłoszeń w otwartym naborze na prezentację swojej pracy w Witrynie Artystycznej na Chłodnej 20 w Warszawie. Przestrzeń wystawowa jest prowadzona przez w ramach programu Społecznego Centrum Fotografii. Obecny nabór obejmuje wystawy, które będą realizowane między kwietniem a grudniem 2026 i zawiera wsparcie techniczne w instalacji pracy oraz honorarium. Termin nadsyłania zgłoszeń mija 10.04. Regulamin konkursu i formularz zgłoszeniowy znajduje się na stronie Sputnik Photos https://www.sputnikphotos.com/edukacja/news-2/rekrutacja/nabor-projektow-do-witryny-artystycznej-na-chlodnej-20-edycja-2026.html

Zdjęcie przedstawia instalację wystawy Agnieszki Król “Zimy już nie ma” w Witrynie Artystycznej na Chłodnej 20.

Witryna Artystyczna jest finansowana ze środków Miasto Stołeczne Warszawa oraz Europejski Korpus Solidarności w ramach wsparcia ze środków Unii Europejskiej.

06/03/2026

Zapraszamy!

16/02/2026

🖼️ „My nie próbujemy żyć - my żyjemy”

👤 Tomasz Swierżewski / Tomasz Swierzewski
📍 Witryna Społecznego Centrum Fotografii, ul. Chłodna 20 Warszawa

PL / UA + EN ↓

15 lutego w witrynie Społecznego Centrum Fotografii na Chłodnej 20 otworzyliśmy prezentację projektu Tomasza Świerżewskiego „My nie próbujemy żyć - my żyjemy”. To opowieść o pracownikach Narodowego Ogrodu Botanicznego imienia M.M. Hryshki w Kijowie / Національний ботанічний сад імені М.М. Гришка НАН України i ich walce o utrzymanie kolekcji roślin w warunkach pełnoskalowej wojny.

W ogrodzie botanicznym w Kijowie zgromadzono ponad 13 000 gatunków roślin z całego świata, w tym wiele zagrożonych wymarciem lub już nie występującym w stanie naturalnym. W szklarniach Ogrodu mieści się bezcenna kolekcja roślin tropikalnych i subtropikalnych. Zdjęcia powstały wiosną i jesienią 2025 roku, gdy można było mieć nadzieję, że Ogród ma już najgorsze doświadczenia za sobą. Obecnie, nieustanne rosyjskie ataki na strukturę energetyczną Ukrainy powodują długotrwałe przerwy w dostawach prądu, bez którego nie może działać system ogrzewania szklarni. Podejmowane są działania dla utrzymania w cieplarniach temperatur, w których mogą przetrwać delikatne rośliny. Dla roślin tropikalnych to minimum +15 stopni Celsjusza. Mimo wysiłków pracowników Ogrodu, zdarza się, że temperatura w szklarniach spada do zera i wiele bezcennych okazów umiera. To są nieodwracalne straty w kolekcji gromadzonej od 80 lat. Skomplikowana struktura biurokratyczna powoduje, że przyszłość tych roślin zależna jest od zbiórek publicznych, konkurując ze zrzutkami na potrzeby armii, ogrzewania ludzi, ratowania zwierząt.

Więcej informacji o Ogrodzie i zrzutkach można znaleźć na profilach na Instagramie: i .canlive

Towarzyszący prezentacji bukiet jest darem Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego


#теплодляоранжерей

Na zdjęciach pracownice i pracownicy Ogrodu im. Hryshki:
1. Marina Opryszko – starszy inżynier Wydziału Roślin Tropikalnych i Subtropikalnych, kurator kolekcji azalii i kamelii
2. Oleksandr Bloszczycia – wolontariusz
3. Dr Mychajlo Żurba – pracownik naukowy Wydziału Aklimatyzacji Roślin Owocowych, kurator kolekcji goji i akebii
4. Dr Oleksandr Szynder – starszy pracownik naukowy Wydziału Flory Przyrodniczej, kurator zielnika KWHA
5. Iryna Marczuk – kuratorka kolekcji sukulentów Wydziału Roślin Tropikalnych i Subtropikalnych
6. Lubow Jaroszenko – inżynier Wydziału Roślin Tropikalnych i Subtropikalnych

🔎 Wystawa widoczna 24/7 w witrynie Społecznego Centrum Fotografii do 28.02.

10/02/2026

15 lutego w witrynie Społecznego Centrum Fotografii na Chłodnej 20 otwieramy prezentację projektu Tomasza Świerżewskiego / Tomasz Swierzewski „My nie próbujemy żyć - my żyjemy”. To opowieść o pracownikach Narodowego Ogrodu Botanicznego imienia M.M. Hryshki w Kijowie / Національний ботанічний сад імені М.М. Гришка НАН України i ich walce o utrzymanie kolekcji roślin w warunkach pełnoskalowej wojny.

📍 17 lutego o 18:00 zapraszamy na spotkanie z Krystyną Jędrzejewską-Szmek / Krysia J. Szmek, wieloletnią pracowniczką działu edukacji Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Warszawskiego, artystką i biolożką, członkinią w kolektywu Zakole / Zakole. Rozmawiać będziemy o roli ogrodów botanicznych i sensie walki o utrzymanie kolekcji, pogadamy też o samym projekcie i planach na jego dalszy rozwój.

Wstęp wolny! https://fb.me/e/5BvOi4hgI

UA + EN ↓

UA
Вже 15 лютого цього року у вітрині Społecznego Centrum Fotografii за адресою Chłodna 20 ми відкриваємо презентацію проєкту Томаша Свєржевського «Ми не намагаємося жити — ми живемо». Це розповідь про працівниць і працівників Національного Ботанічного Саду імені М. М. Гришка у Києві та їхню боротьбу за збереження колекції рослин в умовах повномасштабної війни.

17 лютого о 18:00 запрошуємо на зустріч із Кристиною Єнджеєвською-Шмєк — багаторічною працівницею відділу освіти Ботанічного Саду Варшавського Університету, мисткинею та біологинею, членкинею колективу Zakole. Ми говоритимемо про роль ботанічних садів і сенс боротьби за збереження колекцій, а також про сам проєкт і плани його подальшого розвитку.

EN
On 15 February, we will open a presentation of Tomasz Świerżewski’s project We Don’t Try to Live — We Live in the window display of Społecznego Centrum Fotografii at Chłodna 20. The project tells the story of the staff of the M. M. Hryshko National Botanical Garden in Kyiv and their struggle to maintain the plant collection under the conditions of a full-scale war.

On 17 February at 18:00, we invite you to a meeting with Krystyna Jędrzejewska-Szmek, a long-time member of the Education Department of the University of Warsaw Botanic Garden, an artist and biologist, and a member of the Zakole collective. We will talk about the role of botanical gardens and the meaning of fighting to preserve collections, as well as discuss the project itself and plans for its further development.

03/02/2026

🖼️ „Zimy już nie ma”

👤 Agnieszka Król /
📍 Witryna Społecznego Centrum Fotografii, ul. Chłodna 20 Warszawa

PL / EN 👉💬
Od czterech lat mieszkam w Tatrach. Każdej zimy obserwuję niepokojące zmiany – coraz cieplejszy klimat, brak śniegu w dolinach, cienką pokrywę śnieżną w górach, zamarznięte potoki, nieczynne i porzucone zimowe obiekty sportowe. Zimy, jaką pamiętam z dzieciństwa, już nie ma. Mimo bliskości gór, coraz rzadziej wybieram się w nie zimą – kiedyś każde takie wyjście odbywało się na nartach.

Cykl opowiada o zanikającej zimie i wpływie tego procesu na środowisko oraz lokalne społeczności. Projekt jest odpowiedzią na postępujące zmiany klimatyczne, ale także formą osobistej refleksji – próbą oswojenia utraty znanego rytmu pór roku i zapisem tego, co znika na naszych oczach.

Analogowe kolaże łączą archiwalne fotografie z rodzinnych zbiorów – moich i rodziny mojego partnera pochodzącego z Kościeliska – z współczesną dokumentacją fotograficzną z zimy 2025 roku. W kolażach zestawiam obrazy przeszłości z tym, jak wygląda zima dziś – tworząc wizualne kontrasty i opowieści o zmianach.

🔎 Wystawa widoczna 24/7 w witrynie Społecznego Centrum Fotografii do 13.02

21/01/2026

🖼️ „HIC SUNT LEONES czyli tutaj są lwy”

👤 Nadia Magda Abatorab-Manikowska / .abatorab
📍Witryna Społecznego Centrum Fotografii, ul. Chłodna 20 Warszawa

PL / EN 👉💬
Projekt fotograficzny powstał w kontekście paryskiego queerowego klubu nocnego i skupia
się na drag queens oraz społecznościach queerowych widzianych z perspektywy bliskości, a
nie spektaklu. Obrazy rozgrywają się pomiędzy performansem a pauzą — po kulminacji
gestów, gdy ciała zwalniają, oddychają i zbierają się na nowo.
Zamiast narracji nadmiaru, prace kierują uwagę ku cichszym rejestrom nocnego życia:
intymności, zmęczeniu, pewności siebie i trosce. Klub staje się tymczasową architekturą
stawania się — przestrzenią, w której tożsamości są testowane, łagodzone i podtrzymywane
poprzez wspólną obecność. Fotografia funkcjonuje tu jako akt bliskości, zatrzymując ulotne
spotkania, które opierają się dokumentacji, a jednak domagają się zapamiętania.

Nadia Magda Abatorab-Manikowska jest fotografką polsko-marokańsko-brytyjską, pracującą
pomiędzy Londynem, Warszawą i przestrzeniami przejściowymi. Jej praktyka koncentruje
się na intymności, tożsamości i procesach stawania się, wyrastając z bliskich relacji i
współdzielonych środowisk. Fotografię traktuje jako narzędzie bliskości, a nie dystansu.

🔎 Wystawa widoczna 24/7 w witrynie Społecznego Centrum Fotografii

19/12/2025

Kalendarium //

Projekt opiera się na fotografiach z Archiwum Protestów Publicznych, powstałych w latach 2016-2025 w Warszawie. Według statystyk m.st. Warszawy liczba zarejestrowanych zgromadzeń publicznych wzrosła w porównaniu z poprzednią dekadą trzynastokrotnie. Warszawa, jako miejsce tych zgromadzeń, jest nie tylko tłem, lecz także aktorką - jej krajobraz, architektura oraz elementy przestrzeni publicznej i prywatnej stają się rezerwuarem znaczeń, emocji i pamięci.

W projekcie autorka korzysta z prostego, a zarazem niedoskonałego narzędzia obróbki fotografii, usuwając z nich ludzi. Pozostają miejsca - ale też cienie postaci, fragmenty flag, pojedyncze ślady świadczące o obecności politycznego napięcia. Wymazanie nie jest gestem negatywnym. Z jednej strony stanowi próbę zwrócenia uwagi na to, jak tkanka miejska wchłania i przechowuje ślady wydarzeń społecznych; z drugiej - jest osobistą refleksją nad możliwością wycofania się i uzyskania dystansu. “Jako osoba zaangażowana w wydarzenia społeczne przyglądam się przestrzeni - i samej sobie - po dekadzie intensywnego doświadczenia. W fotografiach pojawia się napięcie między dystansem, kwestią zasługiwania na niego, poczucia winy związanego z nieobecnością, a przymusem działania, które nie ustaje. Stąd pytaniu o spokój towarzyszy również pytanie o cenę, jaką się za niego płaci.”

Finalna praca to dziesięć plansz, każda z kilkoma/kilkunastoma fotografiami (proporcjonalnie do intensywności zgromadzeń w danym roku) reprezentującymi dany rok, niczym nieregularny kalendarz przywołujący dekadę na protestach.

W pracy korzystałam z fotografii Archiwum Protestów Publicznych z lat 2016-2025, autorstwa: P. Starca, A. Lacha, R. Milacha, W. Radwańskiego, A. Kubis, G. Wełnickiego, K. Sobel, A. Lesiak i O. Marusic, którym dziękuję za codzienną gotowość do dokumentacji protestów. Projekt jest ostanią z realizacji cyklu o Warszawie współczesnej oczami fotografów i fotografek w ramach programu 2023-25. Dziękujemy, że towarzyszyliście nam w odkrywaniu miasta.

03/12/2025

Ostatni fotospacer w tym roku! zaprasza nad dziką Wisłę z aparatami i lub telefonami i dobrym obuwiem oraz ciepłymi ubraniami. Można z psami. 17 grudnia godz 13:00. Zbiórka pod mostem Poniatowskiego od strony praskiej. Udział bezpłatny. Zgłoszenia przez formularz w bio do 12 grudnia. Spacer potrwa około 2 godzin. Zapraszamy!

16/11/2025

🖼️ „Chłodna refleksja”

👤 Marcin Wąsikowski / .firebeard
📍Witryna Społecznego Centrum Fotografii, ul. Chłodna 20 Warszawa

Ulica Chłodna w Warszawie to miejsce, które potrafi zatrzymać w kadrze nie tylko budynki, ale
i czas. To oś, na której historia zderza się z nowoczesnością, gdzie przeszłość nie daje o sobie
zapomnieć, a przyszłość próbuje odnaleźć swój głos. Taki właśnie świat zobaczyłem i postano-
wiłem uchwycić 23 lutego 2025 roku, podczas czterogodzinnego spaceru z aparatem w dłoni
– nie tylko jako fotograf, ale też jako obserwator, student Akademii Fotografii, człowiek szukają-
cy opowieści ukrytych w architekturze, detalach, światłocieniach.

Inspiracją do tej pracy był dla mnie fotograf Jakub Stanek – jego wrażliwość na miasto, zdolność
do uchwycenia nieoczywistych momentów oraz uważność na to, co codzienne, ale niebanal-
ne. Chciałem podążyć podobnym tropem, patrząc na ulice nie jako na scenografię, ale jako na
żywy organizm – pełen kontrastów, napięć, ale też spokoju i melancholii.

„Chłodna refleksja” to zapis spaceru, ale też stanów ducha. Przemierzając Chłodną i jej bocz-
ne uliczki, chłonąłem warstwy tego miejsca – z jednej strony czuć tu jeszcze przedwojenną
Warszawę, ślady getta, bruk, który pamięta inne czasy. Z drugiej – szkło, metal, nowoczesne
bryły budynków, które wchodzą w dialog z tym, co stare. Czy udany? Nie wiem, na pewno
nieunikniony. W tym wszystkim są też ludzie – czasem obecni na zdjęciach, czasem jedynie
sugerowani przez otoczenie, porzucone przedmioty, światło padające przez okno.
Ten fotoreportaż nie ma ambicji przedstawienia Chłodnej w sposób obiektywny czy dokumen-
talny. To raczej osobista interpretacja przestrzeni, próba uchwycenia jej duszy – fragmentarycz-
nej, nieoczywistej, pełnej refleksji.

Stąd tytuł – „Chłodna refleksja” – bo to nie tylko nazwa ulicy, ale też stan, w jaki wprowadza ona uważnego przechodnia.
Zapraszam do obejrzenia tych wybranych zdjęć – jako zapisu jednej miejskiej wędrówki, ale też
jako zachęty do własnych odkryć.

🔎 Wystawa widoczna 24/7 w witrynie Społecznego Centrum Fotografii

ENG 👉💬

13/11/2025

📞 Halo, halo — tu Chłodna 20!
Jeszcze nie rozmawialiśmy? Mamy do Was ostatni telefon w tej sprawie 😉

Fundacja Archeologia Fotografii i Stowarzyszenie Sputnik Photos czekają na Wasze głosy w ankiecie, dzięki której wspólnie zaplanujemy przyszłość Społecznego Centrum Fotografii.

To Wasze opinie pomogą nam zdecydować, co dalej: wystawy, warsztaty, spacery fotograficzne, a może sąsiedzkie spotkania przy zdjęciach?
Każdy głos się liczy — i naprawdę zmienia kształt tego miejsca 💬

🕓 Na wypełnienie ankiety macie czas do 16 listopada!

👉 WYPEŁNIJ ANKIETĘ ➡️ link do ankiety znajdziesz w komentarzu poniżej oraz naszym bio!

📸 Danuta Rago
📝 sygnatura: 17-N-00001

Działanie ewaluacyjne odbywa się w ramach projektu „Społeczne Centrum Fotografii Chłodna 20: 2023-2025” współfinansowanego przez Miasto Stołeczne Warszawa.