Szymon Poloczek

20/09/2026

19/09/2026

„O nich skrzydła mi szumiały” | olej na płótnie, 60 × 80 cm

Scena przy brzegu, zapach wody i światło, które ucieka. W takich momentach codzienność przestaje być zwyczajna, a praca przy sieciach staje się niemal rytuałem.

Na pierwszym planie przyglądamy się chłopcu, który siedzi boso, nieruchomo wpatrzony w skupionych nad pracą rybaków. Jego cicha obecność wprowadza do kompozycji element obserwacji i refleksji – chwilę zatrzymania pośród codziennego trudu.

Wibracja czerwieni, żywe żółcienie i chłodny, nasycony błękit wody — ten obraz powstał z potrzeby uchwycenia ulotnego nastroju, w którym granica między światem realnym a powidokiem zaczyna się zacierać.

Co czujecie, patrząc na tę scenę?

10/09/2026

Przedstawiam Wam mój najnowszy obraz olejny pt. „Po latach wędrowania”.

Za plecami zostają drogi, przecinane miejsca i zebrane doświadczenia, a wciąż otwarty horyzont przypomina, że każda podróż ma swoje kolejne etapy. Ten obraz jest opowieścią o drodze, która nie zawsze prowadzi prosto. O poszukiwaniu, przemijaniu i tym szczególnym momencie, gdy zaczynamy patrzeć na przebyty dystans z zupełnie nowej perspektywy.

Na pierwszym planie pojawia się odłożona książka — milczący świadek zebranych myśli, przeczytanych historii i wiedzy zdobytej po drodze. Jest jak symboliczny zapis dotychczasowych etapów tej wędrówki.

Chciałem, aby postać przy balustradzie była otoczona ciepłym, nieco sennym i melancholijnym światłem zachodzącego słońca. To moment zawieszenia — przejście między tym, co zostało spisane i zamknięte, a tym, co dopiero nadejdzie. Zsyntetyzowana, gęsta plama czerwieni na posadzce oraz intensywne, pulsujące barwy nieba budują atmosferę zawieszoną między nostalgiczną tęsknotą a spokojną nadzieją.

Ta samotna sylwetka na tarasie to symbol zatrzymania i podsumowania. Czy patrzy na to, co zostało w tyle, czy z ciekawością wypatruje jutra? Tę interpretację zostawiam Wam.

Ciekaw jestem Waszych odczuć przy odbiorze tej kompozycji. Czy kojarzy Wam się bardziej z ulgą po odbytym trudzie, czy z cichą tęsknotą?

Tytuł: Po latach wędrowania

Technika: Olej na płótnie

Wymiary: 60 na 80 cm

Dostępny

26/08/2026

Idziemy krok dalej! Czas na drugi kolor i odrobinę geometrii.

​Żeby opanować ten chaos sprężonego powietrza, używam... zwykłej taśmy dwustronnej jako szablonu.

​Plan jest prosty: taśma blokuje farbę i tworzy ostre, czyste krawędzie, a kompresor rozdziela nowy kolor po powierzchni, dając przejścia i mikro-struktury, których nie da się uzyskać żadnym pędzlem.

​Najlepszy moment? Zawsze ten sam: zrywanie taśmy i odkrzykiwanie kontrastu pod spodem.
​Łączycie w swoich pracach ostre geometryczne krawędzie z czystym preserved chaosem?

26/08/2026

Wiedzieliście, że kompresor to jedno z najbardziej nieprzewidywalnych narzędzi w pracowni malarskiej?

​Zamiast tradycyjnego pędzla – dzisiaj czysta aerodynamika i płynna farba.
​Kiedy wylewasz farbę i uderzasz w nią strumieniem sprężonego powietrza, dzieje się coś niesamowitego. Powietrze spycha pigment, tworząc organiczne, organicznie rwane struktury i przejścia tonalne, których nie da się powtórzyć ani w pełni skontrolować.

​Każde pociągnięcie spustu to mieszanka precyzji i całkowitego przypadku.

​Testowaliście kiedyś inne metody rozdmuchiwania farby? Dajcie znać w komentarzu!

18/08/2026

🔥 Kreska w dużym formacie! 🎨✍️

​Otrzymałem oficjalne podziękowanie 📜 od Muzeum Kresów w Lubaczowie 🏛️ za udział w XII Triennale Polskiego Rysunku Współczesnego Lubaczów 2026! 🖼️✨
​Na konkurs wysłałem studium postaci w formacie 100 \times 70\text{ cm} 📐✏️. Praca nad taką skalą wymaga zupełnie innego gestu i dynamiki 💪🏻 — każdy ruch ręki bezpośrednio buduje formę, a przestrzeń arkusza wymusza ciągłe poszukiwanie światła, cienia i ciężaru anatomicznego 👁️‍🗨️💡.
​Dziękuję organizatorom za docenienie wkładu we współczesną interpretację rysunku 🙏🏻. Każde takie dostrzeżenie to świetny impuls do dalszych poszukiwań przy sztaludze! 🚀🎨

​Pracujemy dalej! 💥👇🏻

​ ✍️ 🧍‍♂️ 🖼️

12/08/2026

Kiedy moja żona była w ciąży i oczekiwaliśmy na przyjście Emila na świat, postanowiłem, że nie będę wyjeżdżał w plener — chciałem po prostu przy niej być. Był grudzień. Kilka dni, których nie zapomnę nigdy w życiu. Emocji, które towarzyszyły tym chwilom, nie da się porównać z niczym innym, co do tej pory przeżyłem.

​Zamiast telefonu wziąłem ze sobą szkicownik. Dokumentowałem wszystko na żywo: szpitalne korytarze, podłączenia, aparaturę, ale też tę niezwykłą atmosferę tworzoną przez niesamowicie profesjonalny zespół lekarzy i położnych. Elementy niby banalne, bo przecież każdy z nas zna szpitalne wnętrza, ale w tak przełomowym momencie nabierające zupełnie innego znaczenia.

​Nie chciałem latać z komórką przed nosem i odbierać nam tej intymności. Rysunek pozwolił mi przebywać tam w pełni świadomie — przyglądać się wszystkiemu przez kreskę, rozładowywać emocjonalne napięcie, a jednocześnie stworzyć bardzo osobistą, reporterską pamiątkę, na którą Emil spojrzy, gdy dorośnie.

​Zgłosiłem ten szkicownik na konkurs Szkic ma moc i jestem niezwykle dumny oraz wdzięczny, że znalazł się na wystawie pokonkursowej. Byłem na wielu wystawach, ale pomysł z ekspozycją szkicowników na żółtym ołówku robi ogromne wrażenie — nigdy wcześniej się z czymś takim nie spotkałem!

​Dla mnie to jeden z najciekawszych i najbardziej autentycznych konkursów w Polsce, skupiający mnóstwo niesamowicie zdolnych ludzi. Trzymam za tę inicjatywę mocno kciuki, bo warto, żeby usłyszało o niej jak najwięcej osób.

​A Wy jak zatrzymujecie momenty, które są dla Was najważniejsze?

Pamiętajcie — dobry temat jest zawsze tuż obok nas. Żeby sztuka miała siłę, trzeba w nią włożyć kawałek własnego życia. Wtedy staje się autentyczna i ma prawdziwą moc. ✏️

​

12/08/2026