Wkurza mnie kurz

11/01/2026

Pogoda w sam raz na czytanie o wyprawach polarnych!🩵💙🩵

10/01/2026

08/01/2026

Jak to jest zrobione, że w książce z „papugą” w tytule ten gatunek ptaka występuje jedynie epizodycznie, a cała afera de facto zaczyna się od gołębi? Zresztą, ptak na okładce należy też raczej do swojskich, niż do egzotycznych.

Powieść nazwałabym obrazkiem z dzieciństwa w małym rosyjskim miasteczku. To dziwne czasy po rewolucji, kiedy nowy porządek cieszy masy ludzkie, a garstce każe wstydzić się za pochodzenie, którym wcześniej lubiono się chwalić. Nie ma już ta książka za wiele do zaoferowania dzisiejszemu czytelnikowi: może rys realiów, uniwersalny sentyment do niedoskonałego dzieciństwa - idealizowanego później z perspektywy czasów. Książka szaraczek, pospolity gołąb, niestety nie żadna papuga.

Seria KIK (Klub Interesującej Książki), projekt okładki: Maria Ihnatowicz

04/01/2026

Pierwsza miłość, skradzione witraże i szarlotka. Czyli dziś o książce, przez którą zarwałam noc.

Jan Sebastian jest dziennikarzem. Ma serdecznie dość miasta, chce łyknąć trochę spokoju i pozwolić sobie na napisanie książki. Temat? Pierwsza miłość. Idealne warunki do przedsięwzięcia stwarza leśniczówka starego Prota. Szczególnie, że jej gospodyni Anita robi zapadającą w pamięć szarlotkę. Dziennikarz wyrusza więc - i odpocząć, i popracować. Czy w leśniczówce znajdzie spokój? Oczywiście, że nie!

Tak się składa, że do Prota przyjechały wnuczki. Trzy. Trzy córki trzech córek leśniczego. Wakacje spędza tu też Tomek. Będą iskry zazdrości! Każda z dziewczyn ma inny charakter, ale dwie z nich - jak się okazuje - mają podobny gust, jeśli chodzi o lokowanie uczuć. Mało tego - wokół tej „oazy spokoju” zaczynają się kręcić podejrzane typki. I jeszcze ta sprawa ze skradzionymi witrażami, które zostały zabezpieczone w czasie wojny.

Książka wyjątkowo przypadła mi do gustu, choć nie można nie zauważyć, że dobry Prot trochę zbyt często zagląda do kieliszka.

„Ludzie są jak wiatr - powiedziała Anita obserwując uważnie bieg wełnianej nitki. - Jedni lekko przelecą przez życie i nic po nich nie zostaje, drudzy dmą jak wichry, więc zostają po nich serca złamane jak jakieś drzewa po huraganie. A inni wieją jak trzeba. Tyle, żeby wszystko na czas mogło kwitnąć i owocować. I po tych zostaje piękno naszego świata (…)

-Od czego zależy siła wiatru, Anito?”

Autorką opracowania graficznego jest Zofia Szymkiewicz. Moje wydanie ma numer drugi (1975). Nakład to aż 100 000 egzemplarzy! A mój akurat należał do nieznanej mi Barbary, o czym informuje dedykacja pozostawiona na stronie przedtytułowej przez autorkę. Basia musiała brać udział w spotkaniu autorskim krótko po premierze książki w maju. Ciekawe, czy wytrzymała z czytaniem do wakacji? Ja w każdym razie polecam do czytania latem!

dziękuję, że dostarczyłeś mi egzemplarz z autografem!💚

04/01/2026

… dostaję kilka wiadomości. „To sobie zostaw!” / „To jest taka ciekawa postać!” / „Czytałem to i było świetne!”

Tym sposobem z mojego wspaniałego zamiaru zostanie mi chyba tylko ta miła dla oka galeria w telefonie:)

04/01/2026

Myślę sobie: wolny dzień, zrobię selekcję w dziale biografia. Co bym chciała przeczytać? „Bunt długich spódnic” o Emelinie Punkhurst. Resztę wystawię na sprzedaż. Wrzucam więc zdjęcie na relację na Instagramie….

04/01/2026