Kolekcja ta zrodziła się z pasji do przedmiotów na pozór prozaicznych, jednak będących nośnikiem historii, myśli technicznej i działań człowieka na przestrzeni kilkuset lat. Ekspozycja ukazuje różnorodność oraz przybliża historię wojskowych nakryć głowy poprzez zaprezentowanie w jaki sposób zmieniał się ich wygląd i funkcja, wraz ze zmianami zachodzącymi w sztuce wojennej. Wystawa przybliży Państw
u rozwój nakryć głowy oraz umundurowania na całym świecie, ze szczególnym uwzględnieniem Europy jako nadającej ton modzie wojskowej. Od wieków wojskowe nakrycia głowy odgrywały niezwykle ważne role – od funkcji reprezentacyjnej po funkcje ochronne. Wymyślne nakrycia głowy były wyznacznikiem wysokiego statutu społecznego. Podobnie było z czapkami i hełmami wojskowymi, które poprzez swój, często unikatowy charakter miały podkreślać rangę społeczną oraz oddziaływać psychologicznie. Nakrycie głowy od wieków wyróżniały osoby służące w formacjach wojskowych, a mundur budził szacunek i zaufanie. Nakrycie głowy jest najważniejszym elementem umundurowania gdyż skupia w sobie wszystkie funkcje symboliczne oraz praktyczne. Dlatego często stanowi ono jedyny wyróżniający się element stroju. Przez stulecia praktyczne i symboliczne funkcje czapek i hełmów zaczęły się ze sobą przeplatać i ewoluowały do współcześnie nam znanych wzorów. Hełmy już w starożytności stały się najważniejszym elementem uzbrojenia ochronnego. Trwało to aż do czasu wynalezienia broni palnej, kiedy to utraciły swoje podstawowe funkcje. Wyparte zostały przez wygodne, a zarazem praktyczne kapelusze i czapki wojskowe. Powrót do idei hełmu powrócił wraz z działaniami na frontach I wojny światowej. Od tego czasu zarówno twarde jak i miękkie nakrycia głowy występują równolegle, spełniając funkcje ochronne jak i reprezentacyjne.