Echo Poznań, Wydział Kultury Miasta Poznań, Poznan (2026)

08/03/2026

Izabella Gustowska
Ona i Ja

Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu
14.11.2025 – 11.01.2026

„(…) I wtedy ONA – Annette powie:
– doda Isabelle”.

Dwie artystki, których twórczość bardzo intensywnie odcisnęła swój ślad w sztuce, nigdy się osobiście nie spotkały. Dzieli je pięć lat, Annette urodziła się w roku 1943, Izabella w 1948. Należą do tego samego pokolenia artystycznego, prawdopodobnie czytały te same książki, inspirowały je te same filmy, przeżywały te same wydarzenia – choć z perspektywy dwóch stron żelaznej kurtyny. Obydwie w swoich pracach łączyły, na własne odmienne sposoby, elementy fotografii, instalacji, rzeźby i tekstu. Ich twórczość jest głęboko zakorzeniona w tematach związanych z tożsamością, ciałem i pamięcią. Obie podejmują temat kobiecości – zarówno jako konstruktu społecznego, jak i osobistego doświadczenia. Obie kwestionowały stereotypowe role narzucone kobietom oraz ograniczenia wynikające z patriarchalnych struktur. Obie artystki w swojej twórczości podważały ideę jednolitej, spójnej tożsamości, ich prace często pokazywały, że „ja” to to tylko złożona, ale jednak zmienna konstrukcja kulturowa. Słowo pisane odgrywało ważną rolę w twórczości Messager, pojawiało się w instalacjach, haftach i kolażach. Tekst jako zapis poetycki i krytyczny – jako komentarz, manifest lub osobisty zapis towarzyszy także twórczości Izabelli Gustowskiej.

fragment tekstu kuratora wystawy Marka Wasilewskiego

📷 Michał Adamski

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜
⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań

03/03/2026

Jarosław Kozłowski
Tak albo i nie i vice versa

Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu
14.11.2025 – 11.01.2026

Najnowsza wystawa Tak albo nie i vice versa jest kontynuacją prowadzonej przez Jarosława Kozłowskiego od wielu lat przewrotnej gry z pojęciem sztuki. Już w napisanym w 1970 roku manifeście Sztuka jako sztuka artysta zadaje podstawowe pytania o to, czym ona jest, a czym nie jest. W jego ujęciu sztuka nie może być utożsamiana tylko i wyłącznie z pojęciem piękna i zagadnieniami z dziedziny estetyki. Najważniejsza staje się idea, nawet jeśli nie przybiera materialnej formy. Kluczowa jest tutaj też intencja twórcy oraz świadomość uczestnictwa w kreowanym przez nią języku. Dla Kozłowskiego sztuką może być refleksja nad nią samą – jej językiem, formą i funkcją. Dlatego jego działania często przybierają formę tekstów, instalacji, instrukcji czy dokumentacji. Z drugiej strony – według Kozłowskiego – to, co nie niesie ze sobą refleksji ani nie uczestniczy w dyskursie artystycznym – nie jest sztuką. W świetle jego poglądów nie jest to więc kategoria obiektywna, lecz otwarte pole znaczeń, w którym istotne są intencja, kontekst i komunikacja. To, co uznajemy za sztukę, nie musi być ani piękne, ani trwałe – wystarczy, że prowokuje do myślenia. Artysta mówi, że: „sztuka spełnia się w kontakcie z odbiorcą, którego zapraszam do rozmowy, do ewentualnej dyskusji. Staram się więc, by moje były w miarę transparentne i prowokowały do dialogu albo kłótni”.

fragment tekstu kuratora wystawy Marka Wasilewskiego

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜
⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań

09/02/2026

ATM COLLECTIVE (Aga Antkowiak, Taso Jechorek, Marta Szypulska)
The Clock And The Calendar Are Terrible Masters

Domie
19.12.2025 — 16.1.2026

“Czy budzisz się z przeświadczeniem, że koszmar wcale się nie skończył? ATM zaprasza Cię do zagłębienia się w wizji, w której wypoczynek jest najwyższym celem produkcji kapitalistycznej, a spóźnianie się jest na czasie. Lenistwo jest podstępnym cieniem produktywności, a jedno nie istniałoby bez drugiego. Mamy tendencję do myślenia, że jesteśmy z natury leniwi i do pracy zmusza nas jedynie presja społeczna. Może jednak nasz stan domyślny to bycie zajętym, a osiągnięcie bezczynności to rzadki i trudny wyczyn?

Wystawa bada praktyki związane z pozornie bezczynnym spędzaniem czasu – snem, odpoczynkiem i przyjemnością. Ile jednak pracy i wysiłku wkładamy w przygotowanie się do snu? Ile energii poświęcamy na odprawienie wszystkich kroków i rytuałów piękna, tylko po to, by zniszczyć się na wieczornym wyjściu ze znajomymi? Seria rzeźb nawarstwionych, codziennych spraw eksploruje estetykę prokrastynacji jako taktyki odmowy produktywności. W świecie, który nigdy nie śpi, interaktywna instalacja zbudowana z budzików pozwoli na rozkoszną satysfakcję z naciskania przycisku “drzemka” tak długo, jak tylko zechcesz. Performance w noc otwarcia da wyraz podskórnemu napięciu dyktowanemu przez zegar i kalendarz, pomiędzy oczekiwaniami społecznymi a indywidualną walką o dbanie o siebie. Jeśli performerki będą się spóźniać…spokojnie, możesz poczekać i odpocząć na wielkiej, mięciutkiej kołdrze.

Pozwolenie sobie na chwilę beczynności i lenistwa może być antidotum na przemęczenie i wyczerpanie wywołane przez reżim natychmiastowości. To szansa dla naszych przestymulowanych umysłów na naładowanie baterii, odzyskanie kontaktu z samą sobą i postawienie oporu wobec społecznego nacisku na mierzenie naszej wartości przez naszą wydajność.

xoxo”
ATM Collective

performance towarzyszył otwarciu wystawy 19.12.2025

dokumentacja fotograficzna wystawy: Aga Antkowiak
produkcja: Stefan Głowacki
gfx: Taso Jechorek

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜
⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań
collective

06/02/2026

Konrad Smoleński
Evil Hidden Black
14 December 2009 — 8 January 2010

Having special predilection for exposing spectator to shocking traps, this time Konrad Smoleński prepares perverse situation. Title “evil”, “hidden” and “black” assemble intangible element close to the essence of reality (at least in Konrad’s vision). This element, (mysterious “Something”) though takes several significant incarnations, doesn’t manifest itself directly. Why that Something exists in all probability only potentially.

Smoleński’s realizations balance on the edge of acceptability, between potency lying in energetic load (for instance the banger with lighted fuse hold in hand) and physical capabilities of surroundings. Konrad uses inflammable materials, weapons, sounds of volume and vibrations on the edge of healthy ear endurance. Many of his works made during couple last years might create the realizations’ sequence of energetic potential in various stages. At times it is lurking energy, of vent we can only imagine, the other time it is cumulated in explosion – then it hit us physically. (Exhibition reader snippet)

Zuzanna Hadryś, Michał Lasota

list of works:

Judge / Sędzia
object 45x30x40cm
adhesive tape, horse hair wig
2009

There’s No God / Boga nie ma
audio, object 226 x 790 x 80 cm
loudspeakers, sound
2009

Guard
video, object 04’30”
2009

Courtesy of Konrad Smoleński and Stereo Gallery.
Photos: Konrad Smoleński.

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜

⚡️City of Poznań + GaMA = Echo Poznań

04/02/2026

Leszek Knaflewski
Born to play
13—17.10.2003

Droga artystycznych poszukiwań Leszka Knaflewskiego ma początki w grupowych realizacjach Koła Klipsa. Wówczas zaczęła się kształtować wyobraźnia i ekspresja artysty; zafascynowanego przedmiotem, który przewrotnie i z dużą dozą ironii przeobrażał się w jego umownych pejzażach czy surrealistycznych aranżacjach sytuacyjnych. Prace Knaflewskiego z lat 80-tych, niepoddające się łatwej interpretacji, przesycone są wielowątkową symboliką, klimatami przywodzą na myśl “magiczne obrzędy”, lub alogiczne, “jarmarczne” atmosfery. Wyniesiona z tamtego okresu wrażliwość, specyficzne traktowanie zastanej rzeczywistości, przełożyła się na jego realizacje artystyczne, które prezentował w następnych latach. (Fragment tekstu dzięki uprzejmości Galerii AT.)

Dziś wideo dokumentacje wystaw powoli stają się standardem praktyk archiwizacyjnych. Coraz częściej można zapoznać się z wystawami nie tylko dzięki reprodukcjom fotograficznym ale również za pomocą ruchomego obrazu. Poznańska Galeria AT zaczęła konsekwentnie tworzyć wideo dokumentacje wystaw od lat 90tych. Dzięki tej dbałość o archiwizację wystaw czasowych, która jest dostępna na stronie internetowej galerii, dziś nadal mamy możliwość odkrywać je w szczegółach.
Zachęcamy do zapoznania się z dokumentacją wideo wystawy, która jest dostępna na kanale YT Galerii AT.

https://www.youtube.com/watch?v=iWGth0qFIeY

Dokumentacja (fotograficzna i wideo) ©Marek Glinkowski, zdjęcia pochodzą z archiwum Galerii AT.
Dzięki uprzejmości Galerii AT.

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜

🦾 Już w krótce otwarcie strony www 𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒾 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜.

⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań

03/02/2026

W 2003 roku Agata Araszkiewicz w 11. numerze Zeszytów Artystycznych zatytułowanym “W środowisku cyberkultury”, pisała następująco: “Dla Arystotelesa owady nie miały sprecyzowanej płci, jednak współczesne biolożki, jak Elizabeth Grosz, wskazują, że owady to wysoce zseksualizowane, queerowe całości zdolne przemieścić zbiorową wyobraźnię, zwłaszcza w dziedzinie seksu i śmierci. Owady, płazy i gady łączą się w różne relacje, obce wszelkiemu chrześcijańskiemu rozumieniu “natury”: biseksualności, seks z tą samą płcią, hermafrodytyzm, kazirodztwo i wszelkie inne nienaturalne praktyki seksualne są częścią królestwa zwierząt. Braidotti traktuje insekty jako figurację zdecentralizowanego antropocentryzmu i pomost do posthumanistycznych wrażliwości i seksualności. Paradygmat Insektu (In-sekt/seks) to model polimorficznej anty-fallicznej seksualności/tożsamości.”
Agata Araszkiewicz

Zeszyty Artystyczne nr 11
Akademia Sztuk Pięknych w Poznaniu
grudzień 2003
issn 1232-6682

W środowisku cyberkultury

Piotr Kurka / Żółć i błękit
Łukasz Ronduda / Od redakcji
Agata Araszkiewicz / Matrix / Patrix — czy macierz jest jak edypalną pacierz? W stronę feministycznych wyobrażeń kobiecego ciała w popkulturowej science fiction i sztuce współczesnej
Ewa Witkowska / Cyberfeminizm — wirus w starym systemie
Joanne Richardson / Język mediów taktycznych
Edwin Bendyk / Fałszywa świadomość cyberrewolucjonisty
Małgorzata Kurzac / Sztuka genetyczna
Łukasz Ronduda / Software Art / Browser Art
Geoff Cox i Joasia Krysa / O zadaniach kuratorów wobec obiektów niematerialnych: generowanie i uszkadzanie obiektów cyfrowych
Rozmowa z Wolfgangiem Staehle’em
Alek Tarkowski / “Informacja chce być wolna”. Fenomen open source

Materiał wizualny dzięki uprzejmości Zeszyty Artystyczne, Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu.

Skany 11. numeru Zeszytów Artystycznych dostępne na stronie: http://za.uap.edu.pl/wp-content/uploads/2018/07/Cz-213_2003_r.12_nr11.pdf

22/01/2026

https://echopoznan.com/wydarzenia/wrog-jest-miloscia-wernisaz/

W piątek 23 stycznia o 18:00 wernisaż wystawy "Wróg jest miłością" w Galeria Miejska Arsenał

Wystawa Huberta Czerepoka tworzy przestrzeń, w której neonowe teksty, światło, zapis medialnych i kulturowych cytatów zostają uwikłane w mechanizmy przesunięcia, zaprzeczenia i powtórzenia, które już u Freuda funkcjonowały jako symptomatyczne „zgubienia się” w mowie i w działaniu: pomyłki i przejęzyczenia. Warto czytać tę ekspozycję jako refleksję nad tym, co nieświadome – nad tym, co może wydarzyć się pomiędzy językiem a jego formą, pomiędzy symbolicznym komunikatem a jego nieświadomym, wykluczonym aspektem. Czerepok często wykorzystuje neony z tekstami z mediów, kultury popularnej, historii, przestrzeni publicznej. Interesuje go wszytsko to, co funkcjonuje jako hasło, slogan, manifest albo fragment mowy nienawiści (np. Nigdy nie będziesz Polakiem). Artysta wykorzystuje także napotkane w trakcie lektur cytaty przytaczane m.in. w książkach Jana Tomasza Grossa. Prace Czerepoka operują pewną nieświadomą, przesuniętą warstwą naszego zbiorowego języka i kultury. To, co pozornie jawnie mówi neon, wskazuje na warstwę, która była „przejęta”, „pomylona” lub „zawieszona”. Można tu dostrzec analogię z freudowskim pojęciem „pomyłki”. Czynność języka (lub działania) mówi coś więcej, niż się wydaje na pierwszy rzut oka. Na przykład, w jednym z projektów Czerepoka neon zawiera subtelną manipulację słowem – dodaje „nie” tam, gdzie pierwotnie go nie było: „pewnego dnia ludzie nie będą żyć jak bracia”. Ten mały „poprawiony” neon staje się przesunięciem, które ujawnia nie tylko historię, ale powtórzenie błędu: ludzkość się nie uczy, powtarza to, co miała pokonać. Można by to czytać jako „pomyłkę” zbiorową: gdzie idealistyczna wizja została zaprzepaszczona i neon, jako lapsus językowy, to demaskuje. Kolejną kategorię neonów tworzą „awarie”. Są one inspirowane obserwacjami z życia, kiedy przepalenie się, lub migotanie jednej z liter neonu zmienia w subwersywny sposób jego treść. Do poznańskiej legendy miejskiej przeszła historia z lat 80. ubiegłego stulecia, kiedy poprawny ideologicznie neon „Osiedle Rusa” zmienił się ku utrapieniu władz w nieakceptowalne wówczas “Osiedle usa”. — fragment tekstu kuratora wystawy Marka Wasilewskiego.

⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań
Poznań Wspiera

08/01/2026

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜
Aleksandra Ska
Pandemia
Galeria Piekary
2015

Same liczby wywołać mogą grozę. W trakcie pandemii grypy (trzeciej największej w historii pandemii po dżumie Justyniana i czarnej śmierci) w latach 1918-1919 umarło od 20 do 100 milionów ludzi. Pandemia AIDS od momentu swojego wybuchu w 1981 roku zabiła, jak się szacuje, 39 milionów ludzi. Być może to groza liczb prowokuje fantazmaty, od których roi się popularne kino, literatura i gry. Wyludnione miasta, rozkładające się trupy, rozpad społeczeństw, nieludzka walka o przetrwanie i smutny los tych, którym udało się przeżyć ― fantazje o możliwych skutkach pandemii współtworzą apokaliptyczny nastrój. Kultura popularna włącza się na swój sposób w politykę katastrofy, usiłując oswoić nas z tym, co nieznane, nieprzewidywalne, nieoczekiwane, a co jednocześnie jawi się jako nieuniknione.

Żadnej z popularnych i powtarzanych do znudzenia fantazji nie znajdziemy u Aleksandry Ska. W przewrotny sposób podejmuje ona grę z polityką katastrofy. Nie tworzy ona wizji apokaliptycznych skutków pandemii, przeciwnie gromadzi i przedstawia dowody. Najpierw skonfrontować się będziemy musieli z niepokojącą dokumentacją. Wizerunki na pierwszy rzut oka mogą wydawać się abstrakcyjnymi kompozycjami, ale znajdujące się obok nich opisy skutków działania tego, co na nich widoczne, nie pozostawiają żadnych wątpliwości. (fragment tekstu kuratorskiego)

kurator: Jarosław Lubiak

Dzięki uprzejmości Aleksandry Ska, Jarosława Lubiaka, Galerii Piekary.
fot: ©Daniel Koniusz

🦾 Już w krótce na stronie www 𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒾 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜.

⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań

02/12/2025

Do 5 grudnia trwa wystawa "Najnowszy Testament. Część I" Maxa Radawskiego w Rodríguez Foundation!

Skoro niektórzy twierdzą, że codziennie po części umieramy, to też codziennie powinniśmy tworzyć testament dla tego, co pozostało. Postanowiłem to robić, chociaż przez to nie nadążałem za swoim życiem. Przy okazji okazało się, że zbierając to, co traciłem, po trochu coś zyskiwałem. Było tego więcej i, więcej i coraz bardziej wyglądało jak ja.

MAX RADAWSKI rocznik 1992. Absolwent Fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, artysta wizualny. Od 2017 roku związany z Pracownią Neofotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.
Interesuje się materialną stroną fotografii oraz relacją pomiędzy ulotnością obrazu a konkretnością obiektu. Inspirują go formy naturalne, tymczasowość i wiecznotrwałość materii. Stąd niejednokrotnie sięga po gest przecięcia kamienia, tworzy świetliste inkluzje, zbiera ziarna sosny czy fotografuje ryby w stawie. Od kilku lat swoją twórczość łączy z procesem wewnętrznej transformacji, która przyjmuje postać „alchemicznych” obiektów. Odsłaniają one jego własną historię, odnosząc się jednocześnie do uniwersalnych symboli, mitów i obrazów archetypowych. W tworzonych obiektach zapisany zostaje psychoanalityczny proces indywiduacji, który porównuje do pracy nad Wielkim Dziełem, adepta-alchemika.

Najnowszy Testament. Część II wkrótce…

Wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny.

⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań
Poznań Wspiera

21/11/2025

Wzorcowe Założenia Estetyzacji Wspólnego
projekt Nomadyczna
1—30.10.2025

kuratorka: Lidia Dziewulska

osoby artystyczne: Dawid Dzwonkowski, Klaudia Figura, Anna Goebel, Natalia Karczewska, Piotrek Kowalski, Piotr C. Kowalski, Nikodem Krysztofowicz, Paulina Kulesza, Ania Kulik, Barbara Stańko-Jurczyńska, Mikołaj Wojnar, Rafał Żarski

produkcja: Martyna Ziomek, Liza Veselova, Joe Suppan, Lidia Dziewulska

“Tutaj pęknięcia w cemencie przejęła gospodarna roślinność, podlewana na tych samych zasadach co betonowe donice. Pranie lokatorów schnie bezpiecznie na rozpiętych sznurkach. Ktoś zatroszczył się i zorganizował miejsce do posiedzenia, ktoś inny oddał do ogólnego użytku zestaw narzędzi ogrodowych. Wyabstrahowane konstrukcje wystawek gabarytowych stają się domem tymczasowym dla mniejszych istot. Piętrzą się fotele biurowe, zużyte przez zasiedzenie. Może między tapicerką a poduszką zamieszka nowy miot myszy, może gołąb znajdzie na podłokietniku dogodne miejsce lądowania. Obnażony bęben od pralki sparował się z metalową chochlą, tworząc kompozycję przypadkowo symetryczną i będą tak sobie aż do przyjazdu śmieciarki. Straszaki na szczury śpiewają jak ptaki, a metalowe tablice, pismem bezszeryfowym dyktują zasady poruszania się w przestrzeni.”— fragment tekstu kuratorskiego Lidii Dziewulskiej

wystawa odbyła się na dziedzińcu kamienicy, w której znajduje się Galeria Szczur

dokumentacja fotograficzna: Adrian Woźniak, Paweł Krzysztof Kasprzak, Liza Veselova

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜

⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań

🦾 Już wkrótce otwarcie strony www 𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒾 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜.

.dziew .goebel.12 .natalia .kowalski .jurczynska

20/11/2025

𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒶 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜

Magdalena Starska
Uwaga Stopnie
Galeria Pies
2005

“Magdalena Starska to poznańska artystka związana z grupą Penerstwo. Autorka performansów, rysunków i instalacji, w swojej twórczości składa hołd największym, a zarazem najłatwiejszym przyjemnościom. Skupia się na wspólnotowości (działanie performatywne „Na uspokojenie”, które miało miejsce w centrum Katowic, polegało na wymianie przetworów i przyświecała mu idea wspólnego kiszenia ogórków) i odnajdywaniu chwili prostego relaksu w strefie publicznej (instalacja „Czas płynie inaczej” miała kształt lodowca, który artystka widziała w Chile i właśnie taki chłodny, łagodny kolor miała przygotowana przez nią mata, na której mogli odpoczywać mieszkańcy Zielonej Góry). Starska w swoich interaktywnych dziełach, które wkraczają w przestrzeń miejską i wnikają w codzienną rutynę miejskich społeczności, nie popada jednak w banalną gloryfikację natury. Jej natura jest przetrawiona przez człowieka, jego potrzeby i zmysłowość. Człowiek i środowisko stają się równoprawnymi partnerami. Starska wystawiała swoje prace w Katowicach, Krakowie, współpracowała z Fundacją Bęc Zmiana, brała udział w Festiwalu Sztuki Efemerycznej w Sokołowsku i w końcu pojawiła się w Olsztynie.”

Emilia Konwerska
Słońce, ekspresja i trochę gipsu, [Czaskultury.pl](http://czaskultury.pl/), 2014.
https://czaskultury.pl/czytanki/slonce-ekspresja-i-troche-gipsu/

Dzięki uprzejmości Magdaleny Starskiej, Galerii Pies, Emilii Konwerskiej, Czaskultury.pl

🦾 Już w krótce otwarcie strony www 𝐵𝒾𝒷𝓁𝒾𝑜𝓉𝑒𝓀𝒾 𝒲𝓎𝓈𝓉𝒶𝓌 𝐸𝒸𝒽𝑜.

⚡️Miasto Poznań + GaMA = Echo Poznań

Echo Poznań

08/03/2026

03/03/2026

09/02/2026

06/02/2026

04/02/2026

03/02/2026

22/01/2026

08/01/2026

02/12/2025

21/11/2025

20/11/2025

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skróty

Udostępnij

Kategoria