09/06/2022
* Już-nie jeszcze-nie — doświadczanie przestrzeni pomiędzy — to propozycja Marty Chudy, która konfrontuje zagadnienia anonimowych i tranzytowych przestrzeni nie-miejsc z realnymi przystankami, na których trasie artystka porusza się i doświadcza przestrzeni. Świadomy wybór fragmentu pośredniej i zwyczajowo zapomnianej, choć pospolitej, rzeczywistości, a następnie przekształcenie go, „zawiesza” przestrzeń w chwili, oddając, podobnie jak u autorki, wrażenie „zawieszenia”, w sensie „bycia pomiędzy” jednym momentem a drugim lub „bycia pomiędzy” tytułowymi „już-nie” i „jeszcze-nie”.
* Już-nie jeszcze-nie — jako ciągłe kształtowanie własnej tożsamości — to palimpsestowe poszukiwania Weroniki Kalemby, która analizując złożoność człowieka, w kontekście otaczającej go rzeczywistości, łączy go ze słowem. Artystka rozumie jednostkę jako indywidualny, wielopłaszczyznowy rękopis, jako metaforę i świadectwo własnej rzeczywistości. Słowa, które widnieją w prezentowanych grafikach, to pojęcia, które budują się w ludziach z całego spektrum indywidualnych doświadczeń, cech osobistych, sposobów życia, a także rozumienia świata. Są to wielogłosowe zapisy - mogą być zupełnie inaczej rozumiane przez różnych ludzi - mogą różnić się kontekstami i wrażliwością.
* Już-nie jeszcze-nie — kajś i nikaj czyli o wielogłosie miejsca — to opowieść o świecie już nieistniejącym, choć zapamiętanym. To hołd rodzinnej pamięci, przeszłej i współczesnej, Kamili Lukaszczyk. Autorka zestawia dwie różne historie, w tym samym miejscu, lecz w innym czasie, poszukując własnej tożsamości jako Ślązaczka. Ja i Oni. Mój i Ich. Świadoma przeszłości zwraca uwagę na empiryczność miejsc, na indywidualne podejście do ich tematu. Zdaje sobie sprawę, że w miejscach, o których myśli, istniał świat odmienny, od tego który dane było jej przeżyć. Miejsca, które interpretuje, to zdecydowanie coś więcej niż adres, krajobraz, przystanek na drodze życia.