27/10/2025
Wystawa podejmuje dialog z dwiema dominującymi tendencjami współczesnej kultury wizualnej. Pierwszą z nich jest zobojętnienie procesu tworzenia obrazów w epoce „cancel culture” i algorytmicznego oczyszczania mediów społecznościowych — tam, gdzie autocenzura i łagodzenie wyrazu artystycznego stają się ceną za popularność i akceptację. Drugą jest powszechna dostępność pornografii — zarówno softcore, jak i hardcore — w dobie nieograniczonego dostępu do internetu, co doprowadziło do normalizacji i zobojętnienia wobec treści niegdyś stygmatyzowanych lub zakazanych. Te dwa przeciwstawne impulsy — nadmiaru i ograniczenia — odsłaniają sprzeczności wpisane w samą istotę współczesnej kultury wizualnej i jej granic społecznych.
Wraz z rozwojem algorytmów wyszukiwania i generatywnej sztucznej inteligencji nawet najbardziej odległe zakątki wyobraźni mogą dziś zostać zobrazowane. Z jednej strony stanowi to demokratyzację procesu tworzenia obrazów; z drugiej — podważa siłę oddziaływania obrazu i samą wartość prawdy. Reprodukcja, zawłaszczanie i manipulacja obrazem stały się tak naturalne i nieustanne jak oddychanie. W tym kontekście rodzi się pytanie: co właściwie znaczy dziś „konsumować” obrazy? Czy to jedynie samopotwierdzająca pętla uprzednio uformowanych przekonań? A może niekończące się poszukiwanie kolejnych dawek endorfin? Co się dzieje, gdy buntowniczy duch artysty ustępuje wobec pożądania lajków?
Tytuł wystawy — „Sensitive Content” — odnosi się do nakładki ostrzegawczej, którą algorytmy Instagrama stosują wobec postów oznaczonych jako „wrażliwe”: nagości, seksualności, przemocy, polityki czy innych tematów uznawanych za kontrowersyjne. Motywy te od wieków obecne są w historii sztuki, lecz w roku 2025 wyczuwalny jest zwrot ku wartościom konserwatywnym. Jeśli internet otworzył tamy swobodnego dostępu do informacji, odczarował nagość i obdarzył masy ich własnymi „piętnastoma minutami sławy” — to co właściwie jest dziś stawką?
Wystawę otwiera niejednoznaczne selfie artysty, wykonane po intensywnej sesji masażu sportowego. Skóra, pokryta siniakami, przypomina ciało naznaczone bolesnym doświadczeniem. W dłoni — telefon, obiektyw skierowany na zewnątrz; oko kamery staje się zarazem introspektywne i inwazyjne. Fotografia ta, pełniąca rolę manifestu otwierającego, zaprasza widza, a jednocześnie go przesłuchuje. W epoce wszechobecnych kamer i mediów społecznościowych nieustannie nagrywamy i jesteśmy nagrywani. Żyjemy w rzeczywistości, która wykracza poza państwo nadzoru — kamera staje się równocześnie narzędziem samoobrony, bronią wymierzoną w prywatność i maszyną produkującą sławę.
To świat okrutny, w którym impuls wizualny góruje nad rozumem. W jednej chwili anonimowa publiczność potrafi cię wynieść na piedestał, by w następnej — zniszczyć bez powodu. Jak pisał Warhol: „Jeśli chcesz wiedzieć wszystko o Andym Warholu, spójrz na powierzchnię moich obrazów, moich filmów, na mnie — i tam mnie znajdziesz. Niczego więcej nie ma.” Ta myśl trafnie oddaje nastrój współczesnej konsumpcji mediów społecznościowych: krótkie skupienie uwagi, nieustanny potok bodźców i reklam. Uczestniczymy w świecie fragmentów — płytkich, ulotnych i powierzchownych. Jesteśmy nieustannie oceniani za to, jak wyglądamy — zarówno w rzeczywistości, jak i w sieci. To spłaszczenie egzystencji, w którym „dobrze wyglądać” znaczy więcej niż „mieć dobre intencje”.
„Tylko płytcy ludzie nie oceniają po pozorach. Prawdziwa tajemnica świata tkwi w tym, co widzialne, nie w tym, co niewidzialne.”
— Oscar Wilde
"Sensitive Content" - Rexy Tseng 曾慶強
MAD Art Gallery, Poznań
24 października - 17 stycznia 2026
Galeria otwarta: pon - pt: 11-19, sob: 11-15 (oprócz Świąt i dni ustawowo wolnych)
ENG:
The exhibition responds to two prevailing cultural currents in contemporary society. The first is the dulling of image-making in the wake of cancel culture and the algorithmic sanitization of social media, where self-censorship and the softening of creative expression are traded for popular approval. The second is the widespread availability of both softcore and hardcore po*******hy through unrestricted internet access, which has led to the normalization and desensitization of content once stigmatized or forbidden. These opposing forces, rooted in excess and in restraint, expose the contradictions at the core of visual culture and social boundaries.
With the advent of search algorithms and AI-driven content generation, even the most remote corners of the imagination can now be visualized. On one hand, this represents a democratic flattening of the image-making process; on the other, it challenges the potency of imagery and the very value of truth. Image reproduction, appropriation, and manipulation have become as natural and constant as breathing. In this context, what does it mean to consume visual information? Is it merely a self-affirming loop of preconceived ideas? Or an endless search for endorphin hits? And what happens when the artist’s contrarian spirit yields to social media likes?
The exhibition title “Sensitive Content” refers to the warning overlay applied to algorithm-flagged posts on Instagram, whether for nudity, sexuality, violence, politics, or other forms of contested material. Such subjects have been abundant throughout art history, yet in 2025 there is a perceptible shift toward conservative values. If the internet has flung open the floodgates of free information, demystified the naked body, and granted the masses their fifteen minutes of fame, then what, precisely, is at stake?
The exhibition opens with an ambiguous selfie of the artist, taken after an intense sports massage session. The skin appears layered with bruises, as though marked by an agonizing event. Holding a phone and directing the lens outward, the camera eye becomes at once self-reflective and invasive. Serving as the exhibition’s opening statement, the image both welcomes viewers in and interrogates them. In the context of the ubiquitous camera and social media, we are constantly being recorded and recording others. We are living in more than a surveillance state: the camera is at once an instrument of self-defense, a weapon against privacy, and a machine for manufacturing fame.
It is a cruel world, where visual impetus trumps reasoning. In one moment, a remote audience can celebrate you, and in the next, tear you apart over nothing. In the words of Warhol: “If you want to know all about Andy Warhol, just look at the surface of my paintings and films and me, and there I am. There’s nothing behind it.” This quote captures the temperament of contemporary social media consumption: short attention spans and the bombardment of advertising in every form. We are endlessly engaging in fleeting, superficial fragments of the whole. We are continually judged by how we appear both in real life and online. It is a flattening of existence, where looking good and being good-looking carry more weight than the best of intentions.
“It is only shallow people who do not judge by appearances. The true mystery of the world is the visible, not the invisible.” - Oscar Wilde
"Sensitive Content" - Rexy Tseng 曾慶強
October 24 - January 17, 2026
Gallery open: Mon-Fri: 11am-7pm; Sat: 11am-3pm (except holidays)
