02/04/2026
No i znowu to samo. Dzieci oglądają bajki zamiast lekcji, rodzice oburzeni, szkoła „nic nie robi”, państwo „nic nie może”. Klasyczny zestaw reakcji, który pojawia się niemal automatycznie, jak tylko coś w edukacji przestaje działać tak, jak powinno. Tylko że w tej historii jest pewien zgrzyt, o którym wyjątkowo niechętnie się mówi.
Bo to nie jest tak, że ktoś w tej szkole uznał, że bajki to nowoczesna metoda nauczania języka polskiego. To nie jest lenistwo, zła organizacja czy „kpina z prawa do edukacji”. To jest znacznie prostsze i jednocześnie dużo bardziej niewygodne.
Nie ma nauczycieli.
I w tym miejscu zaczyna się prawdziwy problem, którego nie da się załatwić oburzeniem ani kolejnym telefonem do redakcji. Skąd właściwie bierze się brak nauczycieli? Czy oni nagle zniknęli? Czy ktoś ich „zabrał”? A może po prostu od lat słyszą, że są zbędni, że nic nie robią, że mają za dużo wolnego, że rodzice i tak muszą uczyć dzieci sami, więc szkoła jest tylko dodatkiem?
To nie są pojedyncze opinie. To jest narracja, która przez lata była powtarzana tak często, że zaczęła uchodzić za coś oczywistego. Nauczyciel przestał być postrzegany jako ktoś potrzebny i kompetentny, a zaczął jako ktoś, kogo można bez większego zastanowienia krytykować przy każdej okazji. Przy dzieciach, w internecie, w rozmowach prywatnych.
I potem przychodzi moment, w którym ta narracja zaczyna mieć realne skutki. Bo ludzie nie są z kamienia. Jeżeli przez lata słyszą, że ich praca nie ma sensu, że są lekceważeni, że wymagania rosną, a szacunek maleje, to w pewnym momencie podejmują decyzję. Odchodzą. Albo w ogóle nie wchodzą do tego zawodu.
A szkoła nie jest abstrakcją. To nie jest byt, który „powinien coś zrobić”. Szkoła to konkretni ludzie. Jeżeli ich nie ma, to nie ma kto prowadzić lekcji. To nie jest kwestia dobrej czy złej woli. To jest zwykła rzeczywistość.
Dlatego zamiast polskiego są bajki. Nie dlatego, że ktoś tak chce. Dlatego, że nie ma kto stanąć przed klasą i tę lekcję poprowadzić.
Najbardziej uderzające w tej sytuacji jest to, że oburzenie rodziców jest jednocześnie całkowicie zrozumiałe i jednocześnie bardzo wybiórcze. Bo skupia się wyłącznie na skutku, całkowicie pomijając przyczyny. Łatwo powiedzieć, że „szkoła nic nie robi”. Tylko co dokładnie ma zrobić szkoła, kiedy nie ma ludzi do pracy? Kogo ma zatrudnić? Z czego ma ich wyczarować?
Trudniej jest spojrzeć na to szerzej i zadać sobie niewygodne pytanie, czy przypadkiem przez lata sami nie dokładaliśmy cegiełki do tej sytuacji. Czy naprawdę da się bez konsekwencji powtarzać, że nauczyciele są niepotrzebni, a potem oczekiwać, że będą dostępni zawsze i wszędzie?
To działa trochę jak samospełniająca się przepowiednia. Najpierw przez lata podważamy sens zawodu. Potem ludzie z tego zawodu odchodzą. A na końcu jesteśmy oburzeni, że ich nie ma.
I nagle okazuje się, że szkoła nie zawiodła. Szkoła po prostu została sama z problemem, którego nie jest w stanie rozwiązać, bo on nie powstał w jej murach.
Można oczywiście dalej się oburzać, pisać kolejne skargi i nagłaśniać sprawę. Tylko że to nie sprawi, że nagle pojawi się nauczyciel języka polskiego. To nie jest kwestia jednego dnia ani jednej decyzji.
To jest efekt lat.
I dopóki nie zaczniemy traktować pracy nauczyciela poważnie, dopóty takie historie będą się powtarzać. Może nie w tej szkole, może nie jutro, ale gdzieś indziej i prędzej, niż się wydaje.
Bo "bajki w szkole" to nie jest skandal sam w sobie.
To jest sygnał, że system zaczyna się sypać dokładnie tam, gdzie przez lata wmawiano wszystkim, że nic się nie dzieje.
www.biologia.szkolnastrona.pl
