Międzynarodowy Festiwal ANIMO

21/03/2026

ANIMO derives from the Latin anima and animus – an impulse, vital energy, a life-giving force.

The puppeteer-nomad wanders with stories, carrying theatre in their hands, in their luggage, in their heart. They travel across cities and continents, languages and cultures, to breathe life into matter and mark their presence wherever they go.

As we celebrate the International Day of Puppetry, we hope that puppets will never cease to speak with our shared voice. May they bring to life stories that connect generations and cultures; may these stories build bridges between tradition and the future. May every performance be a celebration of encounter, and every gesture of animation an act of hope and community.

With our festival enthusiasm and international energy, we wish you a world full of imagination. For this occasion, we are sharing the official message for International Puppetry Day 2026, written by the Malian master puppeteer Yaya Coulibaly.

It is a moving reflection on the puppet as a vessel of memory, identity and the light of life – an art form that has helped people understand the world and themselves for centuries. Dear friends, puppeteers – happy International Puppetry Day!

"World Puppetry Day is a celebration of the light of life."

“[…] Reviving our past, showcasing puppetry, an important element of the world’s cultural heritage, is not only a scientific endeavour, but also a testament to intelligence and self-love.
The subject is not new, but it remains a powerful one.
In this kind of theatre, where everyone plays a double game, even a man from an excellent social background cannot escape the moral consequences of the puppet’s actions.
The play of the puppets offers a fascinating glimpse into the spirit of the times: the people are the true heroes of this theatre, embodying the joy of living and simple pleasures.
The unique beauty of the puppet, its rich and varied theatre and music, its songs and dances — reflecting an authentic civilisation and ancestral beliefs — constitute an enormous source of inspiration for theatre professionals, and especially for young people engaged in the process of developing a universal culture. […] The puppet is a mirror of our cultural identity, a springboard for the blossoming of our art and culture, an irreplaceable framework for the affirmation of our creative genius. This is why the Art of puppetry must be shared. […]”

– Yaya Coulibaly
UNIMA Internationale

21/03/2026

ANIMO wywodzi się z łacińskiego anima, animus – czyli impuls, żywotna energia, siła ożywiająca.

Lalkarz-nomad wędruje z historiami, niesie teatr w dłoniach, w walizce, w sercu. Przemierza miasta i kontynenty, języki i kultury, by wszędzie tam, gdzie się pojawi, tchnąć życie w materię i zaznaczyć swoją obecność.

Z okazji Międzynarodowego Dnia Lalkarstwa życzymy, żeby lalki nie przestały mówić naszym wspólnym głosem. Niech ożywiają historie, które łączą pokolenia i kultury; niech te historie budują mosty między tradycją a przyszłością. Niech każdy spektakl będzie świętem spotkania, a każdy gest animacji – aktem nadziei i wspólnoty.

Z festiwalowym entuzjazmem i międzynarodową energią życzymy Wam świata pełnego wyobraźni. Z tej okazji udostępniamy oficjalne orędzie Międzynarodowego Dnia Lalkarstwa 2026, którego autorem jest malijski mistrz lalkarstwa Yaya Coulibaly.

To poruszająca refleksja o lalce jako nośniku pamięci, tożsamości i światła życia — sztuce, która od wieków pomaga ludziom rozumieć świat i samych siebie. Drodzy przyjaciele i przyjaciółki, lalkarze i lalkarki – wszystkiego najlepszego!

„Światowy Dzień Lalkarstwa jest Świętem Światła Życia.”

„[…] Ożywianie naszej przeszłości poprzez lalkarstwo jest ważnym elementem światowego dziedzictwa kulturowego, jest nie tylko przedsięwzięciem naukowym, ale także świadectwem inteligencji i miłości. Temat nie jest nowy, ale pozostaje bardzo ważny.
W tego rodzaju teatrze, gdzie wszyscy grają podwójną rolę, nawet człowiek z doskonałym pochodzeniem i zapleczem społecznym nie może uniknąć moralnych konsekwencji działań lalki. Gra lalek oferuje fascynujący wgląd w ducha tamtych czasów: prawdziwymi bohaterami tego teatru są ludzie, uosabiający radość życia i proste przyjemności.
Niepowtarzalne piękno lalek, bogaty i różnorodny teatr oraz muzyka, pieśni i tańce – odzwierciedlające autentyczną cywilizację i wierzenia przodków – stanowią ogromne źródło inspiracji dla profesjonalistów teatralnych, a zwłaszcza dla młodych ludzi zaangażowanych w proces tworzenia uniwersalnej kultury. […] Lalka jest zwierciadłem naszej tożsamości kulturowej, trampoliną do rozkwitu naszej sztuki i kultury, niezastąpioną ramą dla afirmacji naszego geniuszu twórczego. Dlatego sztuka lalkarska musi być wspierana. Legendarna uroda lalki budzi podziw wszystkich. Sztuka lalkarska była i pozostanie praktyką ludów świata od zarania dziejów. Definiowanie oznacza w rzeczywistości wyznaczanie granic, wskazywanie ograniczeń. Lalka jest odrzuceniem granic, odrzuca ograniczenia. Lalka przenika wszystko, rozciąga się na wszystko. […]”

– Yaya Coulibaly
Tłumaczenie: Katarzyna Siergiej
UNIMA Internationale

24/11/2025

Z ogromną radością dzielimy się z Wami krótkim podsumowaniem tegorocznej edycji Festiwalu ANIMO. Dziękujemy wszystkim twórcom, gościom i widzom – to wasza obecność napędza nas do działania!

A już dziś zapraszamy Was do udziału w jubileuszowej, 25. edycji ANIMO, która odbędzie się w dniach 06.10.2026 – 10.10.2026.
Jeśli chcecie być częścią tego wydarzenia, zapraszamy do zgłaszania chęci uczestnictwa. Stay tuned!

// video: Taracha FotoVideo
// muzyka: Bogdan Szczepański
⚫
With great joy, we share with you a brief recap of this year’s edition of the ANIMO Festival. We would like to thank all the creators, guests, and audience members – your presence is what drives us forward!

And today, we are already inviting you to take part in the jubilee 25th edition of ANIMO, which will take place from October 6 to October 10, 2026.
If you wish to be part of this special event, feel free to submit your interest. Nie przegap!

// video: Taracha FotoVideo
// music: Bogdan Szczepański

16/10/2025

I see nothing, hear nothing, speak nothing

“Lemba” was one of the last titles of this year’s ANIMO festival. Angeles de trapo is criticising people's egotistical attitude, for which the natural environment pays the price.

Titular Lemba is a chimpanzee kidnapped by poachers and sold on the black market as a pet. She ends up in an influencer’s home, who looks for ways to popularise his account and uses Lemba to gain followers. The chimpanzee becomes a pet for entertainment, a toy even. The influencer abuses her, disregarding her feelings. He makes her do things typical for humans, such as painting, wearing clothes and, above all, performing in front of a camera. The chimpanzee is kept in horrible conditions; she is locked in the owner’s room, alone, without food or water. It turns out that artificial intelligence can sometimes be more human than humans – with the use of AI, Lemba frees herself from captivity and returns to her home in the jungle.

The performance deftly led us through various settings. A simple stage design resembling the YouTuber’s room was decorated with a YouTube award for the number of viewers, as well as gadgets from popular games, which are easily recognisable today by most people; this only emphasised the modernity of the story. The puppet, who played Lemba, was very expressive, which made it easy to feel the pet’s loss, pain or sorrow. The lighting here played a crucial role, filling in the context of particular scenes (such as red light appearing when one of the characters had a moment of rage, or a cold spot signalling the Alexa bot turning on).

“Lemba” is a performance meant mostly for the youngest audience, after all, this age group is surrounded by digital media and the internet from the start. This doesn’t mean that the message of the performance shouldn’t be heard by everyone – only solidarity opposition can make a real difference. But before the opposition can be successful, the performance leaves us thinking about the race after trends and popularity. It reminds us that we should really think about the consequences of our actions, which could be shameful and damaging for others, even cross-species. It also emphasises the need to immediately respond in the face of violence and abuse – so that we ourselves don’t become the three wise monkeys from the Japanese proverb “see no evil, hear no evil, speak no evil”.

// ANIMO MAGAZINE
// Natalia Matylda Partyka
// translated by Dominika Rusiecka

16/10/2025

Nie widzę, nie słyszę, nie mówię

Spektakl "Lemba" był jednym z ostatnich punktów programu tegorocznego festiwalu ANIMO. Grupa Ángeles de trapo krytykuje egoistyczne zachowania dzisiejszych ludzi, za które płaci nasze naturalne środowisko.

Tytułowa Lemba to szympansica porwana przez kłusowników i sprzedana na czarnym rynku jako zwierzę domowe. Trafia ona do domu influencera, który szuka sposobu na zwiększenie swojej popularności i wykorzystuje Lembę do zdobycia obserwatorów. Szympansica staje się rozrywkowym zwierzątkiem domowym, a wręcz zabawką. Influencer znęca się nad zwierzęciem, nie myśląc o jego uczuciach. Zmusza Lembę do wykonywania typowo ludzkich czynności, takich jak malowanie obrazów, noszenie ubrań i przede wszystkim występowanie przed kamerą. Zwierzę jest trzymane w okropnych warunkach - zamknięte w pokoju właściciela, głównie w samotności, bez jedzenia lub picia. Okazuje się, że niekiedy bardziej ludzka od człowieka może się okazać sztuczna inteligencja - korzystając z niej Lemba postanawia wyrwać się z niewoli, w której się znalazła i powrócić do swojego domu w dżungli.

Spektakl w zgrabny sposób prowadził nas przez kolejne miejsca wydarzeń. Prosta scenografia przedstawiająca pokój influencera udekorowana była przedmiotami takimi jak nagroda za wyświetlenia na YouTube czy gadżety z popularnych gier, które rzeczywiście są rozpoznawalne przez większość ludzi w dzisiejszym świecie; to tylko podkreślało współczesność historii. Lalka, która wcielała się w rolę Lemby, była bardzo ekspresyjna, dzięki czemu można było współodczuwać zagubienie, ból oraz smutek zwierzęcia. Znaczącą rolę pełniło światło, dopowiadające znaczenia do poszczególnych scen (np. czerwone światło pojawiające się w momentach wybuchu złości jakiejkolwiek postaci, zimny spot sygnalizujący włączanie się bota Alexa).

"Lemba" jest spektaklem skierowanym w szczególności do najmłodszych widzów - wszak to ta właśnie grupa wiekowa jest od początku otoczona cyfrowymi mediami i rzeczywistością Internetu. Co nie zmienia faktu, że problem wskazany w tym spektaklu powinien być zauważony przez wszystkich - tylko solidarny sprzeciw może realnie coś zmienić. Zanim jednak sprzeciw okaże się skuteczny, spektakl pozostawia nas z refleksją nad pogonią za sławą lub trendami. Przypomina, by zastanowić się nad realnymi skutkami naszych działań, które mogą być gorszące i niszczące dla innych, nawet pomiędzy gatunkami. Kładzie też nacisk na potrzebę reagowania wobec przemocy i brutalności - tak, byśmy sami nie stali się małpami z japońskiego przysłowia "nie widzę, nie słyszę, nie mówię".

// ANIMO MAGAZINE
// Natalia Matylda Partyka

16/10/2025

The Miniature Siege

Is it possible to animate a mock-up of a castle and tell the story of its fate with many turns and twists without words? Tricktrek Theatre proves it is! The Estonians have travelled thousands of kilometres, taking with them an incredibly detailed mock-up of a medieval castle that takes the audience’s breath away every time and has earned many praises for best set design.

The performance tells a story about the wedding of a king’s daughter, when their castle is suddenly under attack by the invaders. Complicated mechanisms activating various parts of the mock-up, moving figures of the castle residents and the enemy army, working catapults, smoke cannons or lights in the building add a sense of realism and draw the viewers into an extraordinary spectacle, which makes them feel as if they are in the middle of the action. Unfortunately, this sense was weakened by the poor lighting in the room, where the performance, originally planned as an open-air event, finally took place.

Despite this setback, I would recommend anyone who gets the chance to see “Kuthi” – it is a one-of-a-kind performance, and just watching the mechanised mock-up, which the authors have spent several years building, perfecting the smallest details, is almost childlike in its pleasure.

// ANIMO MAGAZINE
// Jakub Hirski
// translated by Dominika Rusiecka

16/10/2025

Oblężenie w miniaturze

Czy można ożywić makietę zamku i opowiedzieć bez słów o jego losach z wieloma zwrotami akcji? Teatr Tricktrek pokazuje, że można! Estończycy przebyli już wiele tysięcy kilometrów, zabierając ze sobą niezwykle szczegółowy model średniowiecznego zamku, który za każdym razem zapiera dech w piersiach widzów i wiele razy zdobywał pochwały za najlepszą scenografię.

Fabuła pokazu opowiada o ślubie córki króla władającego zamkiem, który nagle jest atakowany przez wrogich najeźdźców. Skomplikowane mechanizmy uruchamiające różne części makiety, poruszające się figurki mieszkańców zamku i wrogiej armii, działające katapulty, wyrzutnie dymu czy światła znajdujące się w budowli dodają całości realizmu i wciągają widza w niezwykłe widowisko, dzięki któremu sam może poczuć się jakby był w środku akcji. Niestety, wrażenie osłabiało złe oświetlenie pomieszczenia, w którym ostatecznie odbywał się, pierwotnie zaplanowany jako plener, spektakl.

Mimo tego mankamentu, polecam każdemu, komu nadarzy się okazja, obejrzeć “Kuthi” - to przedstawienie jedyne w swoim rodzaju, a samo obserwowanie zmechanizowanej makiety, której budowie autorzy poświęcili kilka lat, udoskonalając najmniejsze szczegóły, sprawia dziecięcą wręcz przyjemność.

// ANIMO MAGAZINE
// Jakub Hirski

12/10/2025

12/10/2025

An amazing journey between affection, pain and longing

Teatr Sakowicz-Cempura’s performance of “Sensus” shows that love has many different faces, from positive to neutral to negative. In a humorous and, at the same time, touching way, the performance tells the story of two young people, Ela and Filip. Accompanied by deceptively similar adult-sized puppet forms, the characters show the realities of human relationships: from butterflies in the stomach to falling in love and then crises and longings.

The performance begins with Filip and Ela dancing together – symbolising the physical connection between two people. The seemingly mundane conversations of the lovers, humorous musings like “if you were an animal, what kind would you be?” reveal their strengths and weaknesses. Even the songs have a value – Filip sings about how the stereotype of the man he's had to act accordingly to all his life is actually the opposite of who he wants to be, and leads him to lose his inner child. I was impressed by the scene where Ela carried both her partner and the two puppets on her back. I think it may have shown a certain dependency – sometimes one person has to give more of themselves so that the other can pick themselves up and come back stronger.

The performance covers many of the issues we are often afraid to talk about when we are in relationships. As Ela and Filip go under the large drapery hanging from the ceiling, as if hiding from their problems, we see only the outline of their faces and bodies struggling for breath. Can we solve every problem, routine creeping into our lives and misunderstanding through conversation? Honesty and mutual understanding, and sometimes even letting go are the basics here. Therefore, when at the very end Filip delivers a monologue whose message is clear – love will always win, no matter how – immediately afterwards, shouting “I need to talk to her”, he runs off stage in search of his beloved.

Listening to the synopsis of this show, I expected a lot. I was not disappointed. The message, the amazing acting, musical and dancing skills, and the fluidity of the puppet animation made this by far my favourite show at this year's ANIMO.

// ANIMO MAGAZINE
// Olena Opacka
// translated by Dominika Rusiecka

12/10/2025

Niesamowita podróż między uczuciem, bólem, a tęsknotą

Teatr Sakowicz-Cempura w spektaklu „Sensus” pokazuje nam, że miłość ma różne oblicza - od pozytywnych, przez neutralne, aż po negatywne. W humorystyczny a zarazem dotkliwy i wzruszający sposób przedstawienie opowiada historię dwojga młodych ludzi, Elki i Filipa. Bohaterowie, w towarzystwie przypominających ich do złudzenia lalkowych form w rozmiarach dorosłego człowieka, pokazują realia relacji międzyludzkich: od motylków w brzuchu, po zakochanie, a następnie kryzysy i tęsknoty.

Seans rozpoczyna się wspólnym tańcem Filipa i Eli - symbolizuje on fizyczne połączenie między dwojgiem ludzi. Z pozoru prozaiczne rozmowy zakochanych, żartobliwe rozważania typu „gdybyś był zwierzęciem, to jakim?” w rzeczywistości ujawniają ich mocne i słabe strony. Nawet piosenki mają swoją wagę - Filip śpiewa o tym, jak stereotyp mężczyzny, którym musiał posługiwać się całe życie, tak naprawdę jest przeciwnością tego, kim chce być i prowadzi do zagubienia swojego wewnętrznego dziecka. Zaimponowała mi scena, gdy Ela wzięła na swoje barki zarówno swojego partnera, jak i obie lalki. Myślę, że mogła ona pokazywać pewną zależność - czasami jedna osoba musi dać z siebie więcej, by druga mogła się podnieść i wrócić silniejsza.

Spektakl porusza wiele kwestii, o których często boimy się rozmawiać, będąc w relacjach. Gdy Elka i Filip wchodzą pod dużą, zwisającą z sufitu draperię, jakby chowając się przed problemami, widzimy tylko ich zarys ich twarzy i ciał walczących o oddech. Czy każdy problem, rutynę wkradającą się do życia i nieporozumienia możemy rozwiązać za pomocą rozmowy? Podstawą jest szczerość i wzajemne zrozumienie, a czasami nawet i odpuszczanie. Dlatego choć na sam koniec postać Filipa wygłasza monolog, którego przekaz jest jasny - miłość zawsze zwycięży, nieważne, w jaki sposób - zaraz potem wołając „muszę z nią porozmawiać” zbiega ze sceny w poszukiwaniu swojej ukochanej.

Słuchając zapowiedzi tego przedstawienia, oczekiwałam wiele. Nie zawiodłam się. Przekaz, niesamowite umiejętności aktorskie, muzyczne, taneczne, oraz płynność w animacji lalek sprawiły, że jest to zdecydowanie mój ulubiony spektakl na tegorocznym ANIMO.

// ANIMO MAGAZINE
// Olena Opacka

12/10/2025

Nosferatu’s Lair

During this year's ANIMO, Teatr Łątek presented a performance of “Nosferatu - A Journal of Plague”. Ewa Zemło and Krzysztof Zemło introduced the audience to the classic story from the film “Nosferatu - A Symphony of Horror” (with inspiration taken from Bram Stoker's novel “Dracula”), the first major vampire film to become a staple of the horror cinema canon. “Nosferatu” defines the archetypes used to create intimidating vampire characters to this day.

The main character of Zemłos’ story, Thomas Hutter, is an employee of an agency brokering the sale of an estate in Wisburg. Through his employer, he is sent to Transylvania to the mysterious Count Dracula to finalise the sale of the estate. Hutter arrives at Dracula's castle hidden among the peaks of the Carpathian Mountains. On the threshold of the shadow-shrouded mansion, the Count welcomes his guest and invites him to dinner, but he does not eat himself. However, the atmosphere is not at all cosy or welcoming. The purchase discussed by the Count with Hutter is not the only thing the vampire craves. Hutter's injury at dinner and the photograph of his wife, Ellen, seem to move Dracula the most. Eventually, an unmanned ship arrives in Wisburg with a deadly epidemic. Only Hutter and his wife know the way to eradicate it.

The artists proved that it is possible to realise a performance for an audience of thirty people in a seemingly small trailer, which is where the entire show took place. Such a space emphasised the sense of claustrophobia and tension in me, which forced me to focus my full attention on the ghostly plot of the show. This time, the story from over a hundred years ago was portrayed using a manual cinema technique – a hand-sliding roll of film used as film stock – and monochrome shadow forms taken from Murnau's film.

Light was used to the limit of what the authors could do with their small space in the trailer. I didn't think that the shadow technique would allow to convey the sinister and mysterious nature of the characters in the same way as the original film, but the arrangement of the scenes and the appearance of the characters and the additional effects (such as changing the background colour to red during moments of vampire attacks or additional light sources such as a candle or torch during changes in the narrative) accomplished the challenge perfectly. The story was accompanied by atmospheric music by Marcin Mickiewicz, also contributing to the horror aesthetic.

I was delighted to have the opportunity to see this performance: the technique used to stage this familiar story was an interesting new perspective for me. At the same time, I think it's worth watching the 1922 film before the Teatr Łątek performance, so that you can compare this new version created using the shadow cinema technique to it.

// ANIMO MAGAZINE
// Natalia Matylda Partyka
// translated by Dominika Rusiecka