W swoich działaniach pragnie on wykraczać poza rutynowe praktyki teatralne, próbując być alternatywą dla tradycyjnej sceny repertuarowej. Dlatego też siedziba grupy znajduje się nie w budynku o jednoznacznie teatralnym przeznaczeniu, lecz w kawiarni Artefakt Cafe przy ul Topolowej 40 – miejscu będącym po troszę galerią, salą koncertową, klubem dyskusyjnym oraz przestrzenią spotkań towarzyskich. Ch
oć Teatr Szumu i Ciszy odcina się od tradycji teatru mieszczańskiego, to równocześnie próbuje inspirować się ideami oraz pracą tych twórców, którzy świadomie bądź z konieczności sytuowali się na marginesie „oficjalnej” sztuki widowiskowej. Każde przedsięwzięcie zespołu, każdy etap teatralnej przygody obarczony jest ryzykiem, jakie zawsze niesie ze sobą gest wykroczenia poza znajome okolice. Wolimy jednak dać ponieść się przygodzie, zamiast szukać bezpiecznych pozycji na dobrze rozpoznanych ścieżkach. Niepokojem chcemy zarażać również odbiorców naszych projektów. „Widz wchodzi do teatru na swoje własne ryzyko” – te słynne słowa Tadeusza Kantora wciąż prowokują nas do poszukiwania formuły działania artystycznego innego niż te, przyjęte w większości teatrów repertuarowych. Robić teatr, który niepokoi i męczy, który jednocześnie śmieszy i przeraża, który nieustannie narusza bezpieczną granicę, dzielącą scenę i widownię. Wychodzić poza konwencjonalne praktyki i hierarchie teatru miejskiego, za każdym razem szukać innej przestrzeni, innych sytuacji, innego aktorstwa... Bez zadęcia i nadmiernego patosu, ale też konsekwentnie i z całą powagą. Mieszać aktorów z amatorami, fikcję z realnością, niskie z wysokim, to, co błahe i przygodne z tym, co najważniejsze i nieodwołalne. A nade wszystko: nie kopiować drogi teatru repertuarowego, lecz budować własny styl pracy, w którym w pierwszym rzędzie liczyłaby się spójna wizja artystyczna i problemowa, rozwijana i wzbogacana przez pracę nad każdym kolejnym spektaklem. Prócz tego garść inspiracji: wspomniany już Kantor, Artaud, ruch dada, teatr średniowieczny i barokowy, kabaret belle epoque. Scena nawiedzana przez dziwaczne i niesamowite kreatury, prowokujące widzów samą swą, wyrazistą i zarazem nieodgadnioną, obecnością...
