09/01/2026
Dźwięk spadającej kropli - wystawa indywidualna Zuzanny Dec
Zofia Weiss Gallery, Kraków, 10 - 24 stycznia 2026
Wernisaż 10 stycznia 2026 o godz. 18:00.
Kurator: Katarzyna Sondej
Wystawa „Dźwięk spadającej kropli” Zuzanny Dec, absolwentki Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, stanowi podsumowanie jej dyplomowej refleksji nad relacją między człowiekiem a siłami natury. Prace prezentowane w Zofia Weiss Gallery, powstałe w latach 2023–2025, eksplorują temat deszczu, snu, ciemności, jako metafory egzystencjalnego zawieszenia, emocjonalnej izolacji i intymnego dialogu z samym sobą. Zuzanna Dec, urodzona w 1999 roku w Krakowie, gdzie nieustannie mieszka i tworzy, czerpie z tradycji malarstwa europejskiego, jednocześnie wplatając w swoje kompozycje współczesną wrażliwość na kruchość ludzkiej kondycji. Pod kierunkiem dr. Artura Kapturskiego (promotor dyplomu) i dr. hab. Kamila Kuzko (promotor aneksu), artystka rozwijała język wizualny, w którym deszcz nie jest jedynie tłem, lecz aktywnym elementem narracyjnym, symbolizującym przemijanie, emocjonalne napięcie i odrodzenie.
Główną oś wystawy stanowi cykl obrazów zdefiniowanych w teoretycznej części pracy dyplomowej pod tytułem: Sto dni deszczu. W tym rodzaju emocjonalnego dziennika artystka konstruuje fikcyjną narrację stu dni ulewy, gdzie deszcz staje się alegorią i nośnikiem ludzkiego doświadczenia. Jak pisze Dec: „Esencja człowieczeństwa jest jak deszcz. Kaprys, piękno, chęć przetrwania. Chaos. Pojedyncze krople dopiero w grupie stają się deszczem, a może i człowiek dopiero w kontekście innych ludzi staje się człowiekiem”. Ta koncepcja odbija się w kompozycjach, gdzie figury ludzkie – często zatrzymane w stanach introspekcji i zawieszenia, wtapiają się w wodne motywy: kałuże, strumienie wody, chmury burzowe. Deszcz symbolizuje tu nie tylko destrukcję i izolację, lecz także alchemiczne solutio – rozpuszczanie skostniałych aspektów osobowości, jak opisuje artystka w swoim tekście.
Wśród kluczowych prac wystawy wyróżnia się How Fragile We Are (2025, olej na płótnie, 140 x 150 cm), gdzie postaci kobiece splatają się w uścisku, zanurzone w mglistym, deszczowym tle. Kompozycja ta, o delikatnej palecie szarości i błękitów, podkreśla kruchość relacji międzyludzkich i nawiązuje do motywu „wspólnego słuchania deszczu” z dyplomu Dec. Podobnie obraz Szepty (2025, olej na płótnie, 130 x 90 cm) ukazuje trzy (a tak naprawdę jedną i tą samą, czyli autoportret) figury w intymnym dialogu, gdzie deszczowe zacieki na płótnie symbolizują emocjonalne „przecieki” – przenikanie myśli i uczuć. Artystka stosuje tu technikę, która nadaje powierzchni obrazu wrażenie wilgotności i ruchu, co wzmacnia immersyjny charakter dzieła.
Inspiracje Dec sięgają mistrzów malarstwa, takich jak Andrew Wyeth (wiosenne topnienie śniegu jako metafora odrodzenia), Vilhelm Hammershøi (cisza wnętrz) czy Édouard Munch (emocjonalna ekspresja). W jej pracach odnajdujemy również echo polskiej tradycji – wnikliwość Olgi Boznańskiej w portretach psychologicznych. Dec pisze: „Maluję chaotycznie. Z każdym nowym obrazem zapominam, jak właściwie podchodzi się do malowania obrazu”. Ta deklaracja manifestuje się w technice: imprimitura. Jest to pierwsza warstwa kładziona na płótnie, pełna zacieków i nieregularności, która staje się fundamentem klimatu, a deszczowe motywy – nośnikiem emocji. Prace takie jak Koszmary z trzeciej w nocy i Bezsenność (2025, olej na płótnie, 90 x 135 cm) czy Sen o Spokoju (2025, 120 x 180 cm) eksplorują stany graniczne: sen, niemoc, refleksję, gdzie woda symbolizuje zarówno życiodajną siłę, jak i destrukcyjną nieprzewidywalność.
Wystawa nie ogranicza się do malarstwa; pokazujemy również aneks dyplomowy Dec, który obejmuje małe formy rzeźbiarskie z papier-mâché (wys. 10–16 cm), gdzie figurki ludzi zanurzone w „kałużach”, podkreślają temat samotności. Te elementy dialogują z obrazami, tworząc spójną narrację o ludzkiej kruchości w obliczu natury i przemijającego czasu.
Wystawa „Dźwięk spadającej kropli” to nie tylko prezentacja talentu młodej artystki, ale także refleksja nad losem współczesnego człowieka – w erze, gdzie deszcz staje się metaforą emocjonalnego przeciążenia. Zuzanna Dec, czerpiąc z archetypów (jak z The Book of Symbols), zadaje fundamentalne pytanie: „Co znaczy być człowiekiem?”.
W kontekście polskiego rynku sztuki, wystawa ta wpisuje się w nurt emerging art, gdzie młodzi twórcy z Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – jak właśnie Zuzanna Dec – łączą tradycję z osobistą introspekcją. Dla kolekcjonerów to okazja do inwestycji w artystkę na wczesnym etapie kariery, zanim jej prace osiągną notowania aukcyjne.
Zapraszamy do Zofia Weiss Gallery na spotkanie z artystką i jej światem deszczowych introspekcji.
Galeria ASP w Krakowie Wydział Malarstwa ASP w Krakowie Artsy
