Robimy go, bo w niego wierzymy. Bo konfrontuje z prawdą o sobie. Bo otwiera i łączy ludzi. Był listopad 2020, szczyt kolejnej już fali pandemii. Właśnie zamknięto szkoły, na zewnątrz szaro, a przed nami perspektywa kolejnych trudności, lock-downów i wyzwań, a przede wszystkim - samotności. Wtedy przyszło nam do głowy, że ratunkiem w tym trudnym czasie może być postawienie przed sobą wyzwania, któr
e na pierwszy rzut oka wydaje się a) fanaberią, b) nierealne, c) wymagać ogromnej odwagi i d) zapowiadać wspaniałą przygodę i wnieść trochę koloru do tej cholernej jesieni. Postanowiłyśmy zrobić spektakl o nas samych.
Żadna z nas nie jest zawodową aktorką, ba - żadna z nas w ogóle nie jest aktorką. Nie mieszkamy wszystkie w jednym mieście - próby organizujemy w połowie drogi między Krakowem a Warszawą, ostatnio nieodpłatnie gości nas wiejski dom kultury. Każda z nas ma inną pracę, swoją rodzinę, dom, zobowiązania. Zanim napisałyśmy scenariusz sztuki, przegadałyśmy ze sobą dziesiątki godzin - najpierw online, a kiedy można już było się spotkać - na żywo, patrząc na siebie i nie mogąc uwierzyć, że tak wiele trudnych doświadczeń ze sobą dzielimy, choć się prawie nie znamy. Dla części z nas było to pierwsze spotkanie twarzą w twarz, choć już wtedy stałyśmy się sobie bliskie. Postanowiłyśmy wyjść poza strefę komfortu, by zrobić coś dla siebie (zbadać i być może przekroczyć swoje granice, przeżyć coś ważnego, otworzyć się na zmiany w swoim życiu), ale również dla innych - by, jak to nazywamy w jednej ze scen - zaszczepić otuchą, pomóc ściągnąć zbroję, która uwiera, pokazać, że w codziennym życiu jest miejsce na praktykowanie odwagi. Na scenie śpiewamy, tańczymy, odsłaniamy się, czasem fałszujemy, żartujemy ze swoich słabości, wychodzimy z siebie, rozdrapujemy strupki przeszłości i uśmiechamy się pełną gębą do przyszłości. Jesteśmy "pomiędzy". Marianna, Marta, Asia, Ewa, Aga, Ola, Marta, Kasia, Asia, Maja
