27/07/2025
Natura jest jednocześnie piękna i przerażająca jednocześnie. Jest pełna kolorów, zapierających dech w piersiach scenerii, różnorodnych gatunków oraz niesamowitych mechanizmów. W każdym z królestw świata żywego. A jednocześnie pełna przemocy i okrucieństwa. Drapieżniki zabijają bez mrugnięcia okiem. Pisklaki bez zastanowienia wyrzucają z gniazda słabsze rodzeństwo. Zabawa jedzeniem jest na porządku dziennym. Rodzice zabijają najsłabsze dzieci jeśli nie są w stanie wykarmić wszystkich. Wszystko w imię selekcji naturalnej.
Ten obraz jest bardzo podobny do tego co potrafią robić ludzie. Z jednej strony stworzyli kulturę, naukę i moralność. Są zdolni do poświęceń, heroizmu, miłości, refleksji. Druga strona monety jest dużo gorsza: ludzkość prowadzi wojny, potrafi się znęcać, kłamać, kraść. Podejrzewam, że XX oraz XXI wiek dostarczył aż zbyt wielu przykładów najgorszej strony natury ludzkiej. Podobno każdy grzesznik jest zdolny do największego dobra, a każdy święty - do najgorszego grzechu. Dziwna kombinacja sprzecznych atrybutów.
Niektórzy uważają, że ludzie są zwierzętami i powinni dbać o kontakt z naturą, szanować ją. Inni twierdzą, że człowiek wyrósł ponad naturę i - przez swoją świadomość - ma zobowiązania moralne wobec świata. Jeszcze inni chcieliby, żebyśmy jak najszybciej zostali robotami a zwierzęca część tylko nas ogranicza. A są nawet i tacy, dla których ludzkość to choroba trawiąca świat.
"Człowiek jest tylko trzciną, najsłabszą w przyrodzie, ale trzciną myślącą" (Pascal). Życzę Ci - Drogi Czytelniku - aby trzcina dała radę odkleić się od cyfrowego ekranu i wyruszyć na spotkanie z życiem.
---
