Tam gdzie Teatr

Tam gdzie Teatr Wiktoria Staszkiewicz
O teatrze, kulturze i literaturze 🎭
PhD candidate ✨

Gratulacje! ♥️
17/05/2026

Gratulacje! ♥️

Spektakl „Państwo/Der Staat” w reżyserii Jana Klaty w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, idąc za myślą Platon ...
16/05/2026

Spektakl „Państwo/Der Staat” w reżyserii Jana Klaty w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, idąc za myślą Platon „Jak właściwie żyć należy?”, stawia widza wobec pytań, które mimo upływu wieków pozostają zaskakująco aktualne. Spektakl prezentowany jest w języku starogreckim, a w pewnym momencie pojawia się również język niemiecki oraz polski. Widzowie otrzymują słuchawki z tłumaczeniem, co samo w sobie staje się częścią tego wyjątkowego doświadczenia.

To niezwykle ciekawe przeżycie poznawcze i jednocześnie ogromny wysiłek aktorski, dzięki któremu jeszcze bardziej doceniam pracę całego zespołu.

Wystawienie w XXI wieku dzieła powstałego niemal dwa i pół tysiąca lat temu, szczególnie w języku starogreckim, jest ogromnym wyzwaniem. Tym bardziej cieszy mnie, że Jan Klata sięga po tak wymagającą klasykę.

Dodatkowej siły temu tekstowi nadaje zderzenie go z transową muzyką, wyrazistą scenografią i intensywnymi kostiumami. Co ciekawe, w tych pozornie nowoczesnych środkach wyrazu można odnaleźć także motywy silnie zakorzenione w antyku.

Bardzo mocno wybrzmiewa warstwa filozoficzna charakterystyczna dla Sokratesa. Te rozważania z łatwością można przełożyć na współczesność i dzisiejszy sposób myślenia o świecie.

Ogromne uznanie dla Olgi Śmiechowicz za wybitną dramaturgię oraz pracę nad przekładem, a także dla Mirka Kaczmarka, który jak zawsze, i tym razem nie zawiódł moich doznań estetycznych, tworząc znakomitą scenografię. Wspaniałe kreacje stworzyły również Dominika Bednarczyk i Karolina Kazoń.

To spektakl wymagający, ale zdecydowanie wart zobaczenia. Porusza i zostawia widza z refleksją o świecie oraz o życiu.

Platon • spektakl • Jan Klata • Sokrates • antyk

🎭 Dziś urodziny obchodzi Jan Englert — aktor, reżyser, pedagog i jedna z najważniejszych postaci polskiego teatru.Od deb...
11/05/2026

🎭 Dziś urodziny obchodzi Jan Englert — aktor, reżyser, pedagog i jedna z najważniejszych postaci polskiego teatru.

Od debiutu w „Kanale” Andrzeja Wajdy, przez dziesiątki wybitnych ról teatralnych i filmowych, aż po wieloletnie kierowanie Teatrem Narodowym w Warszawie ( Teatr Narodowy w Warszawie) od ponad sześciu dekad współtworzy historię polskiej kultury ✨

🎬 Aktor
🎭 Człowiek teatru
📚 Pedagog
🏛️ Dyrektor artystyczny
🎞️ Ikona polskiej sceny i kina

To jeden z tych artystów, bez których trudno opowiadać historię polskiego teatru i kina 🤍

Jan Englert • teatr • kino • historia teatr i kina • urodziny • postać dnia

07/05/2026

„Chłopaki nie płaczą”.
„Prawdziwy facet sobie radzi”.

Ale kim właściwie jest dziś „prawdziwy mężczyzna”?

„Niemęski” w reżyserii Darii Kubisiak w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej, to spektakl, który rozprawia się ze stereotypami męskości i pokazuje emocje, o których wciąż mówi się za rzadko.

Na scenie:
Krzysztof Stawowy
Stanisław Linowski
Grzegorz Mielczarek
Oskar Malinowski (gościnnie)
Aleksander Wnuk (gościnnie)

Spektakl możecie zobaczyć jeszcze w maju:
📍 22.05.2026
📍 23.05.2026
📍 24.05.2026

To opowieść o presji, wstydzie, czułości i potrzebie bycia akceptowanym. Nie tylko przez innych, ale też przez samego siebie.

Wczoraj obejrzałam „Wyzwolenie” w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w reżyserii Mai Kleczewskiej.Swoją krótką ...
04/05/2026

Wczoraj obejrzałam „Wyzwolenie” w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie w reżyserii Mai Kleczewskiej.

Swoją krótką recenzję chcę zacząć od jednej rekomendacji. Przed inscenizacjami opartymi na tekstach Stanisława Wyspiańskiego warto wcześniej zapoznać się z oryginałem. Pozwala to zobaczyć więcej i daje punkt odniesienia do tego, jak zmienia się odczytanie klasyki.

„Wyzwolenie” w Słowackim zamyka tryptyk rozpoczęty „Dziadami” (2021), następnie „Weselem” (2024), a w tym roku dopełniony właśnie tym tytułem.

Czy zostałam „wyzwolona”? To trudne pytanie. Wyspiański zawsze stawia przede mną wysoką poprzeczkę. Z całego tryptyku tę realizację oceniam najsłabiej.

Na plus warto podkreślić, że zachowany został charakter opowieści o polskim narodzie, osadzony w wyraźnie współczesnych realiach. Konrad w interpretacji Kleczewskiej nie ma jednej twarzy. Jest wielogłosowy, rozszczepiony na różne osobowości. Początkowo może to dezorientować, ale z czasem zaczyna układać się w spójną całość.

Szczególnie mocne były sceny odnoszące się do współczesnych podziałów społecznych. Są czytelne i uruchamiają refleksję, niezależnie od poglądów politycznych widza. Pojawiają się między innymi odniesienia do środowisk narodowych, w tym symbolika związana z ruchami granicznymi. To wzmacnia pytania o to, czym dziś jest patriotyzm i kto właściwie może być uznany za „prawdziwego” patriotę. I co w ogóle znaczy być „prawdziwym” w jakiejkolwiek roli?

Warstwa wizualna i sceniczna była interesująca. Mam jednak mieszane uczucia wobec dramaturgii. Potrzebuję czasu, a na pewno ponownego obejrzenia spektaklu, by spojrzeć na niego z większym dystansem.

W spektaklu pojawiają się także postaci znane z poprzednich części tryptyku. Na uwagę zdecydowanie zasługuje scenografia Justyny Łagowskiej, która jak zwykle robi duże wrażenie.

Największy problem widzę w zwielokrotnieniu postaci. Ten zabieg, choć interesujący, momentami utrudnia czytelność dramatu i prowadzenie interpretacji.

Widać ogrom pomysłów twórców, ale pojawia się pytanie, czy nie mamy tu do czynienia z klasycznym przerostem formy nad treścią.

Z aktorskich wyróżnień na pewno Anna Syrbu. Po raz kolejny zrobiła na mnie duże wrażenie. Aktorka bardzo świadomie zbudowała rolę, która wyraźnie wybrzmiewa emocjonalnie. Podobnie było w „Weselu”. To aktorka z dużym warsztatem i wyraźnym rozwojem.

Podsumowując, warto zobaczyć ten spektakl. „Wyzwolenie” to tekst, który zawsze będzie generował różne interpretacje. Dla mnie ta inscenizacja miała momenty bardzo mocne, ale też wyraźnie słabsze, głównie przez problemy dramaturgiczne i nadmiar formy.

W moim teatralnym dzienniku daję mocne 6/10.

recenzja teatralna • Wyzwolenie • Wyspiański • Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

Jestem świeżo po spektaklu „Requiem dla snu” w Narodowy Stary Teatr w Krakowie (reż. Jakub Skrzywanek). Jedno jest dla m...
02/05/2026

Jestem świeżo po spektaklu „Requiem dla snu” w Narodowy Stary Teatr w Krakowie (reż. Jakub Skrzywanek). Jedno jest dla mnie absolutnie pewne: to aktorstwo wynosi ten spektakl na najwyższy poziom. 👏🏻

Zespół w niezwykle świadomy i dojrzały sposób mierzy się z trudną, wielowarstwową tematyką uzależnień. Nie tylko od substancji, ale też emocji, bliskości i pustki. To opowieść o samotności, relacjach i ich dysfunkcjach, o przekraczaniu granic oraz świecie napędzanym konsumpcjonizmem, w którym wszystko ma swoją cenę.

Performatywna forma spektaklu momentami celowo pozwala „złapać oddech”. Pojawiające się pauzy dają widzowi przestrzeń, by unieść ciężar tej historii. To bardzo przemyślany i potrzebny zabieg.

Szczególnie poruszyła mnie kreacja Rob Wasiewicz. Finałowa scena rozmowy z matką zostaje w głowie na długo. To moment, w którym bohater mówi jej, że nauczyła go bycia nikim, a zaraz potem zadaje pytanie: „ale kto Ciebie tego nauczył?”. Mocne, bolesne i bardzo trafne uderzenie w temat dziedziczenia schematów.

Ogromne brawa za odważne kreacje dla Magdy Grąziowskiej, Daniela Dobosza, Anny Radwan, Eweliny Żak, Krzysztofa Zawadzkiego i Adama Nawojczyka. Każdy z nich stworzył coś wspaniałego, choć przy tej tematyce to słowo brzmi niemal ryzykownie.

Przedstawili różne oblicza uzależnień w sposób mocny i dobitny. Momentami naprawdę można było poczuć ścisk w gardle. Każdy z bohaterów był zależny od czegoś innego, ale to właśnie uzależnienie ich łączyło. Uwikłani w kompulsywne jedzenie, pochłonięci telewizją, seksem, poszukiwaniem bliskości, funkcjonujący w poczuciu beznadziejności i niedowartościowania, które próbowali zagłuszyć w sposób ostatecznie destrukcyjny.

Na pewno do tego spektaklu wrócę, jedno obejrzenie to zdecydowanie za mało.

Polecam Wam z całego serca. A to moja szybka, jeszcze świeża recenzja tuż po wyjściu z teatru. ♥️

• teatr • spektakl • Requiem dla snu • Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie • recenzja

Thomas Bernhard to jeden z najbardziej bezkompromisowych głosów literatury XX wieku. Austriacki pisarz, dramaturg i poet...
30/04/2026

Thomas Bernhard to jeden z najbardziej bezkompromisowych głosów literatury XX wieku. Austriacki pisarz, dramaturg i poeta, który uczynił z samotności, choroby i obsesji główne tematy swojej twórczości. 📖

Jego teksty przyjmują formę intensywnych monologów, pełnych powtórzeń, długich zdań i charakterystycznej rytmiki. To styl wymagający, często uznawany za trudny zarówno w odbiorze, jak i w tłumaczeniu.

Bernhard budził skrajne emocje. Był postrzegany jako prowokator, ale też jako wybitny twórca. Otwarcie krytykował Austrię, jej instytucje i społeczeństwo, przez co zyskał opinię „Nestbeschmutzera”, czyli kogoś, kto występuje przeciwko własnemu środowisku.

Bohaterowie jego utworów, określani przez niego jako „Geistesmenschen”, to często samotne jednostki dążące do niemożliwej doskonałości. To dążenie prowadzi ich do izolacji i stopniowego samozniszczenia.

„Wszystko jest farsą, gdy myślimy o śmierci” – ten cytat dobrze oddaje ton jego twórczości.

W Polsce jego dzieła przybliżył między innymi Krystian Lupa, realizując adaptacje takich utworów jak „Kalkwerk” czy „Wymazywanie”.

📚 To literatura wymagająca, ale dla wielu absolutnie wyjątkowa.

🎭 Z cyklu: Postać teatralna dniaJerzy GrotowskiCzy wiesz, kim był Jerzy Grotowski?Jedna z najważniejszych postaci teatru...
27/04/2026

🎭 Z cyklu: Postać teatralna dnia
Jerzy Grotowski

Czy wiesz, kim był Jerzy Grotowski?
Jedna z najważniejszych postaci teatru XX wieku, twórca, który zmienił sposób myślenia o scenie i pracy aktora.

W tej części skupiam się na jego początkach – edukacji, inspiracjach i pierwszych realizacjach.

👉 Zapraszam do części pierwszej

Jerzy Grotowski • teatr • historia teatru • reformator teatru • kultura • teoretyk teatru

21/04/2026

„Schron przeciwczasowy” to spektakl o pamięci, która ratuje i jednocześnie więzi. O próbie zatrzymania czasu i powrotu do chwil, które wydają się bezpieczne. Teatr, który zostaje w głowie długo po wyjściu z sali.

Dziękuję wszystkim aktorkom, aktorom oraz pozostałym twórcom tego spektaklu za stworzenie tak wspaniałego dzieła. 👏🏻♥️

Obsada: Anna Dymna, Bogdan Brzyski, Szymon Czacki, Paulina Puślednik, Małgorzata Gałkowska, Zbigniew W. Kaleta, Jacek Romanowski, Bolesław Brzozowski, Michael Rubenfeld, Anna Paruszyńska-Czacka, Błażej Peszek



Schron PRZECIWCZASOWY • Gierogi Gospodinow • adaptacja teatralna • Marcin Wierzchowski • Recenzja teatralna

11/04/2026

Spektakl „Do Damaszku” w reżyserii Jan Klata w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie stał się jednym z najgłośniejszych punktów sporu we współczesnym polskim teatrze.

Kontrowersje nie dotyczyły wyłącznie samej inscenizacji dramatu Strindberga, ale również szerszego kontekstu instytucjonalnego i napięć wokół kierunku artystycznego teatru.

Protest na widowni był interpretowany nie tylko jako reakcja na spektakl, ale także jako element szerszego konfliktu o charakterze światopoglądowym i politycznym w obrębie instytucji kultury.

Gdzie kończy się wolność artystyczna, a zaczynają wpływy polityczne w teatrze?🎭



Fragment materiału filmowego w rolce wykorzystany na podstawie prawa cytatu. Źródło: https://youtu.be/0TWYsPzJKcE?is=o0ljxqH-9cdxZXuX

Zdjęcia: Archiwum Narodowego Starego Teatru

10/04/2026

Witkacy między Młodą Polską a zupełnie nowym myśleniem o teatrze 🎭
Inspiruje się epoką, w której wyrósł ale jednocześnie ją podważa.

Genialny obserwator który nie bał się iść pod prąd nawet wobec takich nazwisk jak Wyspiański.

Adres

Ul. Henryka Sienkiewicza 32
Kielce
25-507

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Tam gdzie Teatr umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kategoria