Sab Rang سب رنگ

Sab Rang سب رنگ Post only sindhi poetry & Quotes this is active Sindhi poetry page,
Help us by sharing our page and pictures with your friends...

میرے ابو ہر تقریب، ہر جنازے اور ہر موقع پہ آدھا گھنٹہ پہلے پہنچ جاتے تھے.. ہم سمجھتے رہے ابا وقت کے بہت پابند ہیں ۔ لیکن...
02/06/2026

میرے ابو ہر تقریب، ہر جنازے اور ہر موقع پہ آدھا گھنٹہ پہلے
پہنچ جاتے تھے.. ہم سمجھتے رہے ابا وقت کے بہت پابند ہیں ۔ لیکن حقیقت کچھ اور تھی ❤️❤️🤍

میرے ابا کبھی دیر سے نہیں پہنچے۔

نہ کسی شادی میں۔
نہ کسی جنازے میں۔
نہ کسی ہسپتال میں۔
نہ کسی سکول کی تقریب میں۔

ہماری پوری زندگی میں ایک بات ہمیشہ یقینی رہی:

اگر تقریب پانچ بجے ہے تو ابا ساڑھے چار بجے وہاں موجود ہوں گے۔

ہم سب اُن کی اس عادت پر ہنستے تھے۔

امی کہا کرتی تھیں:

"تمہارے ابا نے شاید گھڑی بھی اپنے وقت کی الگ رکھی ہوئی ہوگی"..

ہم بھی یہی سمجھتے رہے کہ وہ بس ضرورت سے زیادہ وقت کے پابند ہیں۔

مگر پچھلے مہینے، جب میں اُنہیں ڈاکٹر کے پاس لے جا رہی تھی، نہ جانے کیوں میرے منہ سے نکل گیا:

"ابا، آپ ہر جگہ اتنی جلدی کیوں پہنچتے ہیں؟"

وہ خاموش ہو گئے۔

کافی دیر گاڑی کی کھڑکی سے باہر دیکھتے رہے۔

پھر آہستہ سے بولے:

"تمہیں واقعی جاننا ہے؟"

میں نے مسکرا کر کہا:

"جی۔"

انہوں نے ایک لمبی سانس لی۔

اور ایک ایسی بات بتائی جس نے میری پوری زندگی بدل دی۔

انہوں نے کہا:

"چالیس سال پہلے میں ایک نوکری کے انٹرویو کیلئے آدھا گھنٹہ پہلے پہنچ گیا تھا۔"

انتظار گاہ میں ایک اور آدمی بیٹھا تھا۔

بہت گھبرایا ہوا۔

بار بار اپنے ہاتھ رگڑ رہا تھا۔

بار بار پانی پی رہا تھا۔

ابا نے اُس سے بات شروع کر دی۔

موسم کی۔

عمارت کی۔

اور اُس عجیب سے پنکھے کی جو ہر پانچ منٹ بعد چرچراتا تھا۔

تھوڑی دیر بعد اُس آدمی کی گھبراہٹ کم ہو گئی۔

اُس کا نام پکارا گیا۔

وہ اندر چلا گیا۔

ابا بھی گئے۔

شام تک نتیجہ آ گیا۔

نوکری اُس آدمی کو مل گئی۔

ابا کو نہیں۔

میں نے پوچھا:

"پھر؟"

ابا مسکرائے۔

"گھر آتے ہوئے پہلی بار مجھے احساس ہوا کہ نوکری ملنے یا نہ ملنے سے زیادہ اہم ایک اور چیز تھی۔"

"وہ آدھا گھنٹہ۔"

میں خاموشی سے سنتی رہی۔

وہ بولتے گئے:

"بیٹا، اصل ضرورت تقریب کے بعد نہیں ہوتی۔"

"اصل ضرورت اُس سے پہلے ہوتی ہے۔"

"آپریشن سے پہلے۔"

"امتحان سے پہلے۔"

"جنازے سے پہلے۔"

"عدالت میں گواہی دینے سے پہلے۔"

"کسی مشکل گفتگو سے پہلے۔"

"اُس وقت انسان سب سے زیادہ تنہا ہوتا ہے۔"

پھر انہوں نے میری طرف دیکھا۔

اور بولے:

"میں نے اُس دن کے بعد فیصلہ کیا کہ جہاں بھی جاؤں گا، آدھا گھنٹہ پہلے جاؤں گا۔"

"شاید کسی کو میری ضرورت ہو۔"

اچانک مجھے اپنی پوری زندگی یاد آنے لگی۔

دادی کے آپریشن سے پہلے ابا ہسپتال کے باہر کسی اجنبی کے ساتھ بیٹھے ہوئے تھے۔

محلے کے جنازوں میں وہ سب سے پہلے پہنچتے تھے۔

میرے سکول کے فنکشن میں بھی وہ ہمیشہ وقت سے پہلے موجود ہوتے تھے۔

میں سمجھتی تھی وہ بور ہو رہے ہوں گے۔

مگر حقیقت میں وہ کسی نہ کسی کے ساتھ بیٹھے ہوتے تھے۔

کسی پریشان باپ کے ساتھ۔

کسی گھبرائے ہوئے بچے کے ساتھ۔

کسی ایسی ماں کے ساتھ جس کا دل خوف سے بھر چکا ہوتا تھا۔

ابا بولتے رہے:

"آدھا گھنٹہ پہلے لوگ ابھی کردار ادا نہیں کر رہے ہوتے۔"

"اُس وقت وہ ویسے ہی ہوتے ہیں جیسے حقیقت میں ہوتے ہیں۔"

"اور اکثر انہیں صرف ایک انسان کی ضرورت ہوتی ہے جو اُن کے پاس بیٹھ جائے۔"

گھر واپسی پر میں بہت دیر خاموش رہی۔

پھر اچانک سڑک کے کنارے گاڑی روک دی۔

ابا نے حیرت سے میری طرف دیکھا۔

میں نے فون نکالا۔

اور اپنی بہن کا نمبر ملایا۔

دو سال سے ہم دونوں کے درمیان بات چیت تقریباً ختم تھی۔

کوئی بڑا جھگڑا نہیں ہوا تھا۔

بس خاموشی جمع ہوتی گئی۔

اور فاصلے دیوار بن گئے۔

میں ہمیشہ سوچتی تھی کہ ایک دن جب میں تیار ہو جاؤں گی، تب فون کروں گی۔

اُس دن اچانک مجھے احساس ہوا:

شاید صحیح وقت وہ نہیں ہوتا جب ہم تیار ہوں۔

شاید صحیح وقت وہ ہوتا ہے جب ہم انتظار کرنا چھوڑ دیتے ہیں۔

فون بجا۔

دوسری طرف سے بہن کی آواز آئی۔

"السلام علیکم۔"

میں خاموش ہو گئی۔

پھر اُس نے آہستہ سے کہا:

"میں تمہارے فون کا انتظار کر رہی تھی۔"

اور میری آنکھوں سے آنسو بہنے لگے۔

آج ابا بیاسی سال کے ہیں۔

اب بھی ہر جگہ آدھا گھنٹہ پہلے پہنچتے ہیں۔

پچھلے ہفتے میرے بھتیجے کی گریجویشن تھی۔

تقریب شروع ہونے سے پہلے ایک نوجوان اکیلا بیٹھا تھا۔

اُس کے خاندان میں وہ پہلا شخص تھا جو یونیورسٹی سے فارغ التحصیل ہو رہا تھا۔

وہ گھبرایا ہوا تھا۔

پریشان تھا۔

اور اکیلا تھا۔

ابا جا کر اُس کے پاس بیٹھ گئے۔

دونوں تقریب شروع ہونے تک باتیں کرتے رہے۔

بس آدھا گھنٹہ۔

صرف آدھا گھنٹہ۔

مگر بعض اوقات کسی انسان کی پوری زندگی بدلنے کیلئے آدھا گھنٹہ ہی کافی ہوتا ہے۔

کیونکہ دنیا میں سب سے قیمتی لوگ وہ نہیں ہوتے جو وقت پر پہنچتے ہیں...

بلکہ وہ ہوتے ہیں جو کسی کے مشکل وقت سے پہلے پہنچ جاتے ہیں۔ ❤️
منقول

13/05/2026

ماڈلنگ کے خواب سے 'ڈرگ کوئین' بننے تک: انمول عرف پنکی کی ہوش ربا داستان! 🕵️‍♀️❄️
​کراچی کی گلیوں سے نکل کر پورے ملک میں کوکین سپلائی کرنے والا نیٹ ورک آخر کار کیسے پکڑا گیا؟ 14 سال کی عمر میں گھر سے نکلنے والی لڑکی کیسے منشیات کی دنیا کا ایک ایسا 'برانڈ' بن گئی جس نے بڑے بڑے ڈانز کو پیچھے چھوڑ دیا؟
​اس ویڈیو میں دیکھیے:
✅ پنکی کی دو شادیاں اور جرائم کے رموز۔
✅ 'گولڈن کوکین' کے 8 لاکھ روپے مالیت کے انڈے۔
✅ 7 کروڑ روپے رشوت اور پولیس کو کھلا چیلنج۔
✅ عدالت میں 'وی آئی پی' پروٹوکول کا سچ۔
​یہ صرف ایک خبر نہیں، بلکہ نظام کی آنکھیں کھول دینے والی ایک مکمل ڈاکومنٹری ہے۔
​پوری ویڈیو دیکھیں اور اپنی رائے کا اظہار کمنٹس میں کریں۔ کیا آپ کو لگتا ہے کہ اس گرفتاری سے اصل کردار بے نقاب ہوں گے؟

آج فائنل کون جیتے گا ؟
03/05/2026

آج فائنل کون جیتے گا ؟

02/05/2026

"جب نظام اندھا ہو جائے، تو انسانیت چیخ اٹھتی ہے!"
کبھی سوچا ہے کہ غربت انسان کو کس حد تک مجبور کر سکتی ہے؟ 💔
اوڈیشہ کے ایک غریب بھائی نے اپنی بہن کو کھونے کے بعد صرف 19,300 روپے نکالنے کے لیے ایسا قدم اٹھایا جس نے انسانیت کو ہلا کر رکھ دیا... 😢
بار بار بینک کے چکر، بار بار انکار... اور آخرکار وہ اپنی بہن کا ڈھانچہ لے کر بینک پہنچ گیا، صرف یہ ثابت کرنے کے لیے کہ وہ اب اس دنیا میں نہیں رہی۔
یہ صرف ایک کہانی نہیں، یہ ہمارے نظام پر ایک سوال ہے❗
کیا انسانیت واقعی کاغذوں سے کم قیمت ہو گئی ہے؟
سوچیں... اور آواز اٹھائیں ✊
کسی اور کو ایسی مجبوری کا سامنا نہ کرنا پڑے۔"
👉 اس پوسٹ کو شیئر کریں تاکہ یہ آواز ہر جگہ پہنچے
👉 اگر آپ بھی انسانیت کے ساتھ ہیں تو "Yes" ضرور لکھیں
#انسانیت #غربت #مجبوری

20/01/2026

گُل پلازه
سڙندڙ ڪراچيءَ جي دل مان اٿندڙ ٻاڦ
رحمت الله ماڃوٺي

اندازو لڳايو ويو آهي ته ڪُل ساڍا ست هزار ماڻهو هن مارڪيٽ۾ هر وقت موجود ئي هوندا آهن جيڪي يا ته دڪاندار آهن يا اتي نوڪري ڪندڙ ملازم. ڪل ٻارهن سو دڪان آهن جن مان هر دڪان تي فقط هڪ گراهڪ سمجهون ته به ٻارهن سو ماڻهو اُهي ٿا ٿين. شهر۾ شادين جي سيزن آهي ۽ شاديء جو هر سامان هن مارڪيٽ ۾ هڪ ئي وقت موجود هوندو آهي. ڪراچيء جي مڊل ڪلاس جي هيء پسنديده مارڪيٽ آهي ۽ شاديء جو سامان وٺڻ لاءِ مرد ته هڪڙو فقط پئسا ڏيڻ لاءِ گڏ هوندو آهي باقي عورتون ۽ ٻار هوندا آهن، هڪ شاديء جو سامان وٺڻ لاءِ گهٽ ۾ گهٽ ٽي چار عورتون ته ايترا ٻار گڏ هوندا آهن. باھ ڇنڇر واري ڏينهن ۽ سنڌي حساب سان آچر واري رات لڳي، جنھن ڪري هن رات وڌيڪ رش هوندي. هن مارڪيٽ جي وينٽيليشن لاءِ رکيل سڀ ڳڙک واپاري صاحبان بند ڪرائي اتي مال سٿي ڇڏيو هئائون ۽ اچ وڃ وارن دروازن جي مھڙ وٽ به ايترو مال سٿيل هوندو آهي جو ٻه ماڻهو گڏ داخل ڪونه ٿي سگهندا آهن، هڪ ٻئي پويان ئي هلڻو پوندو آهي ۽ مٿي نھاربو ته بجلي جي ڪچين تارن جو هڪ جهنگ هوندو آهي. هوادن بند ٿيڻ کان پوءِ اندر هڪڙي ورن وڪڙن واري رہ گذر هوندي آهي ۽ جن جي هڪ کان ٻئي سيڪشن جي وچان ڪي گس آهن ته به انهن جي واپارين کي ته خبر هوندي پر گرهاڪن کي ڪانه هوندي آهي. جيئن ئي باھ لڳي ته دڪاندارن ڪجهه سامان ڪڍڻ واري ڪئي پر باھ وڌندي وئي ته دڪاندارن مال جي پچر ڇڏي ۽ وڏي تعداد ۾ پاڻ ته نڪري آيا پر دروازي تي رکيل مال کي به باھ لڳي ته گرهاڪ ڪٿان نڪري نه سگهيا. ڪجهه دڪاندار ۽ ملازم به انهن ۾ شامل آهن، جيڪو گم ٿيلن جو تعداد ٻڌايو پيو وڃي سو فقط دڪاندارن ۽ مزدورن جو آهي، ظاهر آهي گرهاڪن جي کين به خبر ڪانه هوندي آهي. ٻاهر جيڪي جائز ناجائز پارڪنگ وارا هوندا آهن تن مان هڪ چاٻي ڏيکاريندي چيو؛ ڪار ۾ زال مڙس آيا ساڻن ٻه ٻار هئا، چيائون ڪلاڪ کن ۾ موٽي ٿا اچون تون گاڏي لڳائي. . پارڪنگ واري چيو؛ ڪلاڪ جو چئي ويل اڃا نه موٽيا آهن.
هن مارڪيٽ ۾ اڪثر رڪشن تي سفر ڪندڙ ڪلاس جا ماڻهو ايندا آهن، ڪارن وارا نه، باقي موٽر سائيڪل وارا جام، جيڪي هن مھل ڪنھن ڳڻپ ۾ ڪونه آهن. ڪراچيءَ جي سوڙهن فليٽن ۾ رهندڙن جون دليون به ايتريون تنگ ٿي ويون آهن جو عزيز قريب مٽ مائٽ يا ڀائر به هڪٻئي سان رابطو گهٽ رکن. گم ٿيلن جو اصل انگ ته ٻن هفتن کان پوءِ به شايد ئي ملي سگهي. هڪ عورت چيو؛ منهنجو هڪڙو ڀاء آهي ۽ دين دنيا ۾ هڪڙو ئي پٽ آهي، خريداري ڪرڻ آيا هئا. هاڻ ڪنھن معجزي جي منتظر آهيان، توهان دعا ڪريو. هن عورت جون ڳالهيون هانو ڏاريندڙ هيون. هڪ ماڻهو گهر ميسيج موڪليو؛ چوطرف باھ آهي، منهنجو نڪرڻ ممڪن ناهي، مونکي چيو چايو معاف ڪري ڇڏجو. هڪ نوجوان جي ماء پئي چيو؛. منهنجي مڙس جي وفات کانپوءِ اڄ ئي منهنجو پٽ هتي نوڪريء تي لڳو هو ته جيئن گهر جو چلهو ٻري پر هو ته پاڻ ٻري ويو. هڪ نوجوان فليٽ جي گيلريء ۾ مدد جي آسري ۾ بيٺو هو هٿ ۾ موبائل هئس، لڳل جاليء (گرل) کي جيئن جهلي بيٺو ته ايئن بيٺل حالت ۾ ئي ڪوئلو ٿي ويو ۽ موبائل به ايئن ئي ڪوئلو ٿي هٿ ۾ ئي رهي.
باھ جو اطلاع ملڻ کانپوءِ فائر برگيڊ جي گاڏي هڪ ڪلاڪ کان پوءِ پهتي، انهيء جو سبب ته گاڏي خالي هئي، اطلاع ملڻ کانپوءِ پاڻي ڀرڻ وئي. دير جو ٻيو سبب اهو به آهي ته بندر روڊ جيڪو سدائين جام هوندو آهي سو باھ لڳڻ کانپوءِ دڪاندارن، ميڊيا جي گاڏين جي ڪري صفا بلاڪ ٿي ويو هو . جيڪو مدد گار عملو آيو تن وٽ ڪو اڪيوپمنٽ ڪونه هو اوزار ۽ وسيلا ته ٺهيو، چار ماڙ بلڊنگ جنھن ۾ پنجاھ کن فليٽ هئا تن جي سڙندڙ رهواسين جي گيلري تائين پهچڻ لاءِ ڏاڪڻ به ڪانه هئي، اهو شھر جيڪو سڄي ملڪ کي ٿو کارائي تن جي رهواسين سان ظالماڻو ورتاءُ ته ڏسو ۽ حاڪمن جي شادين ۾ هڪڙي ڳائڻي کي ڇھ ڪروڙ ملن ۽ اهڙا اڌ ڊزن ڳائڻا....
ياد اٿم لياريءَ جي موسا لين ۾ بسم الله بلڊنگ نالي هڪ عمارت ڊهي پئي، ماڻهو دٻجي ويا، ڀٽو صاحب وزير اعظم هو، اسلام آباد کان انهيء ڏينهن حادثي واري جاءِ پھتو ھو ۽ وارثن کي ڀاڪر ۾ ڀري اشڪبار اکين سان کين دلاسا ڏيندو رهيو. پر اهو ڀٽو هو، هي حڪمران شريف آهن، وزير اعظم ته وڃي ڌوڙ پائي پر هن واقعي واري جاءِ جي ڏيڊ ٻن ڪلوميٽرن تي موجود ميئر ڪراچي جنھن جي اولين ذميواري آهي سو صاحب به چوويھ ڪلاڪن کان پوء پهتو ۽ وزير اعلي صاحب ۽ هڪڙو خاصخيلي وزير صاحب به ايتري ئي وقت کان پوءِ آيا ۽ ڀاشن ڏئي انهيءَ مھل ئي ڪچو ڪڍائي روانا ٿيا.
اهي ته هئا حڪمران پر ڪنهن سياسي پارٽي ايم ڪيو ايم، جماعت اسلامي، اي اين پي، پي ٽي آئي جي سنڌ سطح وارا ڪراچيء جا گهڻگهرا به ڪونه پھتا. سنڌي پارٽيون ته ڪراچي ڪراچي ڪنديون آهن پر دلي طور تي ته ڪراچيءَ کي پنهنجو سمجهن ئي ڪونه، سمجهن ها ته سندن پارٽين جا مرڪزي دفتر ڪراچيءَ ۾ نه هجن ها! باقي کين ڪراچيءَ جي پلاٽن سان بيشڪ پيار آهي. تنھن کان ڪھڙو ڪافر انڪار ڪندو؟
ڪھڙا سور پٽجن، هن واقعي ۾ شهيد ٿيندڙن جو انگ جيڪو ايڪن ڏهاڪن ۾ پيو ٻڌايو وڃي سو سوَن هزارن ۾ آهي.
ڪراچي سوڳوار آهي. ننڊ وھ ٿي وئي آهي، اکيون پورڻ سان باھ جا الا ٿا نظر اچن ۽ انهيءَ آڳ ۾ سڙندڙ ٻار... اللہ اڪبر.
ڀلا هاڻ ته حڪومت مھرباني ڪري، اسان جي پيء تي احسان ڪري، ڪراچيءَ ۾ اهڙيون ڪيتريون ئي ڳُتيل مارڪيٽون آهن انهن جي انسپيڪشن ڪري ته وينٽيليشن ڇو بند آهن، دروازن تي دڪاندارن مال ڇو سٿيو آهي. هتي ته دڪاندارن مان ڪجهه جي غلطين جي سزا کين ملي، سندن کربن روپين جو نقصان به ٿيو، خبر ناهي ڪيترو وقت بي روزگار به رهندا پر گرهاڪن خاص ڪري ٻارن جا جسم مشالا ڪري سرڪار عيد ڇو ڪئي؟ فائر برگيڊ جون گاڏيون بنا پاڻيء جي ڇو بيٺيون هونديون آهن، مارڪيٽ تي باھ وسائيندڙ فوم ڇو ڪونه ڇڻڪيو ويو.
ڇا حڪمرانن کي ننڊ ۾، هي سڙندڙ ٻار ڏسڻ ۾ ايندا؟ ڇا سندن ڪنن ۾ سندن ريهون ڪيڪون ۽ مائرن جون رڙيون پڙلاء ڪنديون ؛ "خدا جي واسطي ڀلا اسان جي ٻارن کي ئي بچايو" واريون صدائون کين ننڊ مان ڇرڪ ڀرائي جاڳائي سگهنديون؟

20/10/2025

پر اچانڪ اچي هڪ پوڄاري چيو
مان سُڃاڻا توکي تون “سلمان“ آن
شِوِ جو آهي مندر آهي پوڄا جو گهر
تون هليو هِتان جو مسلمان آن
سنڌ مسجد ۽ مندر ۾ تقسيم ٿي
مون کان موهن رُٺو سڀ رُٺيو ديويون

20/10/2025

هي جي سُندر سڀيتا جا شاهڪار هِن
سنڌ جي ساھ ۾ ٿا صدين کان رهن

20/10/2025

تِن ڏيئا جي رکيا جَر جي جهولي ۾
مون ڏٺي مُرڪ ڪينجهر جي ڇولي ۾

20/10/2025

گھنڊ مندر جو ڪومل ھٿن جو ڇھاءُ..

18/10/2025

ڏياري؛

هندو سنسڪرتيءَ ۾ مهاڀارت جي ڊگهي رزميه نظم کانپوءِ "رامائڻ" جي مقدس حيثيت آهي، جيڪو مهاڀارت کان موضوع ۽ بيهڪ جي لحاظ کان مختلف آهي.
رامائڻ پنهنجي ڊيگهه جي حساب سان مهاڀارت کان وڏو آهي ۽ ان جي ستن حصن مان پهريون ۽ آخري حصو پوءِ جا افسانا آهن.
رامائڻ جو روايتي ليکڪ والميڪي آهي، جيڪو رامائڻ جي هيرو "رام" جو همعصر هو. رامائڻ جو پهريون ۽ آخري حصو الڳ ڪيو وڃي ته پوءِ ان جو تعلق مسيح دور جي شروعات کان ٿورو پهرين وڃي بيهي ٿو..

ڪوسلن؛ جنهن جو مرڪز ايوڌيا هو، جي راجا دشرٿ کي ٽن زالن مان چار پٽ هئا؛
جن ۾ ترتيبوار رام، ڀرت، لڪشمڻ ۽ شتروگهن هئا..
رام راجا جنڪ جي سڀاڳي سپتري سيتا کي تير اندازي جي مقابلي ۾ کٽيو ۽ ساڻس شادي ڪئي.
دشرٿ پوڙهائپ ۾ پنهنجو ولي عهد رام کي چونڊيو پر پنهنجي ٻئي راڻي ڪيتڪي سان ڪيل هڪ وچن جي ڪري سندس پٽ ڀرت کي ولي عهد بنايو ۽ ڪيتڪي جي مطالبي تي رام کي جلاوطن ٿيڻو پيو.
ڀرت ولي عهد ضرور مقرر ٿيو پر رعيت ۾ سندس حيثيت رام جي نمائندي يا نائب واري ئي هئي..
رام پنهنجي پياري زال سيتا ۽ وفادار ڀاءُ لڪشمڻ سان گڏ دندڪ جي جهنگ ۾ ساڌوئن واري زندگي گهاريندو رهيو، جتي هن ڳوٺاڻن ۽ قبائلن کي تنگ ڪندڙ ڪيترن ئي جهنگلي ڌاڙيلن ۽ ڦوروئن جو قتل ڪيو.
اهي جهنگلي ڌاڙيل يا لٽيرا اهڙا ئي هئا جهڙا فلم بهاءُ ڀلي ۾ وحشي لٽيرا ڏيکاريل آهن..
انهن ڦوروئن جو تعلق لنڪا سان هو، جنهنڪري لنڪا جي ديو راجا راوڻ پنهنجي رعايا جي قتل جو پلاند وٺڻ لاءِ جاسوسن سان گڏ دندڪ جي علائقي ۾ آيو جتي جهنگ ۾ هن کي رام ۽ لڪشمڻ جي غير موجودگيءَ ۾ سيتا نظر اچي وئي کيس معلوم ٿيو ته اها مقامي سردار رام جي زال آهي..راوڻ کيس اغوا ڪري لنڪا کڻي ويو!

رام ۽ لڪشمڻ سيتا کي واپس ڪرڻ ۽ راوڻ جو انت آڻڻ لاءِ مقامي علائقي جي سردار سنگريو جي مدد حاصل ڪئي جنهن پنهنجي لشڪر جي سپھ سالار هنومان سان گڏجي رام جي مدد ڪئي ۽ راوڻ جو انت آيو.
هنومان ڪو ڀولڙو ڪونه هو، بلڪه جهڙي طرح مختلف قبيلن ۽ گروهن جا ٽوٽم يعني قبيلائي نشان هوندا هئا اهڙي طرح "ڀولڙو" ان قبيلي جو قومي يا عصبي نشان هو، جنهنکي افسانه طرازن طاقتور ڀولڙو ڪري پيش ڪيو آهي!
راوڻ عمر سومري جيان سيتا سان عزت و احترام سان پيش آيو هو، مگر جيئن ته هوءَ هڪ نامَحرم وٽ قيد هئي تنهنڪري مقدس قانون موجب مجبوراََ رام هن کي ڇڏي ڏنو.. سيتا ان المئي جو حل هي ڪڍيو جو پاڻ کي چکيا تي چاڙهي ڇڏيو،
پر باقي افسانن ۾ جيئن سچ جي فتح ٿيندي آهي، سچن کي باھ به سيڪو ڪونه ڏيندي آهي تيئن سيتا کي به اگني ديوتا قبول ڪرڻ کان انڪار ڪري ڇڏيو..
سيتا جي طرفان عصمت ۽ عزت جي اهڙي ثبوت پيش ڪرڻ کانپوءِ رام کيس پاڻ سان گڏ ايوڌيا وٺي آيو..
رامائڻ جو آخري حصو هڪ ڀيرو وري رام ۽ سيتا کي الوهيت جي درجي تي کڻي وڃي ٿو، جنهن ڪري ان جو تذڪرو ڪرڻ مناسب الحال ناهي!
جنهن ڏينهن رام پنهنجي وفا شعار زال، وفادار ڀاءُ سان گڏ ايوڌيا ۾ پهچي ٿو، ان ڏينهن ايوڌيا جي رعيت پنهنجي بادشاھ جي بنواس ڪٽي اچڻ تي خوشي جو اظهار ڪيو، گهرن ۾ ڏيئا ٻاري ڀيٽا پيش ڪئي.

رام؛ پنهنجي پيروئن لاءِ هڪ شريف ۽ فرمانبردار مڙس، بهادر قائد، عادل ۽ سخي بادشاھ جو آدرش آهي..
سيتا؛ فرمانبردار، ازدواجي محبت ۽ اطاعت جو آدرش آهي..
لڪشمڻ؛ ڀاءُ سان گڏ ڀاءُ جي وفا شعاري جو مثال آهي..
هنومنت يا هنومان؛ هڪ جنگي قابليت جي ماهر ۽ دوست جو نمونو آهي.

رام؛ ڪاري رنگت جو هو، ڪاري، سانولي رنگت جا ماڻهو دراوڙ هئا، تنهنڪري رام به ڪرشن جيان دراوڙ هو.

ديوالي؛ سنسڪرت لفظ ديپاولي جو بگڙيل روپ آهي جنهن جو مطلب آهي؛ "ڏين جي قطار".
هي تهوار ڪنهن وقت ۾ اسُوه /اسوج يعني "ڪنوار" مهيني جي تيرهين تاريخ کان شروع ٿيندو هو ۽ ڪارتڪ يعني ڪَتِي جي وچ ڌاري ختم ٿيندو هو،
هي تهوار تاجر طبقي وٽ لڪشمي پوڄا ۽ بنگال ۾ ڪالي ديوي جي تهوار سان معروف آهي،
ڪالي/درگا ديوي قديم سنڌ (آرين جي آمد کان پوءِ هند) ۾ زرخيري جي ڌرتي ديوي يا ڌرتي ماتا رهي آهي.
قديم زرعي دور ۾ جڏهن فصل وافر مقدار ۾ لهندا هئا، تڏهن ماڻهو خوشين ڀريا تهوار منعقد ڪندا هئا، اهي تهوار خوشي، جذبات، جنسي عمل، ديوي پوڄا جي به نمائندگي ڪندا هئا ته گڏوگڏ تفریح جو به ذريعو هوندا هئا..!!
ڪَتِي؛ هندستان جي ڪلينڊر جو اهو مهينو آهي، جنهن ۾ ساريون (چانور) لهندا آهن، کَرن ۾ هلريون ڳائبيون آهن، هٿ ڍڳن جي پڇن ۾، ۽ زبان تي وصل، محبت ۽ عشق جا گيت ۽ ورلاپ هوندا آهن..
انَ ڀٽئي پيا ٿيندا آهن، پَل ۽ پَليون پيون سِببيون آهن، همرچا، گهومر ،رقص ۽ رانديون پيون ٿينديون آهن، ايئن ٿو لڳي ڄڻ بهار يعني چيٽ جي تهوارن کان وڌيڪ ڪَتِي جو تهوار وڌيڪ پرمسرت رهيو آهي!
جڏهن اناج گهرن ۾ گودام ٿي وڃي ته پوءِ ڌرتي ماتا جي چرنن ۾ ڏيئا ٻاري ڀيٽا پيش ڪرڻ ته ٺهي ٿو نه!
ايئن به ممڪن آهي ته هن تهوار جي چوٿين ڏينهن تي نئون سال شروع ٿيندو آهي،
ٿي سگهي ٿو ته نئين موسم جي شروعات لاءِ ڏيئا ٻاري آجيان ڪرڻ خوشحاليءَ جي علامت رهي هجي!

جين مت؛ هي تهوار جين مت جي پيروئن لاءِ به خاص اهميت جو حامل آهي، جيني هي تهوار پنهنجي سڀ کان آخري جين ترٿانڪر يا پيشوا جي موت جي ياد ۾ ملهائيندا آهن.
مهاوير به نرواڻ جي حالت ۾ فوت ٿيو هو، نرواڻ جي حالت ۾ انتقال کي دنيا جي لاءِ عظيم نقصان خيال ڪن ٿا ۽ ديپ ٻاري ان نوري علم جي ڪمي پوري ڪرڻ جي ڪوشش ڪندا آهن جيڪو ان عظيم گرو جي موت سبب فنا ٿي ويو!!

سڀني سنڌ ۽ هند واسين کي منهنجي طرفان ڏياري جون شب ڪامنائون.

راول رشيد

Address

Karachi Lines
20550

Telephone

03121127166

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Sab Rang سب رنگ posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Share