https://www.sinepelikula.blogspot.com/, https://pinoyrebyu.wordpress.com/

Linyang Pinoy, Hugot Pinoy, Valenzuela (2026)

04/08/2026

Elevator (Viva Films, Cineko Productions, 2024 )
Director & Screenwriter: Philip King
Cast: Paulo Avelino, Kylie Versoza, Adrian Pang, Chai Fonacier

"Elevator" is one of the good Pinoy films na dumaan lang sa sinehan at halos di naramdaman. I guess gan'yan na ang sitwasyon ng maraming pelikula sa ngayon. Di lang sa Pinoy films kundi maging foreign films. Then makikita mo na lang na nasa streaming platform na sila.

Ang Pinoy films, usually, 3-6 months ang pinapalipas bago mapanood sa Netflix or Prime. Ang foreign films, depende sa studio na nag-produce, inaabot lang ng a few weeks to 3 months bago maging available sa pay-per-view sites or streaming platforms. Before streaming, 2-3 months naman after mapalabas sa sinehan ang palilipasin bago ilabas sa video. Then, bago maipalabas sa telebisyon (either cable channel or free channel), inaabot ng isa hanggang dalawang taon.

Recently, festivals na lang ang dinudumog ng tao dahil may niche market tulad ng Metro Manila Film Festival o Cinemalaya. Kapag regular screenings, manaka-naka na lang ang audience. Fortunately, films like "Sunshine" (2025) and "The Loved One" (2026) did well at the box-office. Pero wala na ring particular genre film na Pinoy na dinudumog ng tao tulad ng drama, action, horror, or romcom.

Why do I say that "Elevator" is a good film? For one thing, it is a rare instance where you see a Pinoy film about migrant workers na may mga kasamang ibang lahi on screen. Hindi 'yong tipong dumadaan lang o may pa-simpleng "Hi-Hello" with the main leads. Sa "Elevator," talagang kasama sila sa kwento ng pelikula. May interaction sa isa't isa. At hindi lang isang lahi kundi marami--Thai, Indian, Taiwanese, Singaporean, Chinese, American, etc.

"Elevator" is not just a story of a Pinoy migrant worker who dreams of making it big wherever they may be, but a story of all migrant workers who leave their country and their family to make money and live comfortable lives.

Sa "Elevator," set in Singapore, di lang DH ang portrayal ng Pinoy. Elevator operator si Paulo Avelino at Executive Assistant naman si Kylie Versoza ni Adrian Pang, a successful Singaporean businessman. (In-assume ko lang na Singaporean din ang ganap ni Adrian dito.) Hindi ito katulad ng "Expats" (2023) series ni Nicole Kidman sa Prime Video. Ruby Ruiz was Nicole's family maid and the children's yaya. Puro DH lang ang ganap ng Pinays sa series (another one was played by Amelyn Pardenilla), compared sa ibang lahi na nasa serye who were presented as secretaries, executives, etc. Pero Pinoy pride pa rin, di ba??? Ruby x Nicole! Tapos may Nicole x Dolly de Leon pa sa "Nine Perfect Strangers" Season 2! Dolly naman played a nun here. Sa "Triangle of Sadness" (2022), Dolly was the yatch's toilet manager. With a twist! Kasi bigla siyang naging leader ng mga puti. Exotic romanticization. Charot!

Romcom pa rin naman ang genre ng "Elevator" dahil tungkol ito sa pag-iibigan ng two main leads, but there is more to it than that. Malaki ang kinalaman ng "Love or Money" signage sa isang bus station scene sa pelikula. Ito ang crossroad na pagdadaanan ng mga bida sa kuwento. And I must say, happy ako sa naging ending nila.

For awhile, nang makita ko 'yon, it reminded me of the film "Love or Money" (2021) nina Angelica Panganiban at Coco Martin, another OFW film set in Dubai, UAE. Pero nauwi sa wala ang pelikula, dahil sa dami nitong bagahe. Kung saan-saan napunta ang kuwento.

"Elevator" is light and fun and sooooooo gooooood!

"Elevator" is available on Netflix.

30/07/2026

The Male Leads in Romcom

Read post here: https://www.facebook.com/share/p/1C5q74kPdX/

30/07/2026

THE MALE LEADS IN ROMCOM

[Note: This was posted on my personal account ten years ago (July 30, 2016). I still feel the same way about Dan Villegas and his brand of romcom. However, it may need further study since Dan did other films after the ones listed here. "All of You," released in 2017, I didn't like.]

A new breed of man has emerged in Philippine romcom. Thanks to Dan Villegas and his team, we have Derek Ramsay in "English Only, Please" (2014), Piolo Pascual in "The Breakup Playlist" (2015), Jericho Rosales in "Walang Forever" (2015), and Gerald Anderson in "Always Be My Maybe" (2016) and "How To Be Yours" (2016). Hindi naman sa pag-i-stereotyped, but these men act like men. They are not feminized (nothing wrong with that), not objectified (some men do like that though), not carrying much baggage that makes them act like asses and do******gs, not overly dramatic, and men acting like mature adults. These men may be the answer to the various "man boy" characters John Lloyd Cruz has portrayed again and again, which have become increasingly annoying over the years. (Kung hahawakan ni Dan si JLC, paano niya kaya ito babaguhin?)

They talk like men. Walang mahabang dialogues. Straight to the point. Or they don't speak at all. Dinadaan sa aksiyon. (Even gay men act like this at times.)

[Note: Hindi pa nakagawa si John Lloyd Cruz ng movie with Dan Villegas as director. They did "Unofficially Yours" (2012) pero Dan served as the film's DOP. In 2017, medyo nag-lie low si JLC sa mainstream works and focused his attention on independent projects from Lav Diaz, which opened his mind to the world of art cinema.

In an earlier post (2015), I described JLC's "man boy" as pagpo-project "ng toughness on the outside, pero sensitive on the inside. May mga issues na nagmumula pa sa kanyang kabataan na kapag natapik mo ay walang kiming iiyak sa 'yo at magbubuhos ng saloobin. Maging sa mga babaeng iniibig niya at nakasakit sa kanya, wika nga ni Angelica sa 'That Thing Called Tadhana,' siya pa ang iiyak para sa kanila!"

Dagdag pa kanyang pagiging man boy ay 'yong siya na ang mali, ikaw pa ang sisisihin sa nagawa nya. Pero di naman gaslighting level.]

In terms of character arc, babae ang mga bida sa pelikula ni Dan. Sila ang sentro ng atensiyon ng mga lalaki at sila ang may malaking pagbabago o realization sa buhay nila. (Is that good or bad?) As compared to Cathy Garcia Molina's (now Cathy Garcia-Sampana) films na men ang bida at siyang mayroong malaking pagbabagong sa buhay. [Note: Dahil empowered na ang mga babae niya.]

"How To Be Yours" is fun to watch! Hindi masyadong sugar-coated ang landian dialogues at very adult ang atake sa relationship. Hindi pa-tweetums at walang paligoy-ligoy. Dagdag pa, mahusay ang cinematic techniques ni Dan. Ang pagbubukas at pagsasara ng kabuuang pelikula, ang transition of time, ang paggamit ng film elements, ang pag-i-incorporate ng flashback scene sa present na refreshing, at iba pa.

[Note: "How To Be Yours" starred Gerald Anderson and Bea Alonzo. My favorite scene, aside from the landian part, was the passing of time in the grocery store.]

I suppose na kakikitaan din ng ganitong aspekto ang unang pelikula ni Dan na "Mayohan" (2010). I don't remember much of it, but I remember liking it a lot when I first saw it. Coming of age story na adult din ang atake.

[Note: "Mayohan" was a Cinemalaya entry in 2010, starring Lovi Poe.]

When I was making a list in my mind, I have forgotten "The Breakup Playlist." Biggest drawback dito, sa tingin ko, ay si Sarah Geronimo dahil limitado ang pinagagawa sa kanya sa screen which, in turn, limited Piolo, as well.

[Note: In the same JLC post, I also wrote this about Coco Martin in relation to "You're My Boss" (2015):

"Kung gan'yan si Lloydy, si Coco Martin naman ang 'everyday joe', ang 'kanto boy next door.' Hindi guwapo pero cute na hindi nakakaumay. May simpleng edukasyon at hindi ito kinahihiya. Walang arte sa trabaho (at maging sa katawan) so long as marangal at kayang ipagmalaki. May mga nakikitang kakulangan ang iba sa kanya, subalit hindi niya ito iniinda dahil alam niya kung ano ang kanyang kayang gawin. Pipilitin siyang baguhin ng mga taong nakapaligid sa kanya, subalit mauuwi pa rin ang kanyang kalalabasan sa kung ano at sino talaga siya. Kasundo niya ang lahat dahil pantay-pantay ang tingin niya sa lahat, subalit asahan mong handa ka niyang upakan kapag minaliit mo na siya o ang mahal niya sa buhay.

Nakatutuwa ang pagsulpot ni Coco sa genre ng romantic comedies (o maging sa drama). Mayroon siyang kakaibang flavor na dala at wala ang mga Ken dolls na sina Piolo, Sam, Derek at iba pa. Hindi siya nahihiyang gawing joke ang sarili niyang kahinaan (halimbawa ay ang kanyang lisp) dahil alam niyang this is what makes him unique at nagagamit niya ito sa sarili niyang kapakinabangan. (Ni ayaw niya ngang mag-speech therapy para maalis ito.) More movies pa at magiging plakado na ang tinatawag na Coco flavor."

Maybe in due time, I can write something extensive about Pinoy romcoms including its decline in Pinoy cinema.

In the meantime, this is what critic Joel David wrote about Dan Villegas place in the romcom genre via "Walang Forever" and "How To Be Yours":

"The case of Dan Villegas holds special significance in this context: by providing an identifiable and credible straight-male perspective within the feminist terms of the genre, his output helps explain how romcom films could attract such a broad viewership sector. went about its proof of concept by resorting to an admittedly old-fashioned strategy: invest the male partner with a tragic circumstance so extreme that it inhibits him from pursuing romantic fulfillment. The film provides a reflexive device by having the more successful woman partner turning their story into public spectacles—an undeniably creepy choice if it were perpetrated by a man, but it somehow earns its druthers by ultimately enabling the doubt-ridden man to witness, as the audience does, how his
lover was processing their affair. How to Be Yours can also be solidly situated in this dynamic: it allows its primarily female character to dictate the terms of her relationship (as any of her real-life counterparts would), but in finding a narrative equivalent of Pinay citizens’ overseas-labor designations, it manages to refocus some attention on the left-behind chap, contriving to reconstruct a life that had already fully burgeoned in the presence of someone who’s no longer around. The depiction of men coping with loss was one of the standard highlights of the best local action films, as was the imaging of women commanded by love—and such are the means by which genre developments address audience concerns regardless of the narrative mechanisms they utilize."

You can download Joel David's "Canon Decampment" here: https://amauteurish.com/2023/11/14/canon-decampment/ Read all about the defining films in Philippine cinema that stood the test of time.]

21/07/2026

I once wrote sa chika ko about "Sa Puso Ko Hahalik ang Mundo":

"Ang unang dagok sa kanilang buhay ay nang machugi ang kanilang ina na si Lucita Soriano. Parang given naman nang panahon na ‘yon, na kapag si Lucita Soriano ang nanay mo at drama ang pelikula, may sakit ito at mamamatay eventually. Siya ang Gen X-counterpart ng ultimate TB nanay ng millennials na si Susan Africa. Si Susan, umubo lang nang kaunti, may TB na. Si Lucita, humawak lang sa dibdib, may heart attack na!"

(Read it here: https://www.facebook.com/share/p/18pQ6kaM3R/ )

Muntik ko nang bawiin ito kasi chika ni Susan Africa: "'Yung sinasabi kong ubo-ubo, ang interpretation ko diyan is it's a Mandela effect. Kasi kung pag-aaralan niyo, hindi naman ako umuubo sa mga roles ko eh. I don't remember any teleserye na umubo ako actually."

Ang Mandela effect eme-eme ay 'yong false memory ng group of people. Dahil marami kayong nakakaalala, feeling n'yo ay totoo itong nangyari. Sometimes, isa lang ang nag-chika about it, yet kumalat na sa marami at pinaniwalaan. Or, people witnessing an event, but misinterpreting it. Nahaluan ng false idea.

Si Fiona Broome ang nag-coin ng term because, like others, inakalang niyang namatay sa prison si Nelson Mandela noong 1980s, pero nakalaya ito noong 1990.

Because of this, Susan posed a challenge: "Pakitaan niyo ako ng video na umuubo ako sa teleserye and I will give five thousand pesos."

(Full article here: https://www.abs-cbn.com/entertainment/showbiz/celebrities/2026/7/17/susan-africa-says-her-viral-ubo-ubo-acting-image-is-a-mandela-effect-1557 )

Ako naman, medyo napaisip din. Hala! Mali ba 'ko? Na-mandela effect nga ba 'ko? May false memory ba ko about it? Inimbento ko ba ito? Hindi ko ba talaga siya napanood na umuubo???

Inisip ko talagang maghanap ng proof. Hindi lang para patunayan kay Mareng Susan na mali siya, pero para itama ang sarili ko. Kung mali nga ako, eh de sarreh, Mareng Susan! Pero saan ako magsisimula? Do I have enough resources to pull this off? Do I have the time? How much time do I get? Sure bang may pa-premyong 5000 pesoses??? I need the money, you know! Charot!

But, viola, may nakahanap!

Mandela effect ka diyan! Gaslighting pala ang tamang term na gamitin. Kasi naman, Mareng Susan, you made doubt myself! Imagine, reputasyon ko ang nakataya dito! Ex-lover ba kita??? Charot!

Gaslighting is a term that came from the movie "Gaslight" released in 1944. It was about a woman na namamatayan ng gas light, pero ayaw siyang paniwalaan ng asawa niya. Imagination lang daw niya 'yon. Halos mabaliw-baliw si ateng kasi paulit-ulit na nangyayari. Pero ang totoo, it was the husband na nagpapatay ng ilaw. Psychologically, it is a form of emotional abuse and manipulation.

Comments nga ng mga demonyo kong kaibigan:

"Di naman dahil inuubo sya. Mukha kasi syang may tb."

"GenX kasi. Normal yan sa kanila."

He meant gaslighting. Pero Baby Boomer si Mareng Susan, no! So, yeah, normal sa kanila 'yan! Sila ang nagsasabing, "Ang kabaklaan ay nasa isip lang." "Kulang lang sa dasal ang taong depressed." "Walang himala. Nasa puso natin ang himala." Charot!

Pero bumawi si friend, "I think endearing pa rin naman yung statement ni madam. Kahit gaslight ang tono. Haha."

"Siya lang ang artista na perfect may sakit, na-stroke, may tb at naka-wheel chair. Kaya wag siya mag-role ng yaman-yamanan, madam sa mansion, di tayo maniniwala."

Sagot ko diyan, "Pwede pa rin namang mayaman... pero may sakit! Hahaha!"

"Mula ngayon, siya na si Susan Mandela."

Ay no! Full name is... "Susan G. Mandela."

Charot lang, Mareng Susan! Love ka ni Meryl Streep kaya love ka rin namin! Walang halong pangga-gaslight! Chareng!

Kay Susan tayo!!!

21/07/2026

Sunny (Viva Films, 2024)
Director: Jalz Zarate
Screenwriter: Mel Mendoza-Del Rosario
Cast: Vina Morales, Angelu De Leon, Sunshine Dizon, Candy Pangilinan, Ana Roces

"Sunny" is the Philippine adaptation of the 2011 South Korean film of the same title. Very much relatable ang pelikula (both versions) dahil barkada movie ito. May pa-flashbacks on how they were before during high school and how they are now in their adult years. Mas maraming ganap ang mga bagets kaysa sa adult counterparts nila pero kuha pa rin nito ang emotional core ng pagta-transition sa adulthood at kung paanong ang mga pangarap ng younger self ay either natupad o nasira sa pagtanda.

Sa aspektong ito, tagumpay ang adaptation ng pelikula sa Philippine setting kasi di siya lumayo sa tunay na drama nito--ang pagkakawatak-watak ng barkada sa inyong pagtanda, for whatever reasons they may be. In this case, life and death. Life dahil nagkaroon ng kanya-kanyang buhay and struggles ang isa't isa, and death dahil nagkaroon ng sakit ang isa.

Feeling ko, dito nakuha ni Candy Pangilinan ang idea about her "Road Trip" (2024) movie starring herself, Janice de Belen, Gelli de Belen, and Carmina Villarroel.

"Sunny," I've read, was supposed to be a Sharon Cuneta film. Hindi natuloy. Ang gumanap sa role niya, I assume, ay si Vina Morales, na keri din dahil Sharon ang totoo niyang name at Sharonian siya. O, di ba! Her first film was "Nakagapos na Puso" with Sharon.

I wrote this in 2022 when I saw the original film: "While watching the film, I thought, napakadugong i-adapt nito sa Pinas if one were to be faithful to it, dahil ang daming (American) pop culture references from the '80s na may kinalaman sa development ng South Korea. Whenever South Korean movies do flashbacks, hindi mawawala lagi ang nostalgic references sa taon o dekadang binabalikan ng kuwento, which makes the material rich and layered dahil may kinalaman ang mga bagay na ito sa kung ano sila sa kasalukuyan."

Truenuf, nag-struggle ang "Sunny" natin pagdating sa pop culture references o historical context. '90s ang setting yet hindi authentic. Jumbled ang timeline ng '90s pop culture references nito.

Example: "Kapag Tumibok ang Puso" ni Donna Cruz ang naging signature song ng pelikula which was released in 1991. Sikat na sikat naman talaga ito no'ng '90s, maging ang signature dance steps nito, pero hindi sinayaw ng barkada. Which is a major letdown para sa mga may alam nito. (May isang incident na sinayaw ito nina Yael Yuzon, Karylle, Donna, and guests. Kakaaliw. Was it at Yael and Karylle's wedding reception o sa isang birthday party? I forget.)

Sa Korean film, "Sunny" ng Boney M. ang ginamit na kanta. Hindi lang ito ang title ng pelikula, related din ito sa softdrink na Sunny na iniinom nila. Obviously, di na ito magiging pasok sa '90s kung ikokonek pa nila sa atin.

"Kool Ka Lang" by Pretty in Pink was another song that was used that became a barkada song. It was released in 1997. Between 1991 and 1997, malaki na ang gap. College na sila by then. So hindi tugma na maging high school barkada song pareho.

There were also references about "TGIS" na released noong 1995 at "Anna Karenina" na lumabas noong 1996 naman.

Naghagis lang talaga sila ng pop culture references para masabing set in the '90s ito without proper context o historical value. Nagiging sakit din ng ito ilang pelikulang may '90s setting at nagagamit lang for the sake of nostalgia. Inaalis ang context o ang background behind it.

I thought na hindi magiging mahirap ang context sa pelikulang ito since may sarili namang tatak ang Viva during the '90s, pero hindi nila nagamit maigi. Sa soundtrack pa lang, amsure na marami na silang magagamit dahil nasa catalogue naman nila ang mga ito. Yet, waley. Nakakapanghinayang lang, dahil sa isang barkada, mahalaga ang era na kanyang kinalakihan.

That's my only gripe about the film, pero kung di ka naman magni-nitpick, mae-enjoy mo pa rin siya dahil nga barkadahan ang drama nito.

As a meta part of the film, the adult actresses in the film themselves also play a significant part of the '90s era:

There's Angelu de Leon who started in "Ang TV" and became a teen sensation due to "T.G.I.S."

There's Vina Morales who was groomed to be the next Sharon Cuneta. Bumongga nang husto ang karera niya when she was paired with Robin Padilla, the action superstar of the '90s.

There's Tanya Garcia na supporting player sa Viva teen stars pero di naging forgettable.

There's Sunshine Dizon. Jusq! Sunshine Dizon is Sunshine Dizon!

There's Katya Santos na naging sikat as sexy actress in the 2000s but started in the '90s. Hindi siya igu-groom as sexy actress kung waley siya potential when she started.

Anna Roces made sulpot in the end but yes, one of the beautiful faces in the '90s. May single nga siyang "I Like Him So Much.... so much... so much..."

And there's Candy Pangilinan... na iniisip ko, was she ever a teenager in the '90s? Hahahah! Parang siyang-siya pa rin naman siya until now.

19/07/2026

Pinoys love romcoms. For decades, namayagpag ang romcom movies ng Star Cinema since it was introduced in 1993 with “May Minamahal,” directed by Jose Javier Reyes, starring Aga Muhlach and Aiko Melendez. Pilit silang pinapataob at sinisiraan ng mga sukang-suka sa kanila, yet the audience keeps running to them, kahit na paulit-ulit lang ang kuwento. At hindi lang ‘yan exclusive sa Pinoy movies, basta kuwentong romcom, mapa-Hollywood man o K-Drama, asahan mo, iko-consume ng Pinoys.

Ito ang romcom na alam natin today na may standard form and style. However, noong unang panahon pa, it was already an established genre called love story (dramatic and tragic) or romance (light and ends happily).

Mas tumitindi ang gigil ng Pinoys sa romcoms kung paborito nilang love teams ang bida. At mas nag-iigting ang kanilang excitement kung magjowa for real ang love team. Mas kapani-paniwala kasi ang lambingan. Nagkakaroon sila ng dahilang mabuhay at umasang darating din ang kanilang fairy tale love story like theirs. Kung hindi man, they get to live vicariously through them. Sapat na ang kilig na bigay nila para maging masaya. Nagiging toxic nga lang ito ‘pag kinakahon na sila sa isa’t isa. Na di pwedeng ipareha sa iba o di pwedeng makitang kasama ang iba. Yet, dumarating din ang panahon na pinagsasawaan na sila together at hinahayaan nang makitambal sa iba. This is its natural progression. Walang love teams na nag-remain together forever. Eventually, they grow apart and pursue paths of their own. Dahil maski ang kanilang fans ay nagma-mature din. At some point. Charot!

Back in the ‘80s, ang sikat na love team noon ay sina Sharon Cuneta at Gabby Concepcion, Snooky Serna at Albert Martinez, Maricel Soriano at William Martinez. They started with teen romance until nag-mature sila at nagkanya-kanya. More often than not, ang babae ang mas namumukadkad ang career kapag nahiwalay sa ka-love team. Sila ang nagkakaroon ng solo movies at mas nagtatagal sa industriya.

Sharon and Gabby brought back the teen romance flicks with their wholesome love story through “Dear Heart” (Danny Zialcita) in 1982, sa panahong sexy films ang naghahari sa takilya. Probably ito ang dahilan kung bakit maski ang teen romances ng Regal Films ay may halong pagse-sexy, hindi man ng leads pero ng supporting characters. Sharon and Gabby brought back the innocent puppy love of the said era.

To get a glimpse kung paano magligawan ang mga ninuno noong late 1900s, take a look at this!

17/07/2026

Abot-Kamay ang Pangarap (Carlos Siguion-Reyna, 1996) was loosely based on a story that made headlines from abroad. Tungkol ito sa isang OFW na sinasabing namatay ang sanggol na anak dahil nahagis o nahulog sa balcony ng bahay ng employer niya.

Pinagbibidahan ito nina Maricel Soriano, Dina Bonnevie, Tonton Gutierrez, Cherry Pie Picache.

Kuwento ni Noel Vera (film critic) sa unang edit ng eksenang ito: "I'd learned that there was an earlier edit of that scene which the producer had invited friends to watch: Guiterrez and Bonnevie struggled, the baby flew out of Bonnevie's arms, and bounced. The audience gasped--in laughter or horror, no one could tell. On subsequent edits, the bounce disappeared; when asked about it, the producer said, 'Oh, I think it's understood what happened'."

Tungkol naman sa naging rating ng pelikula, Carlos fondly remembers Peque Gallaga, "Peque supported freedom of expression. In 1996, my film Abot-Kamay ang Pangarap got an “X” in its first MTRCB review. It was scheduled for a second review, and Peque was one of three DGPI directors, along with Maning Borlaza and Mel Chionglo, who attended this second review as amici curiae—or advisors—and who accompanied screenwriter Bibeth Orteza, since producer Armida Siguion-Reyna and I were in Ilocos, shooting another film, Ligaya ang Itawag Mo sa Akin. I heard Peque did not say a thing during the Abot-Kamay review, but just sat there looking masterful and sternly glared down the MTRCB review members. The film passed the second review with a PG-13 rating."

15/07/2026

Kuwentong Maricel Soriano sa Kaya Kong Abutin ang Langit at Sharon Cuneta sa Pasan Ko ang Daigdig

Read it here: https://www.facebook.com/share/v/19MKJKMjzh/

13/07/2026

A TALE OF TWO SLUMMERS

Kilala si Maricel Soriano sa anti-heroine roles—mga babaeng hindi sumusunod sa traditional values ng lipunan at sa conventional roles ng society. Matapang at subersibo; ambiyoso at mayabang; tuso at magulang. Isang babaeng palaban at gigil sa pagkamit ng mga nais sa buhay—sa pag-ibig man o sa kayamanan—no matter what the cost may be. Ang ganitong iconic role ni Maricel ay makikita sa “Kaya Kong Abutin ang Langit” (Maryo J. de los Reyes, 1984) bilang Clarissa Rosales o Clarisse Gargamonte.

Si Sharon Cuneta, sa kabilang banda, ay sweet at wholesome ang persona sa pelikula. Puso ang nangingibabaw, hindi ang utak. Isang masunuring anak ng magulang at role model ng lipunan. Minamahal at pinapaboran ng karamihan. Subalit bilang Guadalupe Velez o Lupe sa “Pasan Ko ang Daigdig” (Lino Brocka, 1987), hinubad niya ang pagiging glamoroso at lumihis ng daan. Tumawid sa bakod ni Maricel at tinahak ang kanyang daan: ambiyoso at magpupursige sa buhay, ano man ang kahihinatnan nito. Masasaktan na kung masasaktan ang sinumang haharang sa kanyang daan.

Distinct and iconic sa kani-kaniyang filmography ang dalawang nabanggit na pelikula. Both films were a step further into the dramatic forays of both actresses, marking them as leads of their own films. It was a gamble. From romantic teen dramas to gritty adult narratives, it has proven their maturity as actors.

Ang di-malilimutang linya mula sa naturang pelikula ay tumatak sa Pilipinong manonood at naging staple quotable quotes sa Philippine cinema—

Maricel: “Ayoko nang masikip. Ayoko nang walang tubig. Ayoko nang mabaho. Ayoko nang walang pagkain. Ayoko ng putik.”

Sharon: “Gutay-gutay na ang katawan ninyo, Inay. Pati ang kaluluwa n’yo, gutay-gutay na rin.”

With such iconic lines, ang kanilang mga karakter bilang Clarissa at Lupe ay naihanay sa tulad nina Elsa ni Nora Aunor sa “Himala” (Ishmael Bernal, 1982) at Sister Stella L ni Vilma Santos sa “Sister Stella L” (Mike de Leon, 1984).

Nora: “Walang himala. Hindi totoong may himala. Tayo ang gumagawa ng himala. Tayo ang gumagawa ng mga sumpa, ng mga diyos, walang himala.”

Vilma: “Katarungan para kay Ka Dencio!”

Si Maricel ang naging mukha ng kaartehan at ayaw nang madumi, samantalang si Sharon naman ang napalibutan ng dumi na pasan-pasan ang ina.

Incidentally true for Maricel, who, according to her co-stars, ay masyadong malinis sa katawan. Laging may dalang alcohol at facial cleanser, among others. Laging mabango. It must’ve paved the way to her endorsement of Green Cross alcohol and soap later on. “Dapat sa germs, pinapatay,” as she would say in the product’s advertisement.

Pareho din naman si Sharon pagdating sa kalinisan sa katawan at pagiging mabango. But during the shooting of “Pasan Ko ang Daigdig” in Smoky Mountain, walang arte siyang nagpagulong-gulong sa bundok ng basura when director Lino told her to. Na-surprise si Lino sa ginawa ni Sharon dahil inakala niyang mag-iinarte ang isang megastar sa kanyang pelikula.

True to her iconic dialogues, gutay-gutay level din ang katawan at kaluluwa ni Sharon back then. Nakipaghiwalay siya sa asawang si Gabby Concepcion at sinubsob ang sarili sa trabaho upang buhayin ang anak na si KC at patunayan ang sariling kakayahan sa pamilya at sa madla. She was in her thinnest era.

“Kaya Kong Abutin ang Langit” was a box-office success, proving na kaya nang mag-topbill ni Maricel sa sariling pelikula. “Pasan Ko ang Daigdig,” meanwhile, had a mild success, na dahil siguro sa naging fatigue ng audience sa singer-narrative movies ni Sharon. Before this film, Sharon starred in three films where the characters became famous singers. They were hits at the box office, and perhaps the studio thought that “Pasan” would recreate the same glory. However, may pareho mang naratibo, “Pasan” was darker in theme and mood, compared to Sharon’s earlier glossy films. Na hindi kinasanayan ng kanyang audience.

I consider “Pasan Ko ang Daigdig” as a bookend to the “Tala Trilogy” which includes “Bukas Luluhod ang mga Tala” (Emmanuel Borlaza, 1984), “Bituing Walang Ningning” (Emmanuel Borlaza and Leroy Salvador, 1985), and “Sana’y Wala Nang Wakas” (Leroy Salvador, 1986), thus, becoming a quadrilogy. Nagsimula sa batang Rebecca (“Bukas”) na nag-ahon sa kanyang pamilya sa kahirapan sa pamamagitan ng pagkanta at nagtapos kay Lupe (“Pasan”) na na-realize na may hihigit pa sa kasikatan at kayamanan. (I wrote about it extensively here, if you’re interested in reading it: https://www.facebook.com/share/p/1EJCV1eVsH/ )

Ang “Kaya Kong Abutin ang Langit” ang kino-consider ko namang precursor sa “Lupa Trilogy” ni Maricel which includes “Pinulot Ka Lang sa Lupa” (Ishmael Bernal, 1987), “Babaeng Hampaslupa” (Mel Chionglo, 1988), at “Dinampot Ka Lang sa Putik” (Maryo J. de los Reyes, 1991). May common theme silang pag-angat mula sa lupang pinagmulan upang makamit ang tinatamasang langit. Nagmula kay Clarissa na ayaw sa putik at nagtapos kay Malou na hinango mula sa putik. Thus, isa ring quadrilogy. (O di ba, bongga! Imbento ko ‘yang “Lupa Trilogy” kaya ‘wag kayong magulo! One of these days, may isusulat ako tungkol sa kanila. Though I’m disappointed nga na tumigil si Marya sa putik. Napakarami pang uri ng lupa na pwedeng gamitin! Nandyan ang buhangin, luwad, at loam. Charot! For a Maricel character study, I wrote https://www.facebook.com/share/p/1BfHZeSj39/ )

CLARISSA VS. LUPE

Parehong purita daniela at nakatira sa slums sina Clarissa at Lupe. Hindi naman sila magshopetbahay. Ang isa ay naka-live sa lugar na iniigib sa poso ang tubig at ang isa ay katabi ang bundok ng basura (pero di sila nag-abot ni Manny Villar!). Iisa ang kanilang shungarap sa life: maka-fly away sa pusaling kanilang pinaglalagyan. Sabe nga ng paboritong kanta ni Maricel: “One day, I’ll fly away… Leave all this to yesterday…”

Sa katunayan pa nga, puke-puke sila sa pagiging mahirap. (Puke-puke aka sukang-suka, loka! English ‘yan, hindi Tagalog.) Shy-shy sila sa kanilang roots at ang connection nila rito. There is a better place for them. Malayo sa dirt at baktol. Deserve nila ang maginhawang buhay. Malayo sa mga taong squammy at hindi nila ka-level.

Isang gabi, inamin na ni Maricel kay Gina Alajar (sisteret n’ya) ang gusto niyang mangyari sa life. Hindi na niya ma-take ang talakitoks ng sisteret kaya siya naman ang tumalakitok.

Clarissa: “Hindi ako katulad ninyo na kuntento na sa miserableng buhay na 'to. Sawang-sawa na ko sa baho na nakapaligid sa lugar na 'to. Gusto ko nang makawala sa pagbubuhay-daga natin. At walang makakapigil sa akin. Ikaw man o si Inay.”

Christmas Eve no’n, birthday ni Jezuz. Sinadya niya talagang hindi maki-Noche Buena with the family, kasama ang nanay na si Charito Solis, dahil hindi niya bet ang food. Pang-majirap. Charot! But more than that, may iba na siyang tinuturing na pamilya: ang pamilya ng kanyang mayamang (fairy) godmother na si Liza Lorena. Na masarap ang food. Pang-mayaman. Not charot!

Clarissa: “Kaya kung mag-ambisyon man ako, karapatan ko 'yon. At pabayaan ninyo ako. Dahil 'pag nagtagal pa ko rito, gagalisin ako."

Shooketh si Gina. Hindi niya akalaing tagos sa buto ang pagkamuhi ni Maricel sa kanilang estado sa buhay. At wala siyang galis, excuse me!

Si Lupe naman, isang gabi rin, but not the same night, win ng 500 pesoses sa isang singing contest sa barangay. “Araw-araw, Gabi-gabi” ang kinanta niya. Hindi contest piece pero siya ang nag-win. Mahihina siguro ang kalaban. Moira dela Torre songs ang kinanta. Charot!

Lupe: “Sa buong buhay ko, ngayon lang ako kumita pera na hindi nilimos sa ‘kin, na hindi ako lumaboy sa kalye, na hindi ako nagpakapal ng mukha, at hindi nag-amoy basura. At… Hindi ko kinarga si Inay. Ang daigdig.”

Nabuhayan siya ng loob. Nagningning ang mata sa kislap ng pera. Nagliwanag ang pangarap. Nagkaroon nang kumpiyansa na tuparin ang gusto. Taliwas sa kanta, hindi na siya maghihintay araw-araw, gabi-gabi sa ligayang 'di malasap ng sawi niyang buhay. Ilalagay na niya ang tagumpay sa sariling kamay.

Lupe: “Bakit nga ba tayo pinanganak na mahirap? Madalas kong maisip, makakilala lamang ako ng isang lalaking mayaman at ayain niya akong magpakasal, hindi ako magdadalawang-isip…”

Natameme si Tonton Gutierrez sa sinabi ni Sharon. May gusto kasi siya kay Sharon.

Lupe: “Nakakatakot mag-asawa ‘pag mahirap ka. Kahit na kailan ay hindi ako mag-aasawa ng mahirap. Gusto ko lang makaalis dito. Aalis ako rito kahit anong mangyari. Makakawala rin ako sa lugar na ito, makikita mo.”

Shooketh din si Tonton. Hindi pa man siya nakakaporma kay Sharon, basted na kaagad. Mahirap din kasi siya, eh.

TO BE CONTINUED...

If you like this post, please like and share. Follow the page, too! Maraming salamat!

(Feeling vlogger??? Charot! Pero sige na, like, follow, and share n'yo na! Not charot! Walang part 2 'pag di sumunod! Charot!)

Linyang Pinoy, Hugot Pinoy

04/08/2026

30/07/2026

30/07/2026

21/07/2026

21/07/2026

19/07/2026

17/07/2026

15/07/2026

13/07/2026

Address

Website

Alerts

Contact The Establishment

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request