JIO Studio

13/06/2026

3 METERS NA AMBUSH NAKA SURVIVE AKO!
Ako si Staff Rodolfo Sergeant Mendoza, Scout Ranger Class 19 ng Philippine Army. Isa sa pinakamahirap at pinakamasakit na karanasan sa aking buhay-militar ay nang ma-ambush kami sa Kilometer 30, Upi, Maguindanao noong Hunyo 30, 1975.

Noong umagang iyon, bandang alas-siyete, inatasan kaming sunduin ang aming Battalion Commander na si Colonel Antonio Ariola sa Awang Airport. Pagkatapos naming sunduin siya, babalik sana kami sa aming kampo. Hindi namin alam na may nakaabang na palang kalaban sa kahabaan ng kalsada.

Habang binabagtas namin ang bulubunduking bahagi ng Kilometer 30, bigla na lamang kaming pinasabugan at pinaulanan ng napakalakas na putok. Sa isang iglap, tinamaan at nagliyab ang jeep na sinasakyan ng ilan sa aking mga kasamahan. Kasunod nito, tinadtad din ng bala ang aming M35 6x6 truck.

Napakabilis ng mga pangyayari. Wala kaming sapat na oras upang makapagmaniobra o makapwesto nang maayos. Ang pitong sakay ng jeep ay pawang napatay at nasunog. Sa aming truck naman, halos lahat ay sugatan. Tanging ako at si Sergeant Tornido lamang ang hindi tinamaan dahil nakatalon kami at nakapagtago sa likuran ng gulong ng 10-wheeler na truck.

Mula sa aming pinagtataguan, walang tigil kaming nagpaputok upang hindi makalapit ang kalaban. Napakalapit nila sa amin, marahil ay dalawang metro lamang ang layo mula sa kalsada. Ang kanilang volume of fire ay napakatindi. Tinatayang labinlimang minuto nilang pinaulanan ng bala ang aming convoy.

Habang nagaganap ang putukan, kitang-kita ko ang aming mga kasamahang nasusunog sa loob ng jeep. Hanggang ngayon ay hindi ko makalimutan ang tanawing iyon. Wala akong magawa upang iligtas sila dahil tiyak na mamamatay rin ako kung lalapit ako. Ang tanging magagawa ko ay magpatuloy sa pagputok upang hindi kami tuluyang malipol.

Nang medyo nakabawi kami sa pagkabigla, nagsimula kaming magbigay ng return fire ni Sergeant Tornido. Hindi nagtagal, nagsimulang umurong ang mga kalaban. Mabuti na lamang at may nakabalik agad sa kampo upang humingi ng reinforcement kaya mabilis na nakarating ang tulong.

Pagkatapos ng labanan, nakita namin ang sinapit ng aming mga kasamahan. Hindi na sila makilala sa sobrang pagkasunog ng kanilang mga katawan. Napakasakit sa aking kalooban ang makita ang kanilang kalagayan. Marami sa kanila ay mga matagal ko nang nakasama sa serbisyo.

Hindi lamang iyon ang ambush na aking naranasan. Makalipas ang ilang linggo, muli kaming na-ambush habang nagsasagawa ng security operation para sa isang supply convoy. Muli naming naranasan ang matinding putukan at pagkawala ng mga kasamahan. Sa loob ng mahigit dalawang oras, nakipaglaban kami habang hinihintay ang reinforcement.

Sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko maalalang nakaramdam ako ng takot habang nasa gitna ng labanan. Ang nasa isip ko lamang noon ay kung paano mabubuhay at kung paano mapoprotektahan ang aking mga kasamahan. Bilang isang Scout Ranger, alam kong kapag nagpadaig ako sa takot, mas marami pang buhay ang maaaring mawala.

Ngunit nang matapos ang mga labanang iyon at makabalik ako sa normal na buhay, doon ko naramdaman ang tunay na epekto ng digmaan. Madalas akong hindi makatulog. Kapag may naririnig akong malakas na ingay o kaluskos, agad akong nagigising at naghahanap ng posibleng panganib. Madalas ko ring mapanaginipan ang aking mga kasamahang namatay at ang mga eksenang nasaksihan ko sa ambush.

Maraming taon ang lumipas bago tuluyang humupa ang mga alaalang iyon. Hanggang ngayon, dala ko pa rin ang mga alaala ng mga kasamahang aking nawala. Sila ang nagpapaalala sa akin kung gaano kabigat ang sakripisyong ibinibigay ng isang sundalo para sa kanyang bayan.

Ako si Staff Sergeant Mendoza, Scout Ranger Class 19. Isa akong buhay na saksi sa hirap, sakit, at sakripisyo ng digmaan, at habang ako'y nabubuhay, hinding-hindi ko malilimutan ang mga bayaning naiwan sa mga kabundukan ng Mindanao.

12/06/2026

NAPALIBUTAN KAMI NG KALABAN SA SULU!
Ako si Master Sergeant Antonio Alvarina, Philippine Army Class 584. Sa mahabang panahon ng aking paglilingkod bilang sundalo, marami na akong naranasang operasyon at engkwentro, ngunit may ilang karanasan na hinding-hindi ko malilimutan habang ako'y nabubuhay.

Ang una kong tunay na engkwentro ay nang maitalaga ako sa Alpha Company matapos ang aking pagsasanay. Noong taong 1979 sa Sulu, bilang isang batang trainee pa lamang, kasama ang aking mga kasamahan ay nagsagawa kami ng operasyon sa Indanan area. Habang kami ay gumagalaw papasok sa lugar, bigla kaming inambus ng mga armadong kalaban. Maliwanag na alam nila ang aming ruta dahil teritoryo nila iyon. Nagsimula ang labanan alas-otso ng umaga at tumagal hanggang alas-tres ng hapon. Sa tindi ng putukan, halos nalinis ang buong punuan ng niyog sa lugar. Sa bawat putok ng kalaban, palipat-lipat kami ng posisyon upang makahanap ng takip at makaganti ng putok. Sa awa ng Diyos, nakaligtas kami at napaatras ang kalaban matapos silang magdusa ng mga kaswalti.

Matapos ang labanang iyon, nagpatuloy pa rin ang aming operasyon sa iba't ibang bahagi ng Sulu. Ilang beses pa kaming nakaengkwentro ng mga armadong grupo, ngunit isa sa mga pinakamahirap na pagsubok sa aking buhay militar ay nang ako ay nasa Scout Ranger training pa. Sa aming test mission sa Talipao, Sulu, napasok namin ang isang lugar na pinamumugaran ng mga kalaban. Nang magsimula ang putukan, natagpuan naming napapaligiran kami ng napakaraming armadong rebelde. Hindi kami makausad dahil sa matataas na batuhan at matitinding putok mula sa kanilang posisyon.

Dahil sa dami ng kalaban, napilitan kaming magdepensa at hintayin ang reinforcement. Habang lumalalim ang gabi, nanatili kami sa aming mga posisyon, handang lumaban hanggang sa dumating ang tulong. Kinabukasan lamang kami nakalabas sa lugar matapos dumating ang karagdagang pwersa. Isa ito sa mga pagkakataong tunay kong naramdaman kung gaano kahalaga ang disiplina, tapang, at pagtitiwala sa aking mga kasamahan.

Hindi rin mawawala sa aking alaala ang isang operasyon kung saan nawalan kami ng isang kasamahan. Habang nagsasagawa kami ng operasyon sa isang lugar na pinaniniwalaang may presensya ng kalaban, nagsimula ang putukan matapos kaming mamataan. Sa kasagsagan ng labanan, isang kasama naming AI ang tinamaan ng sniper sa dibdib. Kahit ginawa namin ang lahat upang mailigtas siya, hindi na niya kinaya. Napakasakit mawalan ng kasamang ilang buwan mong nakasama sa pagsasanay at operasyon. Bilang sundalo, bahagi ng aming tungkulin ang harapin ang ganitong mga sakripisyo, ngunit hindi kailanman nawawala ang lungkot sa tuwing may nawawala sa aming hanay.

Sa loob ng mahigit dalawampu't apat na taon kong serbisyo, nakaranas ako ng napakaraming operasyon sa Sulu, Zamboanga, Misamis, Pagadian, at iba pang lugar sa Mindanao. Nakasama ako sa iba't ibang yunit, kabilang ang Scout Rangers at Special Forces. Marami kaming naging tagumpay sa mga operasyon, nakarekober ng mga armas, kagamitan ng kalaban, at nakapagligtas ng maraming buhay.

Madalas akong tanungin kung paano ko nalampasan ang lahat ng panganib at engkwentrong iyon. Ang sagot ko ay simple lamang: pananampalataya sa Diyos, disiplina, at pagtutok sa misyon. Sa tuwing may putukan, ang nasa isip ko lamang ay magampanan ang aking tungkulin at maprotektahan ang aking mga kasama. Naniniwala akong ang panalangin at tiwala sa Panginoon ang isa sa mga dahilan kung bakit ako nakauwi nang ligtas sa aking pamilya.

Noong 2003, nagtapos ang aking serbisyo sa militar at ako ay nagretiro matapos ang mahigit dalawang dekadang paglilingkod sa bayan. Marami mang sakripisyo at panganib ang aking pinagdaanan, wala akong pinagsisisihan. Ipinagmamalaki kong naging bahagi ako ng mga sundalong nag-alay ng kanilang buhay at lakas para sa kapayapaan at seguridad ng ating bansa.

Sa mga kabataang nangangarap maging sundalo, ito ang aking mensahe: gampanan ninyo nang tapat ang inyong tungkulin, maging matatag sa harap ng pagsubok, at huwag kailanman abusuhin ang kapangyarihang ipinagkakatiwala sa inyo. Ang tunay na tagumpay sa serbisyo ay hindi nasusukat sa ranggo kundi sa katapatan, dangal, at pagmamahal sa bayan.

12/06/2026

Ana si Habibi bawal daw mag anak Kong inyong bana pobreg O10 😂. Tawon sab, Ipa putol ko nalang ni!.😂🤣

11/06/2026

HINDI NI MAG SURENDER, RANGER NI ILONGO PA! -
Ako si Staff Sergeant Jury M. Pardillas, dating miyembro ng Philippine Army at isang Ranger ng 6th Company. Mahigit labinglimang taon akong nagsilbi sa yunit at maraming beses nang nakaranas ng engkwentro. Ngunit sa lahat ng aking pinagdaanan, ang hindi ko kailanman makakalimutan ay ang nangyari noong Enero 8, 2002 sa Mount Maam, Hulos, Sulu.

Noong araw na iyon, ako ay isang Team Leader ng Second Team sa ilalim ni 1LT Irwin Vinagracia. Matapos ang aming tanghalian, nagsimula kaming magmartsa patungo sa aming layunin. Habang naglalakad, may napansin kaming isang malaking bahay na walang tao ngunit puno ng mga galon ng tubig. Agad akong kinabahan. Bilang isang Ranger, natutunan kong kapag may kakaibang katahimikan sa isang lugar, may hindi magandang mangyayari.

Sinabi ko sa aking mga tauhan na kumuha lamang ng ilang prutas at agad na maghanap ng posisyon. Pakiramdam ko ay may kalaban sa paligid. Hindi ko maipaliwanag, ngunit may kutob akong may nagmamasid sa amin.

Hindi nagtagal, nagkatotoo ang aking hinala.

Biglang sumiklab ang putukan. Ang leading team ay hindi pa nakakapuwesto nang maayos nang umatake ang kalaban. Narinig ko ang sigawan at sunod-sunod na putok ng armas. Marami sa aming mga kasama ang agad na tinamaan. Ang aming gunner na si Pepsi Lasaga ay bumagsak matapos tamaan ng bala. Ang radio operator ay nasugatan din. Sa paligid namin ay puro sigawan at putukan. Naririnig ko ang mga sigaw ng kalaban habang papalapit sila sa aming posisyon.

Sa kabila ng takot, iisa lang ang paulit-ulit kong sinabi sa aking mga tauhan:

"Hold the ground! Walang aalis sa pwesto!"

Alam kong kapag umatras kami, mas marami ang mamamatay.

Habang lumalala ang labanan, nakita kong unti-unting nauubos ang aming bala. Ang ibang yunit ay halos wala nang maiputok. Marami ang sugatan. Marami rin ang nawawala. Dumating sa puntong akala ko ako na lamang ang natitirang lider sa lugar.

Sa isip ko noon, handa na akong mamatay.

Isang taon pa lamang noon ang aking anak. Naisip ko na baka hindi ko na siya makitang lumaki. Ngunit kahit ganoon, hindi ko kayang iwan ang aking mga kasamahan. Paulit-ulit nilang sinasabi sa akin:

"Sergeant, huwag mo kaming iwanan."

At lagi kong sagot:

"Hindi ako nag-iiwan ng tao. Kung mamatay ako, sabay-sabay tayong lalaban."

Habang gumagapang sa ilalim ng putukan, isa-isa kong pinupuntahan ang mga sugatan. Pinapalakas ko ang kanilang loob at sinisigurong hindi sila maiiwan sa bundok. Kahit ang mga halos mawalan na ng pag-asa ay pinatatag ko ang kanilang loob.

Mahigit apat na oras kaming nakipaglaban laban sa napakaraming kalaban. Pinalibutan kami mula sa iba't ibang direksyon. Gumamit pa sila ng loudspeaker upang hikayatin kaming sumuko.

Ngunit hindi kami sumuko.

Bilang isang Ranger, hindi ko kailanman inisip ang pagtalikod sa laban habang may buhay pa ang aking mga kasamahan.

Sa huli, dumating ang suporta at napilitang umatras ang kalaban. Marami sa aming mga kasama ang sugatan, may ilan ding nagbuwis ng buhay, ngunit nailigtas namin ang karamihan sa aming mga tauhan.

Pagbalik namin sa kampo, isa sa mga pinakamahalagang bagay na narinig ko ay hindi medalya o parangal. Ang pinakamahalaga ay nang lapitan ako ng aking mga kasamahan at sabihin:

"Idol ka namin, Serge. Hindi mo kami iniwan."

Hanggang ngayon, iyon ang pinakamalaking karangalang natanggap ko bilang sundalo.

Sa mahigit dalawang dekada ng aking serbisyo, marami akong natutunan. Ngunit kung may isang aral na nais kong ipamana sa mga susunod na henerasyon ng mga sundalo, ito ay ito:

Huwag kailanman iwan ang iyong kasamahan. Panindigan ang iyong tungkulin. Sundin ang inyong pagsasanay at SOP. At higit sa lahat, manatiling matatag sa harap ng panganib.

Ako si Staff Sergeant Jury M. Pardillas, isang Ranger na naglingkod nang may dangal, katapangan, at katapatan sa aking mga kasamahan at sa bayan.

11/06/2026

PAG ARTISTA KA SA ISANG CHANNEL THEN YUN YUNG NAG PASAHOD SAYO BUONG BUHAY MO, TAPOS KAKAMPI KA SA USAPING PULITIKA. HAHA BAYARAN KA NGA!

08/06/2026

7 CAFGU AT 1 UNDALO LUMABAN SA DAMI NG KALABAN.

Ako si CAA Delfin Ongque. Isa akong miyembro ng CAFGU na nakatalaga sa New Israel Patrol Base sa Barangay New Israel, Makilala, Cotabato. Bata pa lamang ako ay nasaksihan ko na ang mga kaguluhan at mga engkuwentro sa aming lugar. Lumaki ako sa San Pablo, Zamboanga del Sur, at noong ako ay 18 taong gulang, nagpasyang maglingkod bilang CAFGU noong 2003 upang makatulong sa pagpapanatili ng kapayapaan at seguridad sa aming komunidad.

Malaki ang naging impluwensya sa aking buhay ng aming pananampalataya at ng mga aral na sinusunod namin sa New Israel. Naniniwala kami sa disiplina, pagsunod sa kautusan ng Diyos, at pamumuhay nang may kabanalan. Ang mga paniniwalang ito ang nagsilbing gabay ko hindi lamang sa aking personal na buhay kundi lalo na sa aking tungkulin bilang isang tagapagtanggol ng aming pamayanan.

Isa sa mga hindi ko malilimutang karanasan ay ang engkuwentrong naganap noong Mayo 2021. Nagsimula ang operasyon matapos makatanggap ng impormasyon ang aming yunit tungkol sa presensya ng mga armadong rebelde sa kabundukan ng New Israel. Ang lugar ay kilalang pinagtataguan ng mga armadong grupo kaya agad na nagplano ng operasyon ang aming mga opisyal.

Noong Mayo 22, inatasan kami ng aming squad leader na si Sgt. Garate na magsagawa ng operasyon sa Sitio San Miguel. Walo kaming CAFGU na kalahok sa misyon. Hinati kami sa dalawang grupo upang masakop ang mas malawak na lugar at magkaroon ng mas mahusay na koordinasyon sakaling magkaroon ng sagupaan.

Habang bumababa kami sa may bahagi ng creek malapit sa Bulatukan River, nakakita kami ng mga bakas ng tao o tracking na nagpapahiwatig na may armadong grupo sa lugar. Ipinaalam namin ito sa aming lider at ipinagpatuloy ang aming pagmamanman. Hindi nagtagal ay nakasagupa namin ang humigit-kumulang labinlimang armadong rebelde.

Nagkaroon ng palitan ng putok sa loob ng ilang minuto. Sa gitna ng labanan, napansin naming tila nawalan ng organisadong pagkilos ang kalaban. Maya-maya ay nagsimula silang sumigaw na nais na nilang sumuko. Lumabas kalaunan na tinamaan ang isa sa kanilang mga lider at ilang kasamahan nito kaya bumagsak ang kanilang depensa.

Inutusan ako ni Sgt. Garate na lumapit at tiyaking susuko nga ang mga rebelde. Kahit mapanganib, sumulong ako habang pinatitiyak sa kanila na itapon muna nila ang kanilang mga armas. Nang makita kong sumusunod sila sa utos, maingat akong lumapit hanggang sa tuluyan naming makontrol ang sitwasyon.

Tatlong rebelde ang aming nabihag nang buhay. Nakarekober din kami ng limang armas, kabilang ang isang M60 machine gun at iba pang matataas na kalibre ng baril. Habang isinasagawa namin ang pagkuha sa mga armas, naramdaman ko rin ang awa sa mga sumukong kalaban. Sa halip na magpatuloy ang karahasan, mas mabuti para sa lahat na sila ay mabuhay at sumailalim sa tamang proseso.

Sa kabutihang-palad, walang nasugatan sa aming grupo sa bahaging iyon ng operasyon. Naniniwala akong malaking bahagi ng aming tagumpay ay dahil sa tapang, disiplina, pagkakaisa ng aming mga kasamahan, at sa aming pananampalataya sa Diyos. Kasabay nito, nakipaglaban din ang isa pang grupo ng aming mga kasamahan sa mas mataas na bahagi ng bundok kung saan muli nilang nakasagupa ang ibang mga rebelde.

Matapos ang operasyon, nagsikap kaming maiparating ang ulat sa aming mga nakatataas kahit mahirap makahanap ng signal sa lugar. Nang makarating ang balita sa aming mga opisyal, kinilala nila ang tagumpay ng operasyon. Kalaunan ay pinarangalan kami ng pamunuan ng 10th Infantry Division dahil sa aming naging ambag sa matagumpay na misyon.

Isa ito sa pinakamahalagang karanasan sa aking paglilingkod bilang CAFGU. Hindi lamang dahil sa mga nakuhang armas at mga nabihag na rebelde, kundi dahil ipinakita nito ang katatagan, katapangan, at dedikasyon ng mga CAFGU sa pagtupad ng kanilang tungkulin para sa kapayapaan at seguridad ng aming komunidad.

08/06/2026

Former SPs, Law Deans, IBP vs Philippine Constitution & Senate Rules.
BEND THE LAW NGA!

Send a message to learn more

04/06/2026

BANGIITANG SCOUT RANGER SNIPER!

Ako si Lt. Col. Rudy Pulido. Bilang isang Scout Ranger, marami na akong naging karanasan sa operasyon, ngunit may ilang pangyayari na hindi ko kailanman malilimutan dahil sa mga aral at sakripisyong kasama nito.

Isang hapon, habang nasa kampo kami at may mga bisita ang aming Battalion Commander, bigla kaming nakarinig ng putok mula sa kalapit na bundok. Agad akong inutusan ng aming Battalion Commander kasama si Capt. Blast na alamin at tugunan ang sitwasyon. Bilang mga Scout Sniper na parehong dumaan sa mahigpit na pagsasanay, agad naming kinuha ang aming M24 Re*****on sniper rifles at umakyat sa mataas na bahagi ng kampo.

Pagdating namin sa aming pwesto, nakita namin sa aming mga scope ang apat na armadong kalaban na nasa kabilang bundok, humigit-kumulang 800 hanggang 900 metro ang layo. Malinaw naming nakikita ang kanilang galaw at nakumpirma naming kabilang sila sa mga armadong grupong matagal nang gumugulo sa lugar. Bilang sniper, mahalagang isaalang-alang ang direksyon ng hangin, distansya, at iba pang salik bago magpaputok. Matapos ang maingat na pagtaya at koordinasyon, nagawa naming tamaan ang pangunahing nagbabantang target. Kinabukasan, nakatanggap kami ng ulat na isang armadong lalaki ang natagpuang may tama sa ulo, na tumutugma sa aming naging operasyon.

Sa buong serbisyo ko, lagi kong itinuturing na mahalaga at sagrado ang buhay. Hindi kailanman naging madali ang magpasya sa gitna ng labanan, ngunit bilang sundalo, tungkulin naming protektahan ang mga sibilyan at tiyaking hindi magtatagumpay ang mga grupong nagdudulot ng takot at karahasan sa komunidad.

Nang ako naman ang naging Company Commander ng 7th Scout Ranger Company sa Basilan, ipinairal ko ang prinsipyong tinatawag kong RUDY Principle, kung saan ang titik na R ay nangangahulugang Readiness. Naniniwala ako na ang isang Ranger ay dapat laging handa, kaya't mahigpit naming isinagawa ang pisikal na pagsasanay at mga military exercises upang mapanatili ang kahandaan ng bawat kawal.

Isa sa mga pinakamahalagang operasyong pinangunahan ko ay laban sa isang kilalang lider ng armadong grupo sa Lamitan, Basilan. Matagal na siyang pinaghahanap dahil sa kanyang mga ilegal na gawain at pananakot sa mga mamamayan. Matapos ang mahabang panahon ng pangangalap ng impormasyon at pagpaplano, bumuo kami ng isang operasyon na may kasamang deception o panlilinlang sa kalaban. Habang ipinakikita ng isang yunit na tila nagpapahinga at nag-eenjoy sa tabing-dagat, lihim naman kaming kumikilos patungo sa target.

Sa kalaliman ng gabi, naglakad kami ng ilang kilometro patungo sa lugar ng target. Wala kaming mga makabagong kagamitan tulad ng night vision goggles, kaya umasa kami sa aming pagsasanay, karanasan, at kakayahang mag-adjust sa kapaligiran. Pagsapit ng madaling araw, nakapuwesto na kami malapit sa target. Matapos ang mabilis ngunit maingat na pagpaplano sa mismong lugar, isinagawa namin ang sabayang paglusob.

Sa awa ng Diyos, naging matagumpay ang operasyon. Naneutralisa ang pangunahing target at nakumpiska ang iba't ibang armas at kagamitan. Higit sa lahat, malaking epekto nito ang naramdaman sa Lamitan dahil nabawasan ang mga insidente ng karahasan at pananakot na matagal nang problema ng komunidad.

May isa pa akong hindi malilimutang karanasan noong ako ay Platoon Leader sa 13th Scout Ranger Company. Nakatanggap kami ng impormasyon tungkol sa lokasyon ng isang grupo ng mga armadong kalaban. Agad kaming nagplano at kumilos kahit gabi na. Tinahak namin ang mahirap na kabundukan at kagubatan ng Sumisip, Basilan upang marating ang target.

Matapos ang mahabang paglalakad at halos walang pahinga, nakarating kami malapit sa pinaghihinalaang lokasyon. Habang dahan-dahan kaming sumusulong, napansin namin ang presensya ng kalaban. Dahil sa maingat na paglapit at mahusay na koordinasyon ng aking mga tauhan, nagawa naming makuha ang kalamangan sa labanan. Matapos ang sagupaan, nakarekober kami ng mga kagamitan ng kalaban at nakapagtala ng malaking pinsala sa kanilang hanay.

Sa lahat ng mga operasyong iyon, hindi lamang tapang ang natutunan ko kundi pati ang kahalagahan ng pagtutulungan. Naniniwala ako na hindi kayang tapusin ng militar lamang ang insurgency at terorismo. Kailangan ang pakikipagtulungan ng mga lokal na pamahalaan, mga ahensya ng gobyerno, mga lider ng komunidad, at ng mismong mamamayan.

Bilang sundalo, ang aming tungkulin ay ipakita ang lakas ng batas at protektahan ang mga tao laban sa mga armadong grupong lumalabag sa kapayapaan. Ngunit para magkaroon ng tunay at pangmatagalang kapayapaan, kailangan ang pagkakaisa, pag-unlad, maayos na pamamahala, at malasakit ng buong pamayanan.

Ako si Lt. Col. Rudy Pulido, isang Scout Ranger. Ang bawat operasyon, bawat sakripisyo, at bawat laban na aming pinagdaanan ay para sa isang layunin—ang mapanatili ang kapayapaan at seguridad ng ating bayan.

SOURCE:COLONEL ECLARIN CHANNEL