Isang makata

17/09/2025

Pangako

Pangako…
Salitang madalas bitawan,
pero bihirang tuparin.
Isang panghawak sa pag-asa,
isang tali ng paniniwala.

Noong una,
ikaw ang langit na aking pinaniniwalaan.
Sabi mo, “Hinding-hindi kita iiwan,
sa hirap at ginhawa,
sa dilim at liwanag,
ako ang iyong sandigan.”

At naniwala ako.
Dahil sino ba namang hindi maniniwala
kung ang pangako’y binitiwan ng taong mahal mo?
Sino ba namang hindi kakapit
kung mismong ikaw ang humawak sa aking kamay
at nagsabing,
“Hindi ka na muling mag-iisa.”

Pero ngayon,
pangako na lang ang naiwan.
Wala na ang init ng iyong mga mata,
wala na ang mga gabing puno ng saya.
Ang iniwan mo sa akin—
isang basag na tiwala,
isang pusong sugatan,
at isang salitang hindi mo tinupad.

Pangako…
Salitang minsan ay musika,
ngayo’y naging sugat na di maghilom-hilom.
At habang ako’y naglalakad mag-isa,
dala ko pa rin ang bigat ng alaala—
na minsan, may nangako,
pero hindi naman tumupad.
- Isang makata

17/09/2025

Nanlalamig

Noong una, apoy ang ating mga mata,
nag-aalab ang bawat salita,
init ng yakap ay walang kapantay,
parang mundo’y tayo lang ang may buhay.

Pero bakit ngayon,
tila ba unti-unting nauupos ang kandila?
Mga titig mo’y malamig,
mga yakap mo’y tila ba isang pirasong hangin—
naroon nga, pero walang damdamin.

Nanlalamig ka na…
Hindi dahil sa panahon,
kundi sa pag-ibig na dati’y buo,
ngayon ay nagiging abo.

Ako ba’y nagkulang?
O sadyang nagbago ang iyong damdamin?
Dati’y ako ang tahanan ng iyong halakhak,
ngayon, ako’y estrangherong di mo na hinahanap.

Kung ang pag-ibig ay apoy,
aminin mong unti-unti nang natutuyo.
At kung ang pag-ibig ay lamig,
ako na lang ang magpapa-init—
kahit ako na lang ang magsunog ng sarili,
para maramdaman mong may nagmamahal pa rin sa’yong muli.
- Isang makata

16/09/2025

Simpatya

Simpatya—
isang salita,
ngunit kay bigat ng dala.
Ito’y pakikinig sa hindi nasasabi,
pag-unawa sa luhang pilit tinatago,
at pagyakap sa sakit ng iba
kahit hindi naman sa’yo ang sugat.

Simpatya ay hindi awa,
hindi panandaliang tingin ng habag.
Ito’y pagtayo sa tabi ng nagdurusa,
paghawak sa kamay ng naliligaw,
at pagsasabing,
“hindi ka nag-iisa.”

Sa mundong puno ng ingay at paghatol,
ang simpatya ang tulay
na nagdurugtong sa ating mga puso.
Kahit magkaiba tayo ng anyo,
ng lenggwahe,
ng laban—
ang simpatya ang nagpapaalala
na lahat tayo’y tao,
lahat tayo’y may pinapasan.

At minsan,
hindi kailangan ng magagarbong salita.
Minsan sapat na ang pananahimik,
ang presensya,
ang pagkalinga—
upang ipadama na may nakakaunawa.

Simpatya.
Ito ang paalala
na sa gitna ng lahat ng sakit,
may mga pusong handang makiramay,
makisama,
at magmahal
nang walang hinihinging kapalit.
- Isang makata

16/09/2025

Estado ng Mundo

Ano na nga ba ang lagay ng mundong ating ginagalawan?
Dati, ang lupa’y luntiang tahanan,
ngayon, puno ng basurang iniwan ng kasakiman.
Hangin na dati’y malinis at presko,
ngayon ay usok na pumapatay nang dahan-dahan.

Estado ng mundo—
tila sugatang nilalang,
sumisigaw ngunit walang nakikinig,
lumuluha ngunit walang pumapansin.

Mga dagat, nilulunod ng plastik.
Mga bundok, pinuputol at winawasak.
Mga hayop, naglalaho bago pa man makilala.
At tayong mga tao,
nakikipag-agawan sa kapangyarihan,
sa pera,
sa kapritso,
habang unti-unting pinapatay ang iisang mundong
dapat sana’y ating inaalagaan.

Estado ng mundo—
hindi lang ito isyu ng kalikasan,
kundi isyu ng pagkatao.
Sapagkat paano tayo magiging makatao,
kung ang mundong bumubuhay sa atin
ay pinapabayaan nating mamatay?

Ngunit hindi pa huli ang lahat.
Tayo rin ang lunas sa sugat ng mundo.
Tayo ang kamay na pwedeng magtanim muli,
ang tinig na pwedeng kumilos,
ang pusong pwedeng magmahal
hindi lang para sa sarili,
kundi para sa lahat ng susunod na henerasyon.

Estado ng mundo—
hindi pa wakas ang kwento.
Bukas ay pwede pa nating baguhin.
At sa ating pagpili,
nakasalalay kung ang mundo
ay mananatiling sugatan,
o muli nating pagagalingin.
- Isang makata

16/09/2025

Hirap Magmahal

Hirap…
hirap magmahal sa panahong puro laro,
kung saan ang puso ay ginagawang laruan,
at ang mga pangako ay parang usok
na mabilis naglalaho.

Hirap magmahal
kapag binibigay mo ang lahat—
oras, tiwala, at sarili,
pero kapalit nito’y sugat,
luha, at pag-iisa sa gabi.

Sabi nila, ang pagmamahal ay masarap,
pero bakit sa’kin,
laging pait ang lasa?
Bakit sa tuwing magmamahal ako,
ako rin ang nauubos,
ako rin ang nasasaktan?

Hirap magmahal
dahil hindi lahat ng pusong nakakatagpo
ay handang manatili.
Minsan, dumadaan lang sila,
parang bagyong sisira sa’yo,
at iiwan kang wasak—
walang pasintabi.

Ngunit kahit gano’n,
bakit ba’t paulit-ulit pa rin akong sumusubok?
Bakit kahit mahirap magmahal,
nananabik pa rin akong magmahal muli?

Siguro dahil sa dulo ng lahat ng sakit,
nananatili ang pag-asa
na baka,
baka isang araw,
may isang pusong darating
na hindi ako lolokohin,
hindi ako iiwan,
hindi ako sasaktan.

At sa araw na ’yon,
baka masabi ko na rin—
“ang hirap magmahal…
pero sulit pala.”
- Isang makata

16/09/2025

Himala

Sa bawat pag-ikot ng mundo,
hinahanap natin ang bagay na hindi maipaliwanag,
ang sagot sa dasal na paulit-ulit binubulong,
ang liwanag sa dilim na tila walang katapusan.

Himala.
Isang salitang tila mahirap abutin,
parang bituin na kumikislap mula sa malayo,
pero sapat para bigyan ng lakas
ang pusong pagod na sa paghihintay.

Himala.
Hindi lang ito bumababa mula sa langit,
hindi lang ito nakapako sa altar,
minsan, nasa ngiti ng taong mahal mo,
sa yakap ng ina,
sa pagbangon mo kahit sugatan,
sa pagtibok ng puso na ayaw sumuko.

Tayo ang himala.
Tayo na patuloy lumalaban,
kahit basag, kahit luhaan,
kahit walang kasiguraduhan.

At sa huli,
hindi mo kailangang maghintay ng mahiwagang pangyayari—
dahil ang pinakadakilang himala
ay ang kakayahan mong
mangarap, magmahal,
at maniwalang bukas
ay may liwanag pa.
- Isang makata

16/09/2025

Pantasya

Sa likod ng bawat pikit ng mata,
may mundong ako lang ang nakakakita.
Doon, ako’y malaya,
walang hangganan, walang hadlang,
walang sinumang hahadlang sa aking mga pangarap.

Sa pantasya—
ako ang bida ng sariling pelikula,
ang tinig na naririnig,
ang pusong hindi nasasaktan.

Sa pantasya—
mga bituin ay abot-kamay,
mga ulap ay higaan,
mga luha’y nagiging hiyas,
at ang bawat sugat,
gumagaling sa isang kisapmata.

Ngunit sa pagbukas ng mata,
bumabalik ang bigat ng mundo.
Ang pantasya’y natutunaw,
naglalaho tulad ng usok,
at ako’y muling nakakulong
sa reyalidad na puno ng takot at sakit.

Ngunit hindi ba’t ang pantasya
ay hindi pagtakas,
kundi paalala—
na may pag-asa,
na may lugar kung saan
malaya pa rin tayong mangarap,
at sa mga pangarap na ito,
unti-unti nating hinahabi
ang mundong gusto nating maging totoo.
- Isang makata

13/09/2025

Para sa mga Lalaking Magaling Lang Gumawa ng Anak

Magaling ka nga bang lumikha ng buhay,
Ngunit sa responsibilidad, ikaw ay umaayaw.
Bakit kaya’t sa simula’y puno ng pangako,
Ngunit sa dulo’y iniwan, walang paliwanag, walang tao?

Hindi laruan ang puso ng babae,
Hindi biro ang batang iniwan sa ere.
Ang pagiging ama’y higit sa dugo’t pangalan,
Ito’y tungkuling dapat pinaninindigan.

Kung kaya mo siyang pasayahin sa simula,
Bakit di mo kayang alagaan hanggang dulo na?
Anak ay hindi gatas na basta maiiwan,
Buhay siya—may damdamin, may kinabukasan.

At sa bawat luha ng inang iniwan,
Kasama ang sumpa ng pusong sugatan:
Na balang araw, makikita mo rin,
Ang sarili mong anak, naghahanap ng ama—
Ngunit wala ka roon, kundi alaala lamang ng iniwang sala.

- Isang makata

Call now to connect with business.

11/09/2025

"Kaibigan, Sandigan"

Sa gitna ng unos, may tinig na bumubulong,
"Hindi ka nag-iisa, kasama mo ako."
At sa bawat hakbang, kahit madilim ang daan,
May kamay na nakaalalay, handang humawak, handang sumalo.

Kaibigan, hindi sukatan ang layo o lapit,
Hindi rin nasusukat sa bilang ng araw na lumipas.
Dahil ang tunay na pagkakaibigan,
Ay ramdam kahit sa katahimikan,
At buo kahit sa gitna ng kawalan.

Kapag bumibigat ang mundo sa balikat,
Naroon ka—
Hindi para akuin ang lahat,
Kundi para ipaalala na kaya kong bumangon,
Dahil may kasama akong naniniwala.

Ikaw ang tawanan sa likod ng mga luha,
Ikaw ang payo sa oras ng pagdududa.
At kung sakali mang madapa ako muli,
Alam kong may tutulong bumangon—
At iyon ay ikaw.

Kaibigan, salamat.
Hindi lang sa saya, kundi pati sa sakit na pinapagaan mo.
Hindi lang sa ginhawa, kundi pati sa laban na pinapanday natin.
Dahil sa mundong puno ng pag-iisa at pagkukunwari,
Natagpuan kita—tunay, totoo, at tapat.

At sa mga darating na bukas,
Sa hamon man o sa tagumpay,
Nais kong malaman mo:
Kung paano mo akong sinamahan,
Ganoon din kita sasamahan.

Kaibigan,
Hindi ka nag-iisa.
Kailanman, tayoy magkasama.

- Isang makata

11/09/2025

Threads of Us

Love is not thunder, nor the fire of night,
It is a candle, consistent in its light.
A hand extended when the world seems cold,
A whispered secret held by none but time.

It develops in laughter, spun soft and slow,
In still looks that only two hearts know.
Not always without blemish, sometimes worn with pain,
But heals like the earth that has known rain.

Relationships are bridges constructed with care,
Every step a promise that someone is near.
In the storms that try and test, and winds that flex the tree,
Love takes hold where souls decide to remain loyal.

For ultimately, it is not great spectacle,
But arriving, day by gentle day.
Two lives together, with all their imperfections and faith—
That is the beauty in the yarn of us.

- Isang makata

Call now to connect with business.