Harold Nathan Orioste

Harold Nathan Orioste Read full story with Harold Nathan Orioste

ANG MGA SUGATANG K**AY SA LIKOD NG MEDALYA: ANG LIHIM NA SAKRIPISYO NG ISANG INANG TAGAHUGAS NG PINGGAN AT ANG TALUMPATI...
30/05/2026

ANG MGA SUGATANG K**AY SA LIKOD NG MEDALYA: ANG LIHIM NA SAKRIPISYO NG ISANG INANG TAGAHUGAS NG PINGGAN AT ANG TALUMPATI NA NAGPAIYAK SA BUONG UNIBERSIDAD

Sa isang maliit at tumutulong barong-barong sa gilid ng siyudad, nakatira ang mag-inang sina Nanay Rosa at Leo. Maagang nabalo si Nanay Rosa, kaya mag-isa niyang itinaguyod ang pag-aaral ng kaisa-isang anak.

Matalino at masipag si Leo. Nakakuha siya ng partial scholarship sa isang sikat at pribadong unibersidad. Ngunit kahit may scholarship, napakalaki pa rin ng kailangang bayaran para sa mga libro, proyekto, at pang-araw-araw na allowance.

Upang matustusan ito, naghanap ng pangalawang trabaho si Nanay Rosa. Sa umaga, nagtitinda siya ng kakanin. Sa gabi, mula alas-otso hanggang alas-kwatro ng madaling araw, nagtatrabaho siya bilang tagahugas ng pinggan sa isang 24-hour na karinderya at ihawan sa palengke.

Laging itinatago ni Nanay Rosa ang totoo kay Leo.

"Ma, bakit po laging madaling araw na kayo umuuwi? At bakit puro sugat at kulubot ang mga kamay niyo?" tanong ni Leo isang gabi nang maabutan niyang naglalagay ng ointment ang ina sa kanyang nanginginig na mga daliri.

Ngumiti lang si Nanay Rosa at pilit na itinago ang mga kamay sa likod. "Ah, ito ba anak? Tumutulong kasi ako sa pagbabalot ng mga karton kila Aling Nena. Medyo magaspang lang 'yung papel. Huwag mo na akong isipin. Mag-aral ka lang nang mabuti, 'yun ang pinakamahalaga."

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇 🌜⚡️🏵️

WALONG TAONG INALAGAAN NG MANUGANG ANG MAY SAKIT NA BIYENAN, PERO SA ANAK NA PABAYA NAPUNTA ANG LAHAT NG MANA—HANGGANG S...
30/05/2026

WALONG TAONG INALAGAAN NG MANUGANG ANG MAY SAKIT NA BIYENAN, PERO SA ANAK NA PABAYA NAPUNTA ANG LAHAT NG MANA—HANGGANG SA MAY NATUKLASAN ANG MANUGANG SA ILALIM NG K**A SA IKA-49 NA ARAW.

Sa loob ng walong taon, ibinigay ni Rosa ang kanyang buong buhay at kabataan para alagaan ang kanyang biyenan na si Doña Carmen. Matagal nang pumanaw ang asawa ni Rosa, ngunit hindi niya kailanman inisip na iwan ang matanda nang ma-stroke ito at ma-paralyze ang kalahating katawan.

Araw-araw, si Rosa ang nagpupunas kay Doña Carmen, nagpapalit ng kanyang diaper, nagpapakain sa kanya ng lugaw, at nagbabantay tuwing madaling araw kapag nahihirapan itong huminga. Ginawa niya ito nang walang anumang reklamo.

Sa kabilang banda, ang nag-iisang biolohikal na anak ni Doña Carmen na si Stella, ay namumuhay nang marangya sa Maynila. Sa loob ng isang taon, swerte na kung dalawang beses siyang bumisita. At tuwing uuwi siya sa probinsya, nagrereklamo pa ito sa amoy ng gamot sa bahay at nandidiring hawakan ang sariling ina.

"Yuck, Rosa! Bakit ganyan ang amoy ng kwarto ni Mommy? Linisin mo nga 'yan! Binabayaran ba kita para magbulakbol?" madalas na bulyaw ni Stella tuwing dadalaw. Kahit hindi naman binabayaran si Rosa at ginagawa niya ito dahil sa pagmamahal.

Ang Araw ng Pamana
Nang sumakabilang-buhay si Doña Carmen, naging tahimik at mapayapa ang kanyang paglisan habang hawak ang kamay ni Rosa. Ngunit hindi pa man natatapos ang libing, nagpatawag na agad ng abogado si Stella para basahin ang "Last Will and Testament."

Ayon sa legal na dokumento, ang malaking Ancestral Mansion at ang 50-ektaryang lupang sakahan ay ipinangalan lahat kay Stella.

Para kay Rosa na nag-alaga ng walong taon? Wala. Kahit isang kusing, walang iniwan sa kanya.

Ngumisi si Stella matapos basahin ang testamento.

"Narinig mo 'yon, Rosa?" mataray na sabi ni Stella. "Manugang ka lang. Ngayong patay na ang kapatid ko at patay na rin si Mommy, wala ka nang lugar sa pamilyang ito. Pagkatapos ng 40 days na pa-siyam, mag-impake ka na at umalis sa bahay KO."

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇 ⛈️🍃🖤

PINALAYAS AKO AT SINAMPAL NG ANAK-ANAKAN KO PARA IBIGAY SA "TUNAY" NIYANG INA ANG UPUAN KO SA KASAL NIYA—KAYA SA HARAP N...
29/05/2026

PINALAYAS AKO AT SINAMPAL NG ANAK-ANAKAN KO PARA IBIGAY SA "TUNAY" NIYANG INA ANG UPUAN KO SA KASAL NIYA—KAYA SA HARAP NG DAAN-DAANG BISITA, BINIGYAN KO SILA NG REGALONG HINDI NILA MAKAKALIMUTAN: ANG PAGGUHO NG KANILANG MUNDO.

Ako si Elena. Limang taon na ang nakalipas nang mamatay ang asawa kong si Albert dahil sa isang aksidente. Naiwan sa akin ang pangangalaga sa kanyang nag-iisang anak na si Julian, na noo'y nasa high school pa lamang.

Kahit hindi ako ang kanyang biological na ina, minahal ko si Julian nang buong puso. Inialay ko ang buong buhay ko, ang oras ko, at ang mga negosyong iniwan ng asawa ko para palakihin siya at bigyan ng magandang kinabukasan. Ako ang nagpaaral sa kanya sa isang mamahaling unibersidad. Ako ang bumili ng una niyang sports car. At ngayon, ako ang nagbayad ng halos 3 Milyong Piso para sa napakarangyang kasal nila ng kanyang mapagmataas na nobya, si Isabella.

Ang biological na ina ni Julian ay si Carmen. Inabandona niya si Julian noong pitong taong gulang pa lang ito para sumama sa isang mayamang foreigner sa ibang bansa. Sa loob ng higit isang dekada, wala itong ginawa kundi manghingi ng pera kay Julian (na nanggagaling din sa bulsa ko). Pero sa bulag na paningin ni Julian, si Carmen pa rin ang perpektong ina. Ako? Isa lang akong "pamalit," isang ATM machine na nagbibigay ng mga luho niya.

Araw ng kasal.

Ginanap ang Grand Reception sa isang eksklusibong Glass Pavilion na may dalawandaang (200) VIP guests. Ang mga bulaklak ay inangkat pa mula sa Holland, at ang pagkain ay inihanda ng isang Michelin-star chef. Nakangiti akong pumasok sa ballroom, suot ang isang eleganteng emerald green gown. Bitbit ko ang saya sa puso ko dahil sa wakas, nakita kong nagtagumpay ang anak-anakan ko.

Naglakad ako patungo sa Presidential Table. Umupo ako sa upuang may magarbong nameplate na nakasulat: "Mother of the Groom".

Ngunit hindi pa man ako nakakainom ng tubig, nakita ko si Julian na nagmamadaling naglakad palapit sa akin. Salubong ang kanyang mga kilay, namumula ang mukha sa galit, at kasunod niya ang nobya niyang si Isabella na nakahalukipkip at nakangisi.

Huminto si Julian sa harap ko at, sa harap ng mga bisitang nakatingin sa amin, hinampas niya ang mesa.

"Anong ginagawa mo rito?!" malakas at galit na bulyaw ni Julian. "Sino ang nagbigay sa'yo ng karapatang umupo diyan?!"

Full story: Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇👇 🌦️💜💖

ANG LIHIM NG MANSYON MONTELIBANO: ANG PAGBAGSAK NG ISANG SAKIM NA DONYA SA HARAP NG "HAMAK NA KATULONG"Ang Grand Ballroo...
29/05/2026

ANG LIHIM NG MANSYON MONTELIBANO: ANG PAGBAGSAK NG ISANG SAKIM NA DONYA SA HARAP NG "HAMAK NA KATULONG"

Ang Grand Ballroom ng pamilya Montelibano ay tila isang paraiso ng mga bilyonaryo. Kumikinang ang mga naglalakihang crystal chandeliers na nagbibigay-liwanag sa mga panauhing nakasuot ng pinakamamahaling designer gowns at tuxedos. Naroon ang mga sikat na politiko, mga business tycoons, at mga kilalang mukha sa lipunan.

Ipinagdiriwang nila ang ika-10 anibersaryo ng kasal ni Don Arturo Montelibano, ang kinikilalang "Hari ng Real Estate," at ng kanyang asawang si Isabella, isang dating modelo na halos kalahati ng kanyang edad.

Tumutugtog ang isang live classical orchestra sa isang sulok, habang ang mga waiter ay walang tigil sa pag-ikot dala ang mga vintage champagne at caviar. Ang lahat ay nagkakasayahan, nagtatawanan, at nagpaplastikan.

Ngunit ang perpektong gabi ay biglang nawasak.

CRASH!

Ang malakas na tunog ng nabasag na salamin ay umalingawngaw sa buong bulwagan. Biglang huminto ang kumpas ng konduktor ng orchestra. Namatay ang musika. Ang daan-daang paningin ng mga elite na panauhin ay sabay-sabay na lumingon sa gitna ng ballroom.

Doon, sa ibabaw ng kumikinang na sahig na gawa sa marmol, nakita nila si Isabella. Ang kanyang mukha ay namumula sa matinding galit, ang mga ugat sa kanyang leeg ay litaw na litaw. Mahigpit niyang hawak at sinasabunutan ang isang batang katulong.

Ang katulong ay si Maya, 22 taong gulang. Nakasuot siya ng simpleng itim na bistida at puting apron. Ang hawak niyang tray ng mamahaling wine kanina ay nagkapira-piraso na sa sahig. Ang ilang bubog ay tumalsik at bahagyang sumugat sa kanyang mga binti, ngunit ang mas masakit ay ang pilit na paghila ni Isabella sa kanyang buhok pataas, na halos paknitin ang kanyang anit.

"Napakababa mong babae! Hayop ka!" sigaw ni Isabella. Ang kanyang boses ay tila palengkerang nakawala sa isang marangyang palasyo. "Akala mo ba hindi ko nakikita ang mga palihim mong sulyap sa asawa ko?! Isa ka lang hamak na katulong! Pulubi! Pero ang kapal ng mukha mong mang-akit ng bilyonaryo!"

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇 💓❄️🤎

PINILIT AKO NG BIYENAN KO NA MAGLUTO NG NOCHE BUENA MAG-ISA KAHIT 7 BUWAN AKONG BUNTIS DAHIL "MAHIRAP" DAW AKO—PERO NAMU...
29/05/2026

PINILIT AKO NG BIYENAN KO NA MAGLUTO NG NOCHE BUENA MAG-ISA KAHIT 7 BUWAN AKONG BUNTIS DAHIL "MAHIRAP" DAW AKO—PERO NAMUTLA SILA NANG PUMASOK ANG CHIEF JUSTICE NG KORTE SUPREMA AT TINAWAG AKONG "ANAK."

Ako si Clara. Nang pakasalan ko si Anton, itinigil ko ang paggamit ng apelyido ko sa pagkadalaga. Ang alam ng pamilya niya, galing ako sa isang simpleng pamilya sa probinsya na walang pera at walang koneksyon.

Ang totoo? Ang tatay ko ay si Hon. Roberto Valderama, ang kasalukuyang Chief Justice of the Supreme Court. Pinalaki niya akong may mababang loob. Itinago ko ang pagkatao ko dahil gusto kong mahalin ako ni Anton at ng pamilya niya para sa kung sino ako, at hindi dahil sa kapangyarihan ng pamilya ko.

Pero nagkamali ako.

Nakatira kami sa iisang bubong kasama ang biyenan kong si Doña Carmen at ang sister-in-law kong si Stella. Simula nang malaman nilang "wala akong mayamang pamilya," ginawa nila akong katulong sa sarili naming bahay. At si Anton? Duwag siya. Wala siyang ginagawa para ipagtanggol ako.

Dumating ang bisperas ng Pasko. Pito at kalahating buwan na akong buntis. Malaki na ang tiyan ko, manas na ang mga paa ko, at madali na akong mapagod.

Nag-organisa si Doña Carmen ng isang marangyang Noche Buena para sa kanilang mga elite na kaibigan at business partners.

"Clara!" sigaw ni Doña Carmen mula sa sala habang nagpapa-manicure. "Bakit hindi pa luto ang Lechon Belly at Paella?! Parating na ang mga bisita mayamang alas-otso!"

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇👇 🩶🌹☁️

"SORRY, MAS MAHAL KO ANG KAPATID MO. MASYADO KASING SIMPLE ANG MGA PANGARAP MO"—ISANG TAON ANG NAKALIPAS, NAPANGANGA SIY...
29/05/2026

"SORRY, MAS MAHAL KO ANG KAPATID MO. MASYADO KASING SIMPLE ANG MGA PANGARAP MO"—ISANG TAON ANG NAKALIPAS, NAPANGANGA SIYA NANG MAKITA NIYA AKO SA STAGE BILANG MAY-ARI NG KUMPANYANG INAAPLYAN NIYA.

Gabi ng aming Third Anniversary. Nasa isang fine dining restaurant kami ni Mark. Inaasahan ko na magpo-propose na siya. Pero imbes na singsing ang ilabas niya, mga salitang parang patalim ang ibinato niya sa akin.

"Ayoko na, Liz," sabi ni Mark nang walang paligoy-ligoy. "Tatapusin ko na 'to."

"H-Ha? Bakit?" nanginginig kong tanong.

Huminga siya nang malalim at tinignan ako sa mata.

"Dahil mahal ko si Trina... ang kapatid mo."

Parang gumuho ang mundo ko. Ang sarili kong kapatid? Ang bunsong kapatid ko na laging life of the party, laging maarte, at laging nakukuha ang gusto niya?

"Matagal na kaming nagkakaintindihan," paliwanag ni Mark. "Liz, tignan mo naman kasi ang sarili mo. Masyado kang... simple. 'Bahay-trabaho' ka lang. Wala kang drive. Wala kang spark. Si Trina, puno ng pangarap, puno ng excitement. Kailangan ko ng babaeng kayang sumabay sa ambisyon ko. At hindi ikaw 'yun."

"Wala akong ambisyon?" bulong ko. "Mark, ako ang gumagawa ng business proposals mo! Ako ang nagpupuyat para sa presentations mo! Ako ang 'utak' sa likod ng promotion mo!"

"Pero ikaw lang ang support," sagot niya nang may diin. "Pang-likod ka lang, Liz. Hindi ka pang-front seat. Sorry. Pinili ko si Trina dahil mas bagay kami sa taas."

Hindi ako nagmakaawa. Hindi ako nag-iskandalo. Pinunasan ko ang luha ko, tumayo, at inayos ang damit ko.

"Sige," sabi ko nang mahinahon, kahit durog na durog ako sa loob. "Magsama kayo. Pero tandaan mo 'to, Mark: Balang araw, mapapatunayan mong ang 'simple' na tinapon mo, ay ang pinakamahalagang bagay na sinayang mo."

Umalis ako. Iniwan ko sila. Nag-resign ako sa trabaho kung saan magkatrabaho kami. Pinutol ko ang koneksyon sa kapatid ko at sa kanya. Nawala ako parang bula.

Sa loob ng isang taon, hindi ako nagpakita. Ang sakit na naramdaman ko, ginawa kong gasolina. Ang mga ideyang ninanakaw noon ni Mark sa akin? Ginawa kong realidad. Hindi ako natulog. Nag-aral ako, nagtayo ng koneksyon, at ibinuhos ang lahat ng galit ko sa pagbuo ng sarili kong imperyo.

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇👇 ✨🌗⚡️

Address

156 Ortigas Avenue
Pasig
1605

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Harold Nathan Orioste posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share