09/08/2026
Teacher ako.
Thursday pa lang suspended na ang klase, at simula noon, parang wala na talaga akong ibang nagagawa kundi humiga at matulog. Pagkakain, higa ulit. Kahit mag-check ng maiuwi g activities , hindi ko magawa. Lesson plan? Wala rin. At sa totoo lang, hindi ako guilty.
Sig**o dahil sa loob ng halos dalawang buwan, sobra-sobra na talaga akong nagtrabaho. Pagod na ang katawan, pagod na ang isip, pero tuloy pa rin. Laban lang nang laban.
At sa gitna ng lahat ng iyon, nagkaroon pa ng emergency sa bahay. Kinailangan kong biglang umuwi. Halos wala ring pagkakataong makapagpahinga. Walang oras para huminga at iproseso ang lahat ng nangyayari. Pagbalik sa school, laban agad. Para bang walang nangyari. Para bang hindi ako napagod. Para bang kaya ko pa.
At hindi lang trabaho ang dala-dala ko. May mga problemang pinansiyal din na tahimik kong iniisip. Mga gastusin, responsibilidad, at mga bagay na kailangang pagkasyahin kahit minsan hindi ko na alam kung saan pa kukunin.
Minsan napapaisip na lang ako…
Ano ba talaga ang pahinga? At saan ba ako pwedeng magpahinga?
Kasi kahit nasa bahay, may iniisip. Kahit nasa school, may kailangang tapusin. Kahit pagod na, kailangan pa ring bumangon. At kahit mabigat na, kailangan pa ring humarap sa mga tao na parang okay lang ako.
Pinipilit kong maging masaya. Ngumingiti. Nakikipagkwentuhan. Nagpapakitang okay lang ako. Dahil ayokong makita ng iba kung gaano na ako kapagod at kung gaano kabigat ang mga bagay na tahimik kong dinadala.
Pero may mga araw pala talagang hindi mo na alam kung kanino mo ikukuwento ang lahat.
Hindi dahil wala kang gustong makinig, kundi dahil minsan, hindi mo na rin alam kung paano ipapaliwanag ang bigat ng nararamdaman mo. At kapag naikuwento mo man, baka wala rin namang magbago.
Kaya pinili ko na lang muna ang sarili ko.
Hindi ko kailangang maging productive habang nagpapahinga. Hindi ko kailangang gumawa ng lesson plan, mag-check ng tasks, o habulin ang lahat ng naiwan para lang masabing may nagawa ako ngayong araw.
Baka ito na muna ang kailangan ko—ang huminto.
Matulog. Kumain. Humiga. Tahimik. Walang deadline. Walang kailangang patunayan.
Hindi ako tamad.
Hindi ako pabaya.
Pagod lang talaga ako.
Pagod sa trabaho.
Pagod sa responsibilidad.
Pagod sa mga problemang kailangang solusyunan.
Pagod sa mga gastusing kailangang isipin.
At higit sa lahat, pagod na rin akong palaging magpanggap na okay lang ako.
Kaya ngayon, pahinga muna.
Dahil alam kong pagbalik ko sa school…
Laban na naman agad.
Pero sana, sa pagkakataong ito, bago ako muling lumaban para sa lahat, matutunan ko munang lumaban para sa sarili ko.
Hindi ko kailangang maging matatag sa lahat ng oras. Minsan, ang pagiging matatag ay ang pag-amin na pagod na ako at kailangan ko munang magpahinga. ❤️
Pwede itong mga hashtags na bagay sa heartfelt teacher reflection mo:
❤️
