Malikhaing Kamay Crafts by JJ

04/09/2026

02/09/2026

Ang Awit 149 ay isang awit ng papuri ngunit hindi lamang ito tungkol sa tahimik na pagsamba. Ito ay larawan ng isang bayang sama-samang nagpupuri sa Diyos habang hinaharap ang tunay na mukha na realidad ng mundo. Ang kanilang papuri ay may kinalaman sa katarungan, dignidad, at pagtatanggol sa mga inaapi. Ang kabanalan ay hindi lamang kung gaano tayo kalapit sa Diyos sa ating pribadong panalangin; nakikita rin ito sa kung paano tayo nakikitungo sa kapwa at kung paano tayo tumutugon sa kawalan ng katarungan.

“Ang papuring tunay na nakalulugod sa Diyos ay hindi natatapos sa loob ng simbahan; ito ay lumalabas sa lansangan upang ipaglaban ang dignidad ng bawat tao.”

Sa Awit 149, ang mga tao ng Diyos ay tinatawag na “magalak sa kanilang Manlilikha” at umawit ng bagong awit. Ngunit ang kanilang pagpupuri ay hindi pagtakas mula sa problema ng lipunan. Sa halip, ang kanilang pagkakaisa sa Diyos ay nagbibigay sa kanila ng lakas upang harapin ang mga sistemang sumasalungat sa katarungan. Ang pag-ibig sa Diyos ay dapat maging pag-ibig sa kapwa. Ang kabanalan ay dapat makita sa ating paglilingkod, pakikipagkapwa, pagtatanggol sa naaapi, at pakikibahagi sa pagbabago ng lipunan.

Hinahamon tayo ng Awit 149 na:
Kung nagpupuri tayo sa Diyos, nakikita ba ito sa paraan ng pakikitungo natin sa mahihina?
Kung sinasabi nating mahal natin si Kristo, may ginagawa ba tayo para sa mga taong walang boses?
Kung tayo ay banal sa loob ng simbahan, dala ba natin ang kabanalang iyon sa komunidad?

Ang social holiness ay hindi nangangahulugang ang simbahan ay kailangang maging partidista. Nangangahulugan ito na ang simbahan ay hindi maaaring maging tahimik kapag ang dignidad ng tao, katarungan, kapayapaan, at katotohanan ay nakataya. Ang ating awit ay dapat maging buhay. Ang ating pagsamba ay dapat maging serbisyo. Ang ating panalangin ay dapat humantong sa pagkilos.

“Hindi tunay na banal ang pusong marunong umawit ng papuri ngunit walang pakialam sa sigaw ng kapwa.”

01/09/2026

Ang Exodus 12 ay hindi lamang ito kuwento tungkol sa isang ritwal bago umalis ang Israel sa Egipto. Ito ay kuwento ng isang bayang matagal nang nakagapos sa pagkaalipin at maging ang Diyos na kumikilos upang palayain sila sa gapos pagkaalipin.

Sa loob ng maraming taon, ang mga Israelita ay nabuhay sa ilalim ng sistemang kumokontrol sa kanilang buhay, paggawa, katawan, at kinabukasan at ang kanilang pagdurusa ay hindi binalewala ng Diyos. Ang Paskuwa ay naging tanda na ang Diyos ay hindi Diyos ng pagkaalipin kundi Diyos ng paglaya. Ang Diyos na nagligtas sa Israel mula sa pagkaalipin ay patuloy na tinatawag ang Kanyang bayan na tumindig laban sa anumang sistemang umaalipin, nang-aapi, at kumikitil sa dignidad ng bawat tao.

Ang kabanalan ay hindi lamang usapin ng personal na panalangin, pagbabasa ng Biblia, o pagiging mabuting Kristiyano. Ang pananampalataya ay mayroon ding social dimension. Ayon nga kay John Wesley, hindi maaaring paghiwalayin ang kabanalan at pakikipagkapwa. “There is no holiness but social holiness.” Ang tunay na kalayaan na ipinagdiriwang natin ay dapat makita sa paraan ng ating pakikitungo sa kapwa.

Kung may taong inaapi dahil mahirap siya..
Kung may manggagawang pinagsasamantalahan..
Kung may pamilyang walang sapat na pagkain..
Kung may mga taong walang boses dahil sila ay nasa laylayan
--- MAYROONG PANANAGUTAN ANG SIMBAHAN~

Hindi tayo tinawag ng Diyos upang maging komportable lamang sa ating pananampalataya. Tinawag tayo upang maging tagapagtindig at instrumento ng paglaya.

Ang pagliligtas ng Diyos ay hindi lamang isang indibidwal na karanasan. Kaya ang ating pananampalataya ay hindi lamang dapat nagtatapos sa loob ng simbahan. Ang tunay na kabanalan ay lumalabas sa lansangan. Ang social holiness ay ang banal na buhay na nakikita sa ating pakikipag-ugnayan at pananagutan sa isa't isa.

Hindi sapat na sabihin nating, *“Pagpalain ka ng Diyos.”* Minsan, tayo ang tinatawag ng Diyos upang maging kasagutan sa panalangin ng isang taong naghihirap.

Ang Simbahang tunay na banal ay hindi lamang marunong lumuhod sa harapan ng Diyos; marunong din itong tumayo sa tabi ng mga inaapi. Ang Diyos ng Exodus ay Diyos ng paglaya. At kung tayo ay bayan ng Diyos, hindi tayo maaaring maging walang pakialam sa mga taong patuloy na nakagapos.

Ang ating kabanalan ay nasusukat hindi lamang sa kung gaano tayo kalapit sa Diyos, kundi kung gaano tayo kalapit sa mga taong nangangailangan ng kalayaan, katarungan, at pag-ibig.

31/08/2026

Kung tunay nga nating naranasan ang biyaya ng Diyos, hindi tayo maaaring maging indifferent sa paghihirap ng ating kapwa. Ang ating kaligtasan ay nararapat na magkaroon ng social expression, sa ating pamilya, simbahan, komunidad, at lipunan na ating kinabibilangan.

Ang taong nakaranas ng liberation ay tinatawag ding maging instrumento ng liberation ng kapwa.

Kaya ang ating kabanalan ay hindi hiwalay sa kapakanan ng ating kapwa. Kung may taong nagugutom, hindi sapat na sabihin nating “God bless you.” Kung may naaapi, hindi sapat na manahimik tayo. Kung may naiiwan, hindi sapat na tayo lamang ang umunlad.

Ang biyaya na tumubos sa atin ay biyayang nagtutulak sa atin na magmahal, makialam, kumilos, at maglingkod.

-Daily Joyce
08312026

29/08/2026

Acceptance means accepting God's reality, not merely our preferred reality.

Hindi natin maaaring piliin lamang ang bahagi ng calling na gusto natin. Kung tinawag tayo ng Diyos, kailangan nating tanggapin hindi lamang ang blessing ng calling kundi pati ang responsibility, sacrifice, uncertainty, at perseverance na kasama nito.

10/06/2026

Bag charms 🧡🙏🌻🦋✊

11/05/2026

Mother's Day 🌻🦋

20/02/2026

🙏

Panginoon,
Ikaw na nakakakita ng puso ko—
Ikaw na nakakaalam ng nararamdaman kong hindi ko pa masabi.

Kung ang damdaming ito ay mula sa Iyo,
bigyan Mo ako ng kapayapaan, hindi kalituhan,
Kung hindi pa ito ang tamang panahon,
turuan Mo akong maghintay nang hindi nasasaktan.

Ingatan Mo ang puso ko
habang natututo akong magmahal nang may hangganan.
Huwag Mo akong hayaang kumapit sa haka-haka,
kundi sa katotohanang nagpapalaya.

Kung may taong inilalapit Mo sa buhay ko,
nawa’y malinaw ang kanyang layon
at tapat ang kanyang puso.
At kung wala pa,
ipaalala Mo sa akin na hindi ako nag-iisa.

Bigyan Mo ako ng tapang na maging totoo,
ng karunungan na maghintay,
at ng kapayapaang magtiwala sa Iyong oras. Amen