https://www.facebook.com/105175459351462/

Bro. Vhon, Maligaya, Marinduque, Boac (2026)

23/05/2025

𝗗𝗨𝗡𝗚𝗜𝗦

Nang nagdaan ang sigwa sa matalim na dila,
Ang aking katawa'y nakulayan gaya ng ugat sa lupa,
Kung sa malayong tingi'y pawang bahag-reyna,
At ang dating hubad ay nasusulat na?

Anupa't ang yapak ay sumapit
Nang minsang nagtanong ang damo,
Hinahanap ang dahon na tinahing balabal;
Lumapit na sa puno at kung kaila'y—
Dalawin ka ng malamig na hangin.

Anong sadya ng isang koloreteng p**a?
Sa isang kagat, kirot ay nagsimula,
Dumaan na ang unos sa kung saang dako?
Ngunit isang salita'y pinamihasa ng puso.

Alalahanin mong natatakot ka
Kaya't pag-ibig ay nanahan sa piitan,
Hiningahan ka sa alabok tulad ng dilim,
Dumilat ka sa tadhana, tulad ng araw
Nagsimula ka sa pinakamaganda
Subalit nilandas ang hangganan;
Nag-isa ka, at sinamahan ka niya.

Sa pitong araw ng kaniyang pagbabalik
Ang unang kaba'y lumapit,
Kinatok ang puno, nahulog ang bunga
Ang lambot ay naluoy, sa masalimsim na dagli.
Humibik ang mutya at nagpatalikop,
Ang pagtahip ng bigas ang siyang impok,
Ang pawis sa lupa'y dagling lalamunin
Sa pagluluwal, dugo'y nag-usig
At sa pagdalaw ng buwan, tala'y dadaan
Dahil sa alabok ay doon ka nanggaling,
At sa lupang alabok, ika'y babalik rin.

𝓑𝓻𝓸. 𝓥𝓱𝓸𝓷
3 MARSO 2024

22/05/2025

𝗔𝗡𝗚 𝗠𝗔𝗡𝗟𝗔𝗟𝗔𝗞𝗕𝗔𝗬 𝗦𝗔 𝗜𝗟𝗢𝗚

𝑵𝒂𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒂𝒏𝒈 𝒍𝒊𝒘𝒂𝒏𝒂𝒈 𝒔𝒂 𝒈𝒊𝒕𝒏𝒂 𝒏𝒈 𝒅𝒊𝒍𝒊𝒎.

Pagkahulaw ng unos,
Ang habag mo'y tumawid
Nakalutang sa napakalalim na siyudad.
Ang liwanag ay natanawan,
Nasagip ang ilan,
Minahal mo ng lubusan,
Ang siyudad nila sa tanan.

Marami nang taong—
Hindi ka namin nakikilala,
Kaya napagniig mo
Ang tinig nami't musika;
Binuksan mo ang iyong dibdib
Nginitian mo ang mga kirot at sakit
Hanggang sa nag-iisang papel,
Inukit mo ako sa mga lihim
Sa mga may balak,
At lahat ng serpiente
Na tulad niya'y
Kabilang sa daigdig—

Marahil sa daigdig,
May sulok ang daigdig.

𝘽𝙧𝙤.𝙑𝙝𝙤𝙣
12 Mayo 2025

22/05/2025

"𝑉ℎ𝑜𝑛 𝑘𝑟𝑎𝑠 𝑘𝑎 𝑛𝑔 𝑘𝑎𝑖𝑏𝑖𝑔𝑎𝑛 𝑘𝑜. 𝑁𝑖𝑛𝑜? 𝐸𝑑𝑖 𝑛𝑖𝑦𝑎!"

–--..

𝗔𝗡𝗚 𝗦𝗔𝗕𝗜 𝗡𝗜𝗟𝗔,
𝗜𝗞𝗔𝗪 𝗗𝗔𝗪

Ang Sabi nila,
Kung hihirangin ko ang kaniyang sarili
Ako'y tila may pag-asang mahigitan.
Ang pananatili at panaghili ay pawang panaginip
Na ang hindi nila alam, ano ang s'yang kinalaman?

Nananaginip ako? Dahil wala akong malay.
Subalit sa bawat pagmunimuni ko ng ngiti,
Tila sila'y aking napapangiwit;
May humahanga pa sa aking pangarap,
Dahil ba may puso akong nasa ibabaw ang dating?
Dahil kaya may dugo akong tila nanginginig?
At Sabi nila Kung ako'y didilat,
Malalaman ko ang kaniyang pag-ibig.

Ang Sabi ko naman, hinahangaan ko iyan;
Dahil sintamis siya ng Pebrero,
Dahil sinisinta ka ng gabi't araw,
At dahil may hunos ka, at humahalik
Saaking piling.

-𝓑𝓻𝓸. 𝓥𝓱𝓸𝓷
6 DISYEMBRE 2024

22/05/2025

𝗔𝗡𝗚 𝗟𝗔𝗟𝗔𝗪𝗜𝗚𝗔𝗡 𝗞𝗢𝗡𝗚 𝗠𝗔𝗛𝗔𝗟
𝐈𝐒𝐀𝐍𝐆 𝐎𝐃𝐀 𝐌𝐔𝐋𝐀 𝐒𝐀 𝐏𝐔𝐒𝐎 𝐍𝐆 𝐌𝐀𝐃𝐋𝐀

"𝑴𝒂𝒓𝒊𝒏𝒅𝒖𝒒𝒖𝒆 𝒏𝒂𝒕𝒊𝒏, 𝒎𝒂𝒉𝒂𝒍 𝒏𝒂𝒕𝒊𝒏!"

O lalawiganin, itaas ang inyong sulo!
Padalitin yaong inukit sa inyong puso;
Sumigla ang diwa, ikaway ang dibdib,
Sintahin ng lubos; lalawigan natin!

O puso ng timog-kanluran,
Bahagi ng hilaga't silangan,
Bantayog mo'y nasinagan
Pagkadaan nitong sigwa sa baybayin;
Walang nakalimot at umidlip.

Walang piring ang langit; 'di pumipirong
Dagli ng luha'y naparam ng gayak,
At ang ginto ng bayang ilag
Kinupkop noon ng ilang sagisag.
Subalit ayaw ko nitong yaman
Yaong yaman sa lupang hinukay,
Kahit na ilang gabi kang sinadya,
At tinapunan ng unos—
Nangakatindig pa rin
Ang lupa kong sinilangan.

Walang lulubog, sa pusong sinulatan ng liham
Ang kapayapaan ang siyang nagwawaging mahalin,
At walang kagandahan sa payapang gulang
Kung hindi ikaw, saan ka nanggaling?

Batis ng kaligayahan
Sa baybayin ka mamaalam,
Ang alon sa dalampasigan,
Ay lagi kang puputungan;
Marinduque, lupang hinirang
Isang bayang may natatanging puso
Dumilat ako! Dumilat ka!

Hindi ako nanaginip.

Hindi tayo nanaginip.

𝘽𝙧𝙤. 𝙑𝙝𝙤𝙣
12 Mayo 2025

24/04/2025

𝗣𝗨𝗧𝗜𝗡𝗚 𝗗𝗔𝗠𝗢

𝑨𝒃𝒖𝒆𝒍𝒐 𝑻𝒊𝒓𝒔𝒐...

Pagsabunot sa lupang sinilangan
Namumutlang damo'y nanlamig sa silangan,
’Sang pukol ng bato ang layo ko; inuukit ng araw,
Matapos ambunan, namuti ako.
Liwayway ay nagdaraya, nagdarasal siya:
Kasama ang nalumpong bulaklak,
Sa altar ni Santo Niño, antigong lamesa,
Hagdang nakaupo, sa nasunog na bandila,
Dampang may tirik na kandila,
Rosas sa beranda, na may tula pang Diyona,
Inuuyog na upuan, sa matandang rosa.
May kusina ring kasambahay ay anay,
Isang silid sa salamin ay pantay;
Kung siphayuin araw-gabing panglaw,
Bintanay bukas-saradong ginigilawgaw.
Sandamakmak na tula, at awit ang talaw,
Kapag nahinto ang buhay-tanaw—
Ng labis na antok, sang katre ang lampin,
Hangin ay nagbilin, sa bahay na madilim.

Puting damo, nakaraa’y berde,
Kapag pinunla sa lupang buhaghag.
Tuwing umagang may hamog,
Di rin mabubunot kapag walang dilig;
Halaman ay malalantay sa bawat may-ari,
Kung walang aring bahag, may maglalagari.
Sampaga sa altar, berdeng langitgit,
Nanlalait kang wangis ng lumpo—
Nang naghakay si Pedro sa langit,
Dinamay sa bangketa’t kaniyang hininga’y—
Parang wangis ng aklat kanino man.
’Sang gabing paghimlay, katiyak-iyak,
Pighati’t ngulutob ng salaping hubad,
Kay saya ng mga araw ng tag-hirap.
Inampon ang buwan sa gabing madilim,
Mga damo’y asul, bulaklak ay maronang rosal,
Gumamela ang sa kulay ng kuwaresma,
Ataul ay nagbanta, sa langit ang sadya:
Paraiso kanino ma’y maging masuya,
Dungaw sa bata, pati matanda,
Pagmulat ng mata, lahat ay lampa.

Kapag ang damo’y inyong nakita,
Ang siyang hapon ay maging dalita,
Himig ng kamataya’y kulubot rin
Parang kamay ni Tirso; laging maybilin,
Ang tibag ng anghel sa ulap ng gabi,
Wala nang mahahapis pa sa magsasabi.

Nang namayapa si Tirso’y edad ay di sayo
Kailan man, ang uban ay parang damo
Parang suman na malagkit sa malapit,
Kapagbinunot lahat darami:
Mag-aanak ng mabuti, sa palad ay di kakati
Kahit sambong ng alagang kalapati,
Maging halaga sa damong maputi.

Puputihin rin ang ilaw sa gabi,
Natuwa na’t nanliligaya sa kaniyang labi,
Namamahinga na’t bangkay ay dantay
Sahalip sa ilang, may puting damo kang kaakbay,
Sa halip na bilang, sa maputi;
kaya lahat, pantay-pantay.

-𝓥𝓱𝓸𝓷 𝓚𝓱𝔂𝓵𝓮 𝓛𝓮𝓬𝓪𝓻𝓸𝓼 𝓜𝓸𝓻𝓪𝓵𝓮𝓼
15 HUNYO 2024

24/04/2025

𝗜𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗦𝗔𝗞𝗥𝗜𝗦𝗧𝗔𝗡

Ako’y isang sakristan'ng pilit magmahal,
Sa Kura’y tumatalaga’t di-nagdarasal
Ako’y isang lalaki'ng umid sa balbal,
Ang nasá’y magdiwà ng makatang banal.

Kung ngitì sa layáw sa‘aking magulang
Purgá sa pasaway nang di‘ko hinirang,
Manamìt ng itsurang mahinhin’t paypay,
Kumilos sa daigdig ang tanang buhay.

Kay Tarticio na kidlat ay nang-ahas
Sa matinik na kandilang tumatagas
Mamahalin ng Sagrado dé Iglesias
Mistulang piitan loob ay mapintas.

Sa mga araw ng aking pamumuno
Pumapatak mga luhang nag-uusig
Ako’y tilâ basang sisiw nang huminto
Itong hapis na puso kong walang pantig.

Sa mga oras nitong lingkod-hilahil
Di masawatang pagaahit ng kilay
Namamawis ang dibdib at luluha
Nitong pagsagi ng kampana’t seryales.

O tatahaki’y buwan’g nagtatapak
Puso nitong sakrista’y unos
Hagulgol sa hikbi nitong batang musmos
O sakristan ko’y patatawaring lubos.

Sa aking palad ay isang p**a’t itim
Itong sutana kong lunti'y nagdidilim
Nagdidilim ay aking mga pangamba
Nanunumbalik itong dawag na iba.

Nangingibabaw nitong lalim sa dibdib
Mga kakimihang walang pumag-itan
Ako’y isang sakristang tumatangkilik
Kung lunggati’y pahamaking lunti-lunti.

Nalulumbay itong kuwintas kong laan
Sakrista’y dagpis ito'ng iniilangan
Ibong tapik ng haring nakikidati
Kalualhating panalangi’y nagbati.

Sa mahinhing gabi ng pagninilay
Minsang laging nakinig; Ako’y natuwa
Kung kagalaka'y isang saglit na hapis
Tumalaga't nobyo'y nambungad ng dibdib?

𝑩𝒓𝒐. 𝑽𝒉𝒐𝒏
12 ABRIL 2024

24/04/2025

𝗦𝗔 𝗚𝗨𝗕𝗔𝗧

Kala ko, madilim ka
Kala ko, mapanglaw ka;hindi pala.
Gubat kang ayaw maligaw.
Pagka sumilay ang araw
Bakit tila may liwanag
Kala nila, kalbaryo ka; hindi pala.

Sa dinami-dami nang katatabang puno
Isang puno sa gubat ang puno
Nang buwitre at uwak
Itim na ibon at pugad,
Ang namimihasa na lumipad
Sa bubong na saiyo'y napadpad
Kaya ako'y naiwan. Kami'y naiwan.

Pitong balikat ang yumakap;
Ikaw na punong tila namumukadkad,
Ang mga bulaklak pagka ikaw napalad.
Napapagod ako, napapagod ako,
Bakit pati ako, laging naiiwan—
At sa minsang ayaw ko namang mag-isa
Sa labi ng aking pag-asa,
Nahihibang ang aking mga dusa
Pagka ikaw ang naiisip, napaglimi.
Pagkat Sabi nila, may pag-asa ka,
Sabi nila, maayos ka; hindi pala.

At kung ang nakaraa'y sinasariwa
At kakayurin ang laman ng niyog,
Isang babae ang namumutla
Noong ang mga sanga'y nahimlay
Sa mga damong namumulok
Sa tabi at dako roon.
Palibhasa, walang gabi saiyo.
Palibhasa, nasa gubat ka.
Palibhasa, lumuluha tayo.
At namimihasa sa huling hantungan.

Bakit tila umuulan? Nagbabagyo?
May unos, wari ko? Nagbabadya?
Umuulan na pala ang kahapon.
Ang hardin ng iyong kalamnan
Ay tila ako'y tinatabihan.
Sa bawat cientro sayong palad,
Laging ikaw ang nanlulungsad
At kung tatanungin ang payapa
Kailan ko muling matatahak
Ang gubat na itsura'y galak
Ang musika ng ating pangarap,
Ay puso ng gubat mong mahirap.

Umaawit ako. Paraluman ko.
Ibig kitang iluha, O' daan ko
Tama na, damdamin mo
Ang hagalpak ng puso
Diyan sa paraiso.
Nananalangin ka? Nasa'n ka?
Nasa gubat ka pa? O paraiso na?
May yakap sa tuwina
At sindi ng kandila.

𝑨𝒃𝒖𝒆𝒍𝒐 Toni...

-𝓥𝓱𝓸𝓷 𝓚𝓱𝔂𝓵𝓮 𝓛.𝓜𝓸𝓻𝓪𝓵𝓮𝓼
28 HULYO 2024

24/04/2025

𝗜𝗦𝗔𝗡𝗚 𝗨𝗠𝗔𝗚𝗔

𝓚𝓪𝔂 𝓢𝓮𝓰𝓾𝓷𝓭𝓲𝓷𝓪.. . . .

Nang namayapa si Segundina
Tumula ang mga nagsilumaang bahay
Sumulat ang pighati’t lumbay
Naligaw ng landas ang bayan
Nalunod ng awa ang mga lumot
Sa pader na kaniyang kinakapa
Kapag nagdidilim ang gabi.

Sa dinami-rami ng mga susunduin,
Bakit ang dakilang ina pa ang inaawitan
Sapagkat sa bawat anios
Napapagod ang ating mga katawan,
Buto’t balat sa kariktan ng sakit o nararamdaman
Lilimutin ang mga nagsiyahang oras
Lulumutin ang mga puntod,
Iiyakan ang panaginip sa lupa
Nais makita, mayapos, maidlap ang kaniyang mukha
Nais makita ang kaluluwang namayapa.

Sa bahay nang kaniyang pinagmulan
Ay ilang mga iniluwang tambayan
Mahal na mahal niya ang mga palad
Palad ng mga apong magbibigay buhay.

Nang maalala niya si Segundina
Ang kaniyang huling pagyapos ay di-kinilala
Niyakap niya ang kaniyang lola.
Sapagkat mahirap ang mag-iisa
Kung magiging maligaya ang bawat isa,
Walang kahit na sinco ang mawawala
O barya sa bawat talata .
Ang papel ng kapalaran ay nahihiya
Nahihiya ang manganib at mangarap,
Pangarap na inaawitan ng lingap
Ang diwa ng pagmamahal niya
ay walang ikinumpara sa pagpatawad.

Nang ngumiti si Segundina
May Anghel na dumalaw
At isa pong Birhenng dala’y may bukas
Ang imahen sa may altar
Ang mga banga sa sulok
Ay siyang nag-aantik, naglalatik ang kalumaan
Hanggang sa mabasag, malunod ng baha
Ang mga papel, alahas, hanggang sa binangga.
Nang siya’y nanag-inip ay ang kaniyang mga apo
Ang kaniyang pagkalong sa isang sanggol
Kaniyang pagtitiis sa hirap ng panahon.

Ngunit wala akong makitang siya'y naghihirap
Si Segundina, ang naging puso nang bawat isa
Minahal ko siya bilang isang tuhod
Pinaypayan ko siya sa mga panahon
Panahon ng Akoy nilingap, pinalaya.
Nang siyay magkamalay, siya ang hinahanap-hanap.

Ang isang umaga, apat na dosenang pandesal
Ang aking binibili, ipinapagpalit,
Ang pandesal tuwing umaga
Ay hindi kona malalasahan pa
Na may isang mainit na basong kape
Habang siya'y nakikita, tinititigan, naaalala
Hindi ko malilimot ang aking palayaw
Palayaw ng bulwagan sa hardin ng mga buwan.

Mahal kong Segundina,
Ang mundo'y nagpapatawad, ang paruparo'y lumilipad
Ang isang pagharap ay aming hanap
Ang hangad ko'y iyong palad
Kung pasensiya'y di ako hahalik,
Isang umaga, ika'y makikita
Sa dalampasigan at karagatan,
Sa ilog at ilog-ilogan, na ikaw ay nakangiti
Sa bawat tagumpay, Saaki'y pinahalagahan
At puso'y ipinamana, Pangarap na maramdaman
At isulat paggising
Sa tiktilaok ng mga manok.

-𝓥𝓱𝓸𝓷 𝓚𝓱𝔂𝓵𝓮 𝓛. 𝓜𝓸𝓻𝓪𝓵𝓮𝓼
20 Abril 2024

23/04/2025

𝗦𝗜 𝗬𝗔𝗬𝗔𝗬 𝗠𝗔𝗥𝗜𝗡𝗚

𝑵𝒂𝒏𝒈 𝒔𝒊𝒚𝒂'𝒚 𝒎𝒂𝒌𝒊𝒕𝒂 𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒐, 𝒌𝒖𝒎𝒂𝒘𝒂𝒚,
𝑩𝒖𝒎𝒂𝒕𝒊 𝒂𝒕 𝒏𝒂𝒈𝒔𝒊𝒈𝒂𝒘𝒂𝒏, 𝒑𝒊𝒏𝒂𝒍𝒂𝒌𝒑𝒂𝒌𝒂𝒏 𝒏𝒈 𝒍𝒂𝒉𝒂𝒕.

Huwebes ng Mayo sa barangay Maligaya,
Orihinal ang mga bulaklak (𝑘𝑟𝑖𝑠𝑎𝑛𝑡𝑒𝑚𝑜 𝑎𝑡 𝑟𝑜𝑠𝑎)
Nang inalay ko sa Virgen dé las Flores
Habang may sagalá na nagmilagro;
Papalapit at kumalat sa buong baryo.

𝑷𝒂𝒏𝒈-𝒖𝒏𝒂 𝒔𝒊𝒚𝒂 𝒔𝒂 𝒔𝒂𝒈𝒂𝒍𝒂 𝒏𝒈 𝒃𝒂𝒓𝒚𝒐,
𝑨𝒏𝒈 𝒑𝒊𝒏𝒂𝒌𝒂𝒎𝒂𝒕𝒂𝒏𝒅𝒂 𝒔𝒂 𝑫𝒂𝒍𝒂𝒘𝒂𝒎𝒑𝒖𝒏𝒈 𝑹𝒆𝒚𝒏𝒂.

Lumabas ako ng bahay ng masulyapan
Ang isang drayber sa unahan,
At dalawa pang drayber sa tagiliran,
At si Yayay Maring na nakaupo—
Sa trysikel na walang tabing:
Na siyang ika-103 taon nang humihinga,
Suot ang p**ang tela na ating hinihiling,
Sa bawat butil ng perlas ni Maria Clara,
Sa hardin at ilog at dalampasigan,
Hawak niya ay lirio at mirasol.
Ngunit nalunot ng isang gulong
At isa pang gulong na umugong,
Dahil sa anahaw na dekorasyon,
Kaya't akoy nalantay pagkiom,
Pati na rin ang araw ng padayon.

𝑷𝒊𝒏𝒖𝒍𝒐𝒕 𝒏𝒈 (𝒏𝒂𝒈)𝑨𝒏𝒈𝒉𝒆𝒍 𝑮𝒂𝒃𝒓𝒊𝒆𝒍,
𝑨𝒕 𝒊𝒑𝒊𝒏𝒂𝒂𝒃𝒐𝒕 𝒔𝒂 𝒖𝒏𝒂𝒉𝒂𝒏 𝒏𝒈 𝒔𝒆𝒏̃𝒐𝒓𝒂.

Nakita ko rin sa kaniyang mukha,
Ang ngiting hindi mababawi—
Nang buong buwan ng Mayo;
At buong pusò ng pangako
Pati na rin sa pagsikad ng mga punlà,
Pati na rin mga bulaklak kaya't tumanda pa,
Nang tumanda sa paghihirap.

𝑰𝒍𝒂𝒏𝒈 𝒕𝒂𝒐𝒏 𝒏𝒊𝒚𝒂 𝒏𝒂𝒌𝒂𝒔𝒂𝒃𝒂𝒚 𝒂𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒊𝒏𝒂,
𝑯𝒊𝒏𝒊𝒓𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂 𝒑𝒂𝒈𝒕𝒂𝒉𝒂𝒌 𝒑𝒂𝒕𝒖𝒏𝒈𝒐𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒑𝒊𝒍𝒚𝒂.

Nababalutan ang araw na ito,
Na siya ang nagdala sa buong araw,
Pati narin ang mga a**o at tupa,
Na kaniyang kinalong imbis,
Ang batang Niño at bakit walâ:
Hiniling niya talaga itong oras.
Naghintay talaga siya ng panahon.
Mula sa panahon ng unang digmaan
Pakiwarî ko, siya ang reyna ng mga tansò
Na nagbalak na tumalima sa kaniyang pusò.
Kahit ngayon, nasa ating baryo pa rin
Ang diwà ng kaniyang mga kamay
At pagdilat ng kaniyang mga mata.

𝑺𝒂 𝒑𝒂𝒏𝒂𝒉𝒐𝒏 𝒏𝒈 𝒌𝒂𝒏𝒊𝒚𝒂𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈𝒏𝒊𝒏𝒊𝒍𝒂𝒚,
𝑨𝒚 𝒂𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒔𝒂𝒔𝒂𝒓𝒊𝒘𝒂𝒊𝒏 𝒔𝒂 𝒑𝒂𝒈-𝒂𝒉𝒊𝒕 𝒏𝒈 𝒌𝒊𝒍𝒂𝒚.

𝘽𝙧𝙤. 𝙑𝙝𝙤𝙣
24 ENERO 2024

*𝘼𝙣𝙜 𝙥𝙞𝙣𝙖𝙠𝙖𝙢𝙖𝙩𝙖𝙣𝙙𝙖 𝙨𝙖 𝙗𝙖𝙧𝙮𝙤 𝙣𝙜 𝙈𝙖𝙡𝙞𝙜𝙖𝙮𝙖 𝙣𝙖 𝙨𝙞𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙝𝙪𝙢𝙞𝙡𝙞𝙣𝙜 𝙨𝙖 𝙥𝙖𝙜𝙞𝙜𝙞𝙣𝙜 "𝘿𝙞𝙫𝙞𝙣𝙖 𝙋𝙖𝙨𝙩𝙤𝙧𝙖" 𝙣𝙤𝙤𝙣𝙜 𝙞𝙠𝙖-30 𝙣𝙜 𝙈𝙖𝙮𝙤 2019.

📸:𝑺𝒂𝒈𝒂𝒍𝒂 2019

23/04/2025

𝗧𝗛𝗘 𝗚𝗢𝗟𝗗𝗘𝗡 𝗛𝗘𝗘𝗟𝗦

Hence, there were golden heels,
Two inches tall, shining for all,
With glowing diamonds and rare minerals;
Adorned upon thy land and in thy universe,
From the dark symphony to the heavenly tree.

A heel emblazoned by the garden of jasmine,
Boasts of wealth and a share of power,
And to all that beauty, to all that glory,
May step onto the stage, awaiting thee in thy sanctuary,
Though instead of grieving on thy property.

Shall I write of my heart's grief?
Where are my trophy tears and pain now?
Please, forlorn, take me back to that time
When my heels weren't carrying me around.
Fled is that music—should I pretend or forsake?

To whom does thy honor belong with these golden heels?
Then dance, ye heart, dance a gorgeous flame,
Feel the gladness of how it's the same,
Nor is all that empty joy; grieving, why for all?
Be now forever taken by thy loving sight.

Oh, my senses adorned, like Cinderella,
But the girl who wears them has no prince to shine.
You've cooled a long-time plot,
Here where men sit, crushed in a chair,
And appear out of nowhere.

You weren't born for wit or a hungry heart,
Through the sad hint of grandeur,
Nor farewell to the sound of unfairy tales.
The very word is like a dancing queen to see,
In every feat of a golden heel, you'll be.

And to all odes, nor an ode to my love,
It's already half past twelve, my eyes awake,
I've seized many solaces that shall be on top,
Rich enough to die, to crease upon the morning dawn,
And still believe that it shall never;
And never be, a golden heels to me.

𝘽𝙧𝙤. 𝙑𝙝𝙤𝙣
1 APRIL 2025

Bro. Vhon

23/05/2025

22/05/2025

22/05/2025

22/05/2025

24/04/2025

24/04/2025

24/04/2025

24/04/2025

23/04/2025

23/04/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category