31/08/2026
π²πππππππ πͺπππππππ l Chapter 9
Limang taon na.
Limang taon na akong nakaratay sa impyernong ospital na 'to, binibilang ang bawat patak ng chemo na pumapasok sa katawan ko na imbes na magpagaling ay para bang asidong unti-unting sumusunog sa mga ugat ko. Araw-gabi, nakalubog ang mukha ko sa kubeta habang isinusuka ang purong dugo na lumalabas sa aking tiyan. Para akong unti-unting tinatadtad nang buhay sa bawat laboratory test. Itong mga braso ko, burado na ang totoong kulay dahil sa nagkapatong-patong na pasa at pasma mula sa kawalan ng maayos na ugat na matuturokan. Tuwing ipinapasok ang dulo ng hiringgilya o ikinakabit ang bagong pack ng gamot ay parang gumagapang sa akin ang isang kakaibang hapdi na dumidiretso sa gitna ng mga buto koβiyong sakit na mapapaimpit ka na lang talaga kasi wala ka nang boses para sumigaw? Ganoon ang iniinda ko araw-araw.
Kaya tuwing nakikita ko si Ethanβang childhood bestfriend koβna nakaupo sa tabi ng higaan ko habang tahimik na nagdarasal gamit ang rosaryo niya, sobrang naiinis ako. Galit na galit ako kasi habang pinapahirapan ako ng sakit ko, patuloy pa rin siyang nagdarasal na para bang may nakikinig.
Isang hapon, matapos ang panibagong pagsusuka at pagkuha uli ng dugo sa akin, hindi ko na kinaya. Inagaw ko ang rosaryo sa kamay niya at buong lakas itong tinapon sa pader.
"Pwede ba Ethan manahimik ka muna?!" Singhal ko sa kaniya. "Bakit ka ba paulit-ulit na nagdarasal diyan?!" sigaw ko habang umiiyak sa galit. "Tingnan mo 'ko, Ethan! Limang taon na akong nakakaranas ng torture dito! Nasaan ang Diyos mo habang pinapanood niya akong mamatay, ha?!"
Hindi man lang nagalit si Ethan. Tumayo lang siya, dahan-dahang pinulot 'yung rosaryo, at bumalik sa tabi ko. Inayos niya ang kumot ko at ngumiti nang napakalambotβ'yung ngiti niyang laging nagpapakalma sa akin simula noong bata pa kami.
"Nandito Siya, Maya. Kasama natin siya sa laban mo," mahinang sabi niya.
"Kasama?!" Mapait kong sambit habang nandidiring tumingin sa kaniya.
Naniniwala naman kasi talaga ako sa Diyos, dati. Palagi kong pinagdarasal na sana gumaling ako. Simula kasi noong nalaman kong may Chronic Kidney Disease ako, walang isang araw na hindi ako nagdarasal. Kaya lang, sobrang sama naman yata ng timpla sa akin ni Lord dahil ipinasa Niya pa ako sa Stage 5βang huling stage kung saan tila binibilang na lang ng mga gumagamot sa'kin ang mga araw ko. Simula noon, napalitan ng galit ang pananampalataya ko sa Diyos na 'yan ni Ethan.
"Kailan pa naging kasama ang nanonood lang habang nahihirapan ako? Ngayon lang ako nagmakaawa nang ganito sa buong buhay ko sa Kaniya, Ethan... bakit kung kailan huling-huli na ang lahat, tsaka Siya hindi nagpaparamdam?"
Tumingin sa akin si Ethan nang may malalim na awa at pagmamahal. "Alam mo, naalala ko 'yung sinabi ni San Agustin... 'Late have I loved you...' Minsan kasi Maya, nararamdaman nating huli na ang lahat kasi masyado tayong busy magalit sa kaniya, pero ang totoo, matagal na Siyang naghihintay para ibigay 'yung peace at pagmamahal Niya sa atin."
"EHH KAILAN PA 'YANG LINTIK NA PEACE NA 'YAN? Kapag namatay na ako, ganon?!" humahagulgol kong sigaw habang nanlalabo ang paningin ko dahil sa mga luha. "I HATE THE LORD!" sigaw ko sa kaniya. "Galit ako sa Kaniya kasi pinapanood Niya lang akong masaktan!"
Sa halip na makipag-argumento ay lumapit si Ethan at dahan-dahan akong niyakap. Isang mahigpit at maingat na yakap na para bang natatakot siyang mabasag ako. Ibinuhos ko lahat ng hinanakit ko sa dibdib ni Ethan habang naririnig ko ang kalmadong pagtibok ng puso niya.
"Natatakot ako, Ethan..." humahagulgol kong bulong sa kaniya.
Hindi nagsalita si Ethan. Hinayaan niya lang akong umiyak habang dahan-dahang hinahaplos ang likod ko, nakikinig sa bawat hinanaing ng sakit sa dibdib ko.
"Hindi pa ako ready mawala. Hindi pa tapos ang misyon ko sa mundo, Ethan... Naiintindihan mo ba ako?" pagpapatuloy ko habang nanginginig ang buong katawan ko. "Ethan, sobrang sakit... sobrang pagod na ako pero pinipilit kong mabuhay. Sana lang talaga... sana lang talaga ay maisalba ako ng Diyos mo."
Dahan-dahang kumalas si Ethan sa yakap at inabot ang dalawa kong kamay. Tinitigan niya ako sa mga mataβwalang anumang panghuhusga, puro lang lambing at pag-unawa.
"Naiintindihan kita, Maya. Valid lahat ng takot at pagod mo," mahinang boses niyang sabi habang hinahawakan nang mahigpit ang kamay ko. "At maririnig ka Niya. Hindi ka Niya pababayaan. Kakayanin natin 'to, okay? Nandito lang ako. Hindi kita iiwan."
Sa mga sumunod na buwan ay pinalibutan ako ni Ethan ng pag-asa. Siya ang nag-alaga sa akin, nanalangin kasama ko, at nagpaalala kung paano ngumiti ulit. Dahil sa kaniya, bago man dumating ang hindi inaasahang himala na muling gumana ang mga kidney ko at gumaling ang katawan ko ay nahanap muna ng puso ko ang kapayapaan sa Diyos na matagal ko nang itinatanggi.
Dalawang taon na rin simula nang mangyari ang lahat ng 'yon.
Malamig ang hangin at maaliwalas ang paligid habang tahimik kong inaalala ang bawat sandali noong mga araw na nakakulong pa ako sa ospital. Dahan-dahan kong hinahaplos ang lumang rosaryo na hawak ko habang tinatapos ang Pagdarasal ng Santo Rosaryo.
"Alam mo, Ethan..." pabulong kong sabi habang nakatingin sa kulay asul na ulap, "...noong mga oras na galit na galit ako sa mundo, hindi ko naisip na 'yung pagmamahal at pagliligtas pala na hinahanap ko sa Diyos ay matagal nang ipinadama sa akin ng Langit sa pamamagitan mo. Maraming salamat."
Dahan-dahan kong ibinaba ang aking tingin mula sa langit patungo sa malambot na damuhan kung saan ako nakaupo. Doon, sa harap ko, bumungad sa akin ang mga ngiti ni Ethanβ'yung ngiti niyang nag-a-assure na magiging okay lang ang lahat, 'yung mga ngiting nagpaparamdam na hindi ka niya kailanman pababayaan.
Napangiti rin ako nang maramdaman ang init na dala niyon sa aking dibdib, kung saan tuluyang nawala ang bawat bakas ng takot.
Pinunasan ko ang patak ng luha sa aking pisngi, huminga nang malalim, at bumulong sa harap ng kaniyang larawan na nakaukit sa marmol: "I hate the Lord..."
Huminto ako sandali, napangiti, at dahan-dahang itinuloy, "...I hate the Lord for taking you so soon."
Tumingin ako muli sa langit, hawak nang mahigpit ang rosaryo niya, at bumulong uli sa katahimikan: "Pero salamat pa rin sa Kaniya, Ethan... dahil bago ka nawala, nahanap ko Siyang muli dahil sa'yo."
Isinulat ni: Alto Gichelle
Isinaayos ni: Alto Gichelle
