24/06/2019
.........विडम्बना.........
म पनि जन्मिँदा
तिमी...,
जस्तै थिए होला,
वर्षौंसम्म बोलिन होला
धेरै रुन्थे होला
तिमी जस्तै ,
आमाको काखमा रमाउँथे होला
सिसाकलम लाई
ढिलो चाँडो दुवैले समाएकै हो,
कपिका पानामा नलेखी,
कोरेर भरेकै हो,
बजार पुग्दा बाबुको कमाई
आमाको पोल्टामा छ कि छैन थाहा न भाई ,
रसिला....
आँखा पारेर मिठाई इशारा गरेकै हो ,
ल अब भन !!
मैले बर्सौलगएर सिकेको कला र
तिमीले पनि वर्षौं लगाएर पढेको पढाइमा
के फरक छ ??
आखिर ,
हामीदुबै ले कोहीलाई हेरेर सिकेकै हो ।
तिमीले पढ्न सिक्यौ ,
मैले पढाइ सँगै चित्र, कथा, कविता लेख्न सिक्ये
तिमी,
तिमी भोलि तिमीले जानेको कुरा
ब्याज राखेर बेच्ने छौं
ढिला चाँडो त हो,
अब भन मैले जानेको
परिवारको इच्छा विपरितको काला
कसरी
सितैमा दिउँ तिमीलाई
परिवार खुशी पार्ने रहर
तिमी हामी सबैको हुन्छ
शिक्षकले,
प्रसंशा गरेको सुन्ने रहर
मलाई पनि छ।
अब भन
तिमी हाँसीखुसी बाँच्दा
छुट्टै आमाकै गर्भ बाट
जन्मिएका भए पनि
मेरा परिवार दुखी हुँदा
किन तिमीलाई खुशी पार्नु म??
कला,
कला, मेरो साथी भयो
अनि मेरो परिवारको दुस्मन
तिम्रा उत्तर पुस्तिका मेरा परिवारले
हेर्दा,
मेरा आँखाका आँशु कसरी बिर्सु म
तिम्रो दुरुस्त चित्र त म कोरुला
तर अबको परीक्षामा
उत्तरपुस्तिका साटेर नाम लेखूँ नै है ??
कतै मेरा परिवार पनि मुसुक्क मुस्कुराउथे की?
परिवारको आँशुमा
साथीको खुशी पचाउने शक्ति
तिम्रो पनि हेर्छु नी म,
हुन्न र??
कतिको गारो हुन्छ भनेर,
त्यसपछि पनि आँट गरेर
चित्र कोर्न भन,
म हाँसीखुसी कोर्दिने छु ।।।।
