23/07/2022
SPELLDÅSEN
Hu bæssmor hadde no´ rart i kista
som nesten æiller vi små fekk sjå.
Det var en spelldåse kledd med fløyel
med nykkjylhøl og med roser på.
Og oppå lokket der stod en spelmæinn
med fela stødd mot sitt raude kinn,
og når en bæssmor fekk trekt opp verket,
så lea spelmæinn på bågen sin.
Det var ei tone så lys og vakker
ei lita helsing frå lykkens grend.
Vi sanke bær og vi plukke blomster,
og lønna var å få høre den,
og vart vi syke kom prest og doktor
med kamferkluter og salighet
men kom a bæssmor med trekkopp-verket,
så stanse krisa når fela let.
En gong så var je åleine inne.
Det var så visst itte gæli ment.
Je ville sjå å som laga låten
så spelmæinn spelte og fela let.
Je tok ei hårnål og pirke borti,
så verket hoppe og fjøra sprang,
og spelmæinn sto der med bågen lyfte,
og det var sistgongen fela sang.
Je gret og bar meg i mange netter.
Så kom a bæssmor og ga meg råd.
Vi er no`n spelldåser æille sammen,
og det er mangt en lyt akte på.
Rør æiller verket som lagar låten,
nei, slike ting har vi ittno med,
men er du stille og følgje takta,
så har du tona i ny og ne.
(Alf Prøysen)
