De Jerusalem Passion is een modern/klassiek, avondvullend, muziekstuk voor declamator, vijf solisten, zesstemmig koor, piano, orgel, combo en groot symfonieorkest. Hoewel de naam doet denken aan een (zware) passion, is het in werkelijkheid een licht oratorium, nog net geen musical. De bezetting doet denken aan alleen maar grootschalige uitvoeringen, maar het complete stuk is ook door een gemiddeld
koor en met beperkte begeleiding (in delen) uitvoerbaar. De JP is inmiddels een aantal keer in de originele versie uitgevoerd, maar ook in een ingekorte versie. Daarnaast zijn er ook delen uitgevoerd in kerkdiensten en bij bijzondere gelegenheden. De JP wordt met een bepaalde passie gezongen en dat is niet zomaar. In tegenstelling tot de Mattheus Passion, gaat de Jerusalem Passion verder dan alleen het lijdensverhaal van Christus. Het eerste deel volgt Christus op aarde, van Galilea tot aan het kruis. Deel twee gaat over wat daarna komt: het nieuwe en eeuwige Jeruzalem. Het is in feite het verhaal van twee steden: het historische, aardse Jeruzalem enerzijds en het Hemelse, nieuwe Jeruzalem anderzijds.
“Bach, Tom Parker, Andrew Lloyd Webber en Mendelssohn in één concert” dat is o.a. de reactie van het publiek geweest op het nog vrij nieuwe stuk. Het concert is een evenement op zich en het succes van dit oratorium zit voornamelijk in de toegankelijkheid voor zowel de koorzanger als de concertbezoeker. Het oratorium is gebaseerd op de expressieve en klassieke muziekstijl, maar wordt gecombineerd met de licht-klassieke musicalstijl, die tegenwoordig zoveel mensen aanspreekt. Enkele deelnemers zeiden het als volgt: “het ligt bijzonder gemakkelijk in het gehoor, is zowel romantisch als bruisend en het pakt je gewoon meteen, je bent direct gevangen”. Zoals ook recensenten het al hebben geschreven: “een compositie, die aan alle muzikale smaken tegemoet komt ”.
