https://www.facebook.com/650246831516078/

Zwarte Cross " Home of History ", Kempermanstraat 18, Ulft (2026)

02/09/2026

365 dagen Zwarte Cross-voorpret: want geschiedenis maak je niet alleen in juli

Er zijn mensen die denken dat de Zwarte Cross een paar dagen per jaar duurt. Vier dagen feest, muziek, motoren, modder, bier, theater en totale gekte — en daarna weer terug naar het gewone leven.

Maar wij weten wel beter.

De Zwarte Cross duurt 365 dagen per jaar.

Want zodra het laatste stof boven de crossbaan is neergedaald, de laatste beker is opgeraapt en de laatste festivalganger met een schorre stem huiswaarts trekt, begint het alweer.

Eerst voorzichtig. Een foto hier. Een oude polsband daar. Een shirt dat achter in de kast ineens een complete herinnering losmaakt. En voor je het weet zit je midden in de voorpret voor de volgende editie.

Precies daar komt Zwarte Cross – Home Of History om de hoek kijken.

Een plek waar het verleden niet ligt te verstoffen in een doos op zolder, maar waar het iedere dag opnieuw tot leven komt. Oude shirts, bijzondere gadgets, programmaboekjes, bekers, schoenen, petten, polsbandjes en spullen waarvan alleen de echte liefhebber meteen weet: ja hoor, dát jaar…

En achter ieder voorwerp zit een verhaal.

Dat ene shirt waarin je ooit compleet doorweekt vooraan stond. Die zonnebril die wonder boven wonder vier dagen heeft overleefd. Dat polsbandje dat eigenlijk allang weggegooid had moeten worden, maar dat je simpelweg niet over je hart kunt verkrijgen. Een vergeeld programmaboekje waarin namen staan van artiesten die inmiddels wereldberoemd zijn. Of juist van acts waarvan niemand meer precies weet wat er gebeurde — behalve dat het fantastisch was.

Dat is misschien wel het mooiste aan de Zwarte Cross: het festival verdwijnt nooit helemaal.

Het blijft hangen.

In fotoalbums. In sterke verhalen. In verzamelaarskasten. In vriendengroepen waarin ieder jaar dezelfde verhalen nét iets groter worden. En natuurlijk online, waar liefhebbers elkaar vinden en samen bouwen aan dat enorme gezamenlijke geheugen.

Home Of History is daarom meer dan een Facebookpagina vol nostalgie.

Het is een digitaal clubhuis voor iedereen die begrijpt dat Zwarte Cross-spullen nooit zomaar spullen zijn.

Het zijn tijdmachines.

Eén foto van een oud shirt en je hoort bijna weer een brommer voorbij janken. Eén polsbandje en ineens ruik je weer stof, gras en festivalterrein. Eén oude poster en je weet weer precies met wie je daar stond, waar je sliep en waarom je maandagochtend hebt gezworen: volgend jaar doen we het rustiger aan.

Een belofte die overigens traditioneel weinig standhoudt.

En ondertussen tellen we verder.

Niet alleen de weken tot het volgende festival, maar eigenlijk iedere dag. 365 dagen voorpret. 365 dagen verhalen ophalen, herinneringen delen, bijzondere vondsten bekijken en samen ontdekken hoeveel geschiedenis er inmiddels rondom dat krankzinnige Achterhoekse feest is ontstaan.

Want de Zwarte Cross heeft misschien een begin- en einddatum op de kalender.

Maar voor de echte liefhebber bestaat er helemaal geen einde.

Er is alleen de volgende herinnering.

De volgende vondst.

Het volgende verhaal.

En uiteindelijk weer dat mooiste moment van allemaal: de dag waarop je richting de Achterhoek rijdt en denkt:

We mogen weer.

Tot die tijd houden we de historie levend.

365 dagen per jaar.

Zwarte Cross – Home Of History.
Want voorpret wordt vanzelf geschiedenis.

26/08/2026

" Een lijst vol geschiedenis "

Er zijn mensen die hun vakanties bewaren in een fotoboek. Anderen sparen koelkastmagneten, postzegels of bonnetjes van tankstations. En dan heb je mensen zoals de eigenaar van deze verzameling: die bewaart zijn leven aan een stuk stof.

Een paar honderd gram textiel en kunststof, bij elkaar gelegd in een lijst. Maar vergis je niet: dit is geen verzameling festivalbandjes. Dit is een geschiedenisboek met een polsbandje eraan.

Bovenin begint het allemaal nog overzichtelijk. 2003. Zwarte Cross Crew. Een tijd waarin een festival nog gewoon betekende: motoren, modder, een tent, een paar podia en de tamelijk geruststellende gedachte dat je maandag waarschijnlijk nog wist hoe je heette.

Daarna wordt het bonter. Groen, geel, roze, blauw, rood. Crew. Artiest. VIP. MACL. Bandjes voor alle dagen, bandjes voor halve dagen en waarschijnlijk minstens één bandje waarvan niemand meer weet waarom-ie ooit om die pols heeft gezeten.

En dat is precies het mooie.

Want een Zwarte Cross-bandje zegt eigenlijk helemaal niks over wat je moest doen. Het vertelt wat je hebt meegemaakt.

Een bandje is een stille getuige van te vroeg opstaan op de camping, te laat naar bed gaan, bier drinken alsof morgen niet bestaat en om drie uur 's middags besluiten dat een modderplas eigenlijk best een prima whirlpool bath is.

Het is het bewijs dat je ooit zei: “Eentje dan, en dan ga ik naar de tent.” Om vervolgens vier uur later ergens achter een frietkraam wakker te worden met een zonnebril die niet van jou is.

En kijk eens naar die kleuren. Dat zijn geen kleuren, dat zijn herinneringen.

Dat rood is misschien die ene dag dat je dacht dat je de hele dag rustig zou blijven. Dat roze is de dag waarop je vrienden kwijtraakte en ze pas bij de uitgang weer vond. Dat blauwe bandje? Grote kans dat daar een verhaal aan vastzit dat je moeder nooit hoeft te horen.

En ergens tussen die oude bandjes uit de begintijd en die frisse exemplaren van de afgelopen jaren zie je ook iets anders: hoe de Cross zelf veranderd is.

Van een uit de kluiten gewassen motorcrossfeest naar een compleet universum waarin muziek, theater, stunts, humor, kunst, camping en totale Achterhoekse ontregeling vrolijk door elkaar heen lopen.

De bandjes groeiden mee. Van simpel en praktisch naar steeds uitbundiger, alsof zelfs het polsbandje tegenwoordig denkt: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

Maar misschien is het mooiste wel dat sommige bandjes nog gewoon aan elkaar vastzitten.

Dat verraadt iets.

Dit zijn geen losse souvenirs die ooit gedachteloos in een la zijn geflikkerd. Dit zijn bewijzen die zorgvuldig zijn bewaard. Jarenlang.

Misschien omdat je sommige weekenden niet wilt vergeten. Misschien omdat je weet dat je geheugen op een festival minder betrouwbaar is dan een trekker op slicks.

Dus ja, het is een collage van bandjes.

Maar eigenlijk kijk je hier naar een verzameling zomers, vriendschappen, katers, heldendaden, slechte beslissingen, goede muziek, modder, motoren en momenten waarop het leven precies deed waar het voor bedoeld is: even helemaal nergens over gaan.

En misschien is dat wel de ware functie van een festivalbandje.

Het zit een paar dagen om je pols.
En daarna jarenlang in je kop.

21/08/2026

Toen de Zwarte Cross nog gewoon een weiland was

Hummelo, 1997.

Geen festivalterrein. Geen camping. Geen megatenten. Geen tientallen podia. Geen merchandisestand.

Nee.

Er was een weiland.

Een paar brommers.

Een stel Achterhoekers met veel te veel zelfvertrouwen.
En een idee waarvan waarschijnlijk niemand had gedacht: dit wordt later een van de grootste festivals van Nederland.

Maar daar, in dat Hummelse weiland, begon het dus. De eerste Zwarte Cross. Gewoon voor de gein. Tenminste, dat was het plan.

Ruim 150 deelnemers kwamen opdagen en zo’n duizend man publiek. Duizend! Tegenwoordig is dat ongeveer het aantal mensen dat op de Zwarte Cross nodig is om één dixi te vinden, maar in 1997 voelde het waarschijnlijk als een compleet volksfeest.

En eerlijk is eerlijk: het had ook alles wat een Zwarte Cross nodig heeft.

Brommers.

Modder.

Stoere verhalen die naarmate de avond vorderde steeds ongeloofwaardiger werden.

En natuurlijk: Jovink & The Voederbietels.

De mannen achter de band stonden ook aan de wieg van de cross. Het soort lui dat blijkbaar dacht: Als we nou eens een cross organiseren waar iedereen aan mee mag doen? Geen ingewikkeld gedoe. Geen gelikte productie. Gewoon gas d’r op en zien waar het schip strandt.

Of de brommer.

Want dat was de charme van 1997.
Je hoefde geen topsporter te zijn. Je hoefde geen professioneel coureur te zijn. Je hoefde eigenlijk alleen maar over een brommer te beschikken en bereid te zijn om jezelf publiekelijk voor l*l te zetten.

En dat laatste bleek in de Achterhoek gelukkig nooit een probleem.

Op het shirt staat het inmiddels legendarische:

“I SURVIVED
The first international & illegal
ZWARTE CROSS!
HUMMELO, 1997.”

Dat woordje international is prachtig.
Want zo begint een wereldmerk: je hebt een weiland in Hummelo, een paar honderd deelnemers, een rockband en een bezoekersaantal dat tegenwoordig nog niet eens voldoende is om de backstage te vullen — en tóch noem je het internationaal.

Kijk, dat is geen grootheidswaanzin.

Dat is Achterhoekse ambitie.

En dan dat andere woord: illegal.

Ook mooi.

Want de eerste Zwarte Cross was volgens de organisatie gewoon netjes van een vergunning voorzien.

Maar je kunt natuurlijk moeilijk een evenement De Vergunde Crosswedstrijd Op Een Weiland Waar Iedereen Met Een Brommer Mag Meedoen noemen.

Dat verkoopt voor geen meter.

Dus werd het Zwarte Cross.

En dat klinkt meteen alsof er ergens een boer staat te twijfelen of hij de politie moet bellen.

Het mooiste aan dit shirt vind ik misschien nog wel dat je eraan kunt afzien hoe anders de wereld toen was.

Geen zorgvuldig uitgedachte branding.

Geen marketingafdeling van twintig man.

Geen socialmedia-agenda.

Geen influencer die drie kwartier voor een modderplas staat te wachten tot het licht goed valt.

Gewoon een shirt met een speldje, twee rammelende bierpullen en een tekst die eigenlijk alles zegt:

Ik was erbij.

Ik heb het overleefd.

En jij niet.

Want dát is uiteindelijk de essentie van de Zwarte Cross geworden.

Niet kijken.

Meedoen.

Niet zeuren.

Gas geven.

En als je daarna thuiskomt met een gebroken spatbord, een blauwe plek ter grootte van de Achterhoek en een verhaal dat niemand gelooft, dan heb je het goed gedaan.

De eerste Zwarte Cross duurde maar één dag.

Één dag!

Tegenwoordig heb je bijna een week nodig om weer een beetje normaal te kunnen lopen na vier dagen Zwarte Cross. Toen hoefde je alleen maar een middagje door een weiland te banjeren en 's avonds naar Jovink te luisteren.

En toch zat alles er al in.

De humor.

De muziek.

De cross.

De chaos.

De vrijheid.

En vooral dat heerlijke idee dat je het allemaal niet te serieus moet nemen.

Van een weiland in Hummelo naar een evenement waar honderdduizenden mensen op afkomen: achteraf lijkt het een meesterplan.
Maar waarschijnlijk was het dat helemaal niet.

Waarschijnlijk was het gewoon een stel Achterhoekers dat dacht:

“Zullen we?”

En iemand antwoordde:

“Donders, ja.”

De rest is geschiedenis.

Dus als je vandaag zo’n oud shirt uit 1997 tegenkomt, kijk er dan even goed naar.
Het is niet zomaar een oud T-shirt.
Het is een draagbaar stukje Zwarte Cross-prehistorie.

Van vóór de grote podia.

Vóór de festivalcamping.

Vóór de merchandise.

Vóór de massa.

Toen Zwarte Cross nog betekende:

een weiland, een brommer, een biertje, Jovink en een goed verhaal.

En misschien is dát wel de mooiste herinnering van allemaal.

Dat de grootste cross van Nederland ooit begon met precies datgene waar de Achterhoek altijd al patent op had:

een goed idee, een hoop kabaal en vooral niet te veel nadenken over de gevolgen.

Hummelo 1997.
I survived.

En eerlijk gezegd:

wie erbij was, heeft het nooit meer helemaal normaal gevonden.

18/08/2026

" Orgel Joke: wie niet mag spelen, krijgt een heel orkest "

Er zijn artiesten die een festival nodig hebben om groot te worden. En er zijn artiesten die een festival zó groot maken dat het festival achteraf blij mag zijn dat ze er überhaupt stonden. Orgel Joke behoort inmiddels overtuigend tot die tweede categorie.

In 2024 gaf Joke op de Zwarte Cross een optreden dat je gerust weergaloos mag noemen. Niet omdat ze de jongste, de hipste of de meest zorgvuldig gecaste naam op het affiche was. Integendeel. Juist omdat ze met een gezonde dosis eigenwijsheid, een orgel en een glimlach liet zien dat leeftijd vooral een getal is en geen podiuminstructie.

En toen kwam 2025.

Joke keerde terug. Maar blijkbaar was één optreden nog niet genoeg. Het werd een samenwerking met een gezelschap waarbij je de programmaboekjes bijna met een vergrootglas moet bekijken om te ontdekken waar het genre ophoudt en de totale feestelijke ontsporing begint: Bökkers, Frans Bauer, Sven Versteeg en Mental Theo.

Dat is geen line-up meer. Dat is een muzikaal ongeluk waarbij de hulpdiensten besloten hebben om mee te dansen.

En waarom dit vervolg er kwam?

Daar zit het mooiste verhaal.

Er was namelijk een band die, om een nogal dubbelzinnige reden, vond dat ze maar beter konden wegblijven van de Zwarte Cross.

Een artistieke keuze, zullen we maar zeggen. Een principiële kwestie. Of misschien gewoon een gevalletje: als wij niet komen, kunnen we ook niet naast iemand staan die wél alle aandacht krijgt.

Tja.

Dat is een gevaarlijke strategie op de Zwarte Cross.
Want als je denkt dat je door weg te blijven het laatste woord hebt, moet je vooral niet vergeten dat Achterhoekers een uitstekend gevoel voor humor hebben. En dat Orgel Joke inmiddels ook weet hoe je een deur openzet die een ander demonstratief heeft dichtgegooid.

Dus wat gebeurde er?

Joke bleef niet thuis achter de geraniums zitten wachten tot iemand haar alsnog uitnodigde. Nee. Ze deed wat verstandige mensen doen wanneer iemand anders denkt het feest te kunnen bepalen: ze bouwde gewoon haar eigen feest.

Met Bökkers.
Met Frans Bauer.
Met Sven Versteeg.
Met Mental Theo.

Kijk, dan wordt een afwezigheid ineens bijzonder relatief.
De ene band koos ervoor om niet te komen. Joke koos ervoor om vervolgens met vier andere zwaargewichten de tent af te breken. Niet letterlijk natuurlijk — hoewel je bij de Zwarte Cross nooit helemaal zeker weet wat er na middernacht nog overeind staat.

Het prachtige aan Orgel Joke is dat ze ondertussen nergens de behoefte lijkt te hebben om iemand iets te bewijzen. Ze staat daar gewoon. Lachend. Spelend. Feestend. Alsof ze het al die tijd al wist: je hoeft niet de grootste naam op het affiche te zijn om hetgrootste verhaal van het weekend te worden.

En misschien is dat wel de mooiste ironie van allemaal.

Een band kan besluiten dat Orgel Joke niet in hun plaatje past. Maar Joke blijkt uitstekend zonder dat plaatje te kunnen.
Sterker nog: ze maakt er een nieuw plaatje van.
Een plaatje met Bökkers, Frans Bauer, Sven Versteeg en Mental Theo.

En ergens, vermoedelijk op een rustige plek ver buiten de Zwarte Cross, zit die andere band nog steeds te bedenken of wegblijven destijds nou écht zo'n goed idee was.

Orgel Joke heeft ondertussen gewoon de volgende toegift ingezet.

12/08/2026

" Waar de Zwarte Cross en de microfoon elkaar vinden"

Er zijn samenwerkingen die op papier ontstaan. Met handtekeningen, schema’s en vergadertafels. En er zijn samenwerkingen die groeien zoals gras na een zomerse bui: vanzelf, stevig geworteld en bijna niet meer weg te denken. Die tussen Omroep Gelderland en de Zwarte Cross hoort zonder twijfel bij die tweede categorie.

Want zeg je Zwarte Cross, dan denk je aan motoren, muziek, modder, theater, boerenverstand en een flinke dosis Achterhoekse eigenzinnigheid. Maar ook aan verhalen. Aan mensen die ieder jaar hun caravan volstouwen, hun mooiste uitdossing aantrekken en koers zetten richting Lichtenvoorde. Aan vrijwilligers die maandenlang bouwen aan iets wat een paar dagen duurt, maar nog wekenlang nagalmt. En juist daar komt Omroep Gelderland in beeld.

De omroep staat niet aan de zijlijn met een keurige microfoon en schone schoenen. Nee, die staat er middenin. Tussen het publiek, achter de schermen, langs de crossbaan en bij de artiesten. Soms met modder tot aan de enkels, soms met een camera in de stromende regen, maar altijd met hetzelfde doel: laten zien wat dit festival werkelijk bijzonder maakt.

Dat is meer dan spektakel alleen. Natuurlijk zijn er de brullende motoren en de dampende feesttenten. Maar de kracht van de Zwarte Cross zit vooral in de mensen. In de vriendengroep die al twintig jaar op dezelfde campingplek staat. In de coureur die zenuwachtig aan de start verschijnt. In de muzikant die plotseling voor duizenden mensen speelt. In de bezoeker die zegt dat hij “alleen even kwam kijken” en drie dagen later met een schorre stem en een onwaarschijnlijk verhaal naar huis gaat.

Omroep Gelderland kent die verhalen. Niet van een afstand, maar van dichtbij. De verslaggevers spreken de taal van de streek, herkennen de humor en begrijpen dat je de Achterhoek niet moet uitleggen alsof het een exotisch verschijnsel is. Je moet haar voelen. De nuchterheid, de trots, het relativeringsvermogen en het talent om van ogenschijnlijke gekte iets volkomen logisch te maken.

Juist daarom past deze samenwerking zo goed. De Zwarte Cross is groot, luid en grensverleggend, maar blijft diep verbonden met Gelderland. Omroep Gelderland is journalistiek, nieuwsgierig en professioneel, maar verliest nooit de menselijke maat. De een bouwt het feest, de ander bewaart de herinnering. Samen zorgen ze ervoor dat ook wie thuisblijft iets meekrijgt van de energie op het terrein.

En misschien is dat wel het geheim van een samenwerking die al jaren standhoudt: beide partijen proberen elkaar niet glad te strijken. De Zwarte Cross mag de Zwarte Cross blijven, met alles erop en eraan. Omroep Gelderland blijft kijken, vragen, registreren en vertellen. Met verwondering, maar zonder gemaaktheid. Met humor, maar ook met aandacht voor wat er achter het feest schuilgaat.

Zo wordt ieder interview, ieder liveverslag en ieder onverwacht moment onderdeel van een groter verhaal. Een verhaal over Gelderland op zijn uitbundigst. Over een festival dat allang meer is dan motorcross en muziek. En over een omroep die begrijpt dat streekjournalistiek soms niet vanuit een studio wordt gemaakt, maar vanaf een campingstoel naast een bontgekleurde bus.

Daar, waar de modder en de microfoon elkaar vinden, blijkt opnieuw hoe krachtig regionale verbondenheid kan zijn. Niet bedacht in een beleidsplan, maar ontstaan uit vertrouwen, herkenning en een gedeelde liefde voor het mooiste verhaal van allemaal: dat van de mensen zelf.

08/08/2026

" Omdat het juist nu nog meer in de media is. Jullie ( lhbtiq+ gemeenschap ) mogen er ook zijn "

Er staat een zin op dit shirt die harder binnenkomt dan menig politiek debat: “Gay doen is belangrijker dan winnen.” Met een knipoog, natuurlijk. Met regenbogen, luipaardprint, een eenhoorn en precies genoeg brutaliteit om iedere zuurpruim lichte kortsluiting te bezorgen.

Maar achter die grap zit iets bloedserieus.

Want anno nu zou het eigenlijk volstrekt oninteressant moeten zijn op wie je verliefd wordt. Of je homo bent, lesbisch, bi, trans, q***r of nog zoekende naar het woord dat bij je past. Het zou ongeveer even spannend moeten zijn als je favoriete kleur of de vraag of je koffie zwart drinkt.

Maar zover zijn we nog niet.

Er zijn nog altijd mensen die vinden dat de vrijheid van een ander ter discussie mag staan. Die zeggen dat ze “er geen moeite mee hebben”, zolang iemand maar niet te zichtbaar is. Niet hand in hand loopt. Geen regenboog draagt. Niet te vrouwelijk, te mannelijk, te uitgesproken of simpelweg te zichzelf is.

Dat is geen acceptatie.

Dat is toestemming onder voorwaarden.

En liefde heeft geen vergunning nodig.

Juist daarom is het mooi dat een festival als de Zwarte Cross niet alleen roept dat iedereen welkom is, maar daar ook letterlijk ruimte voor maakt. Midden tussen motorcross, gitaren, bier, stof en feestgedruis staat De Kast: een plek waar de lhbtiq+ gemeenschap niet wordt weggestopt, maar juist in de armen wordt gesloten.

En alleen die naam al is raak.

De Kast.

Een plek waarvan mensen jarenlang te horen kregen dat ze eruit moesten komen, krijgt daar ineens een andere betekenis. Geen benauwde ruimte om je in te verstoppen, maar een plek waar je juist binnen mag stappen om helemaal jezelf te zijn.

Dat is inclusie zoals inclusie bedoeld is: niet zeggen jullie mogen er ook bij, alsof iemand beleefd een klapstoeltje achter in de zaal krijgt. Nee. Een eigen podium, een eigen sfeer, een eigen plek midden in het feest.

Niet aan de rand.

Niet achter een hek.

Niet alleen zolang niemand er last van heeft.

Gewoon midden in de samenleving.

De lhbtiq+ gemeenschap vraagt namelijk geen voorkeursbehandeling. Geen medaille. Geen speciale rijstrook. De vraag is veel eenvoudiger:

laat ons bestaan zonder dat we ons bestaan voortdurend hoeven uit te leggen.

Laat een jongen zijn vriend zoenen zonder eerst over zijn schouder te kijken. Laat een meisje thuiskomen met haar vriendin zonder dat de huiskamer verandert in een crisisberaad.

Laat iemand die transgender is gewoon werken, sporten, boodschappen doen, lachen en leven zonder iedere dag als onderwerp van een maatschappelijk debat te worden behandeld.

Je hoeft iemand niet volledig te begrijpen om diegene te respecteren.

Dat lijkt tegenwoordig soms een revolutionaire gedachte, terwijl het eigenlijk gewoon fatsoen is.

We begrijpen tenslotte ook niet allemaal waarom iemand vrijwillig uren naar motorcross kijkt, modder als dresscode beschouwt of een weekend lang op een festivalterrein leeft.

Toch eisen we daar zelden Kamervragen over.

Maar zodra het over seksuele oriëntatie of genderidentiteit gaat, blijken ineens opvallend veel mensen zelfbenoemd deskundige.

“Vroeger hoorde je daar nooit zoveel over.”

Nee.

Omdat mensen vroeger vaker zwegen.

Uit angst. Uit schaamte. Omdat zichtbaar zijn soms een prijs had die ze niet durfden te betalen.

Dat mensen zich tegenwoordig vaker laten zien, betekent niet dat ze ineens zijn ontstaan. Het betekent dat sommigen eindelijk uit de schaduw durven stappen waarin anderen hen het liefst hielden.

En precies daarom doet zo’n plek als De Kast ertoe.

Want ergens loopt op zo’n festival misschien een jongen rond die voor het eerst zijn vriend durft vast te pakken. Ergens staat een meisje dat merkt dat niemand vreemd opkijkt wanneer ze vertelt wie haar vriendin is. Ergens beseft iemand voor het eerst:
misschien hoef ik mezelf hier helemaal niet kleiner te maken.

Dat gevoel is onbetaalbaar.

Een samenleving wordt namelijk niet zwakker wanneer mensen verschillend mogen zijn. Ze wordt sterker.

Vrijheid die alleen geldt voor mensen die binnen de lijntjes kleuren, is geen vrijheid. Dat is een dresscode.

En misschien is dát wel waarom dit shirt en die plek op de Zwarte Cross zo goed bij elkaar passen. Tussen het feestgedruis, de regenbogen, de herrie en de humor zit een boodschap die groter is dan carnaval of festivalfolklore:

Het leven is geen wedstrijd om te bepalen wie het normaalst is.

Er hoeft niemand te verliezen voordat jij jezelf mag zijn.

Dus aan iedereen binnen de lhbtiq+ gemeenschap die soms moe wordt van discussies over zijn eigen bestaan: blijf liefhebben. Blijf lachen. Blijf luid wanneer dat nodig is en stil wanneer jij daar behoefte aan hebt. Ga naar Pride, ga naar De Kast, ga naar de crossbaan of blijf lekker thuis op de bank.

Je hoeft geen statement te zijn.

Je hoeft geen symbool te zijn.

Je hoeft niemand te overtuigen.

Je hoeft alleen maar de ruimte te krijgen om jezelf te zijn.

En het siert de Zwarte Cross dat ze die ruimte niet alleen in woorden aanbieden, maar haar daadwerkelijk hebben gebouwd
Een plek genaamd De Kast.

Niet om mensen erin op te sluiten.

Maar om de deuren wagenwijd open te zetten.

Want uiteindelijk is er iets veel belangrijkers.

Vrij zijn.

07/08/2026

" Tante Rikie zwaait nog altijd de scepter"

Er zijn mensen die met pensioen gaan en daarna geruisloos verdwijnen achter een elektrische fiets, een paar geraniums en een agenda vol bridge. En er is Tante Rikie.

Tante Rikie is dan misschien festivaldirectrice in ruste, maar “in ruste” klinkt bij haar ongeveer even geloofwaardig als “fluisterstil” bij een opgevoerde Kreidler. Officieel heeft ze het stokje overgedragen. Onofficieel hangt haar geest nog boven ieder weiland waar een motor brult, een gitaar jankt en iemand om half elf ’s ochtends met een halve liter in de hand verklaart dat dit écht zijn laatste biertje wordt.

Ze was geen directrice van het soort dat met een headset door een vipruimte beent en ondertussen woorden gebruikt als “beleving”, “stakeholders” en “premium hospitality”. Tante Rikie was de baas zoals alleen een tante de baas kan zijn: vriendelijk zolang het kan, duidelijk zodra het moet en altijd met het soort gezag waardoor zelfs een dronken stuntman ineens zijn bord leeg eet.

Onder haar bewind werd de Zwarte Cross geen festival, maar een tijdelijk land. Een vrijstaat met eigen wetten, eigen helden en een economie die grotendeels draaide op muntjes, modder en kapsalons. Waar elders bezoekers netjes achter dranghekken blijven, wordt hier een caravan omgebouwd tot varend café en vervolgens door iemand in een kippenpak bestuurd. Niet omdat het moet, maar omdat niemand overtuigend heeft uitgelegd waarom het níét zou mogen.
En midden in die georganiseerde gekte stond Tante Rikie.

Niet boven het volk, maar ertussen. Als beschermheilige van de feesttent. Als koningin van het onfatsoen met een fatsoenlijk hart. Ze begreep iets wat veel bestuurders nooit zullen snappen: dat mensen niet komen voor een perfect draaiboek. Ze komen om even te ontsnappen aan alles wat thuis netjes, logisch en verzekerd is. Ze komen om te lachen, te zingen, te vallen en elkaar weer overeind te trekken.

Tante Rikie gaf dat zootje ongeregeld niet alleen een podium, maar ook een thuis.

Nu geniet ze van haar welverdiende rust. Althans, dat wordt beweerd. Waarschijnlijk houdt ze vanuit een tuinstoel nauwlettend in de gaten of de bierdruk klopt, de motoren hard genoeg ronken en niemand het waagt om van het festival een keurige bedoening te maken.

Want sommige mensen stoppen met werken.
Legendes gaan alleen wat minder vaak naar kantoor.

Dus hef het glas, trek de laarzen aan en breng een saluut aan Tante Rikie: festivaldirectrice in ruste, maar voor altijd opperhoofd van de Achterhoekse anarchie.

Tante Rikie, bedankt. Voor de herrie, de vrijheid en het bewijs dat je met gezond verstand soms het beste een beetje ongezond kunt omspringen.

05/08/2026

300 volgers, 30 jaar geschiedenis

Soms zegt een getal meer dan je op het eerste gezicht zou denken.
De Facebookpagina Zwarte Cross “Home Of History” heeft inmiddels de bijzondere mijlpaal van 300 volgers bereikt. Driehonderd mensen die samen herinneringen ophalen, oude beelden bekijken, verhalen delen en de rijke geschiedenis van de Zwarte Cross levend houden.

En juist dat getal 300 heeft iets moois.

Wanneer we 300 door 10 delen, komen we uit op 30. Laat dat nu precies het aantal jaren zijn dat de Zwarte Cross in 2027 bestaat. Toeval? Misschien. Maar bij de Zwarte Cross weten we inmiddels dat de mooiste verhalen vaak ontstaan uit onverwachte samenkomsten.

Wat ooit begon als een eigenzinnig feest vol motorcross, muziek, humor en een flinke dosis Achterhoekse bravoure, groeide uit tot een evenement dat voor honderdduizenden mensen een vaste plek in het hart heeft gekregen.

Dertig jaar Zwarte Cross betekent dertig jaar modder, muziek, stunts, vriendschappen en verhalen die soms met de jaren alleen maar sterker worden.

De pagina “Home Of History” is een digitaal clubhuis voor al die herinneringen. Een plaats waar het verleden niet achter ons ligt, maar telkens opnieuw tot leven komt. In foto’s van vroeger, oude programmaboekjes, herkenbare gezichten en verhalen waarvan je denkt: weet je dat nog?

Iedere nieuwe volger helpt mee om dat erfgoed te bewaren. Want geschiedenis bestaat niet alleen uit jaartallen en grote gebeurtenissen. Geschiedenis zit vooral in persoonlijke herinneringen. In die eerste keer op het terrein, die legendarische band, die vastgelopen laars in de modder of die ontmoeting waar jaren later nog steeds over wordt gesproken.

Daarom is 300 volgers veel meer dan alleen een mooi rond getal. Het zijn 300 liefhebbers, verhalenvertellers en bewakers van de Zwarte Cross-geschiedenis.

Op naar 2027. Op naar 30 jaar Zwarte Cross. En natuurlijk: op naar de volgende 300 volgers.

Want zolang de verhalen worden gedeeld, blijft de geschiedenis leven.

Zwarte Cross “Home Of History” — waar het verleden nog altijd volop doordendert.

01/08/2026

" Samen uut de bocht"

Op de Zwarte Cross geldt al jaren één gouden regel: normaal doen is al gek genoeg, dus doe vooral lekker abnormaal. En precies daar vinden de Zwarte Cross en Special TV elkaar. Niet in een vergaderzaal met lauwe koffie en een flip-over vol pijlen, maar midden in de herrie, tussen de dampende feesttent, scheurende gitaren en mensen die zonder enige gêne een luchtgitaar bespelen alsof de wereldtitel op het spel staat.

Special TV maakt televisie met mensen die niet in een keurig hokje passen. De Zwarte Cross bouwt ieder jaar een compleet festival rondom het idee dat hokjes vooral handig zijn om overheen te springen. Dat is dus geen samenwerking die bedacht is door een marketingafdeling. Dat is gewoon logisch boerenverstand.

Want op het festivalterrein maakt het niemand wat uit of je snel bent, langzaam, luidruchtig, verlegen, handig, onhandig of per ongeluk met twee verschillende schoenen van huis bent gegaan. Hier telt maar één vraag: doe je mee?

En meedoen, dát kunnen de mensen van Special TV.

Met camera’s, microfoons, scherpe vragen en een gezonde dosis ongefilterd enthousiasme trekken zij de Zwarte Cross in. Niet als keurige verslaggevers die op veilige afstand blijven staan, maar als volwaardige deelnemers. Ze praten met artiesten, bezoekers, vrijwilligers en verdwaalde feestgangers. Soms serieus, vaak hilarisch en altijd oprecht. Geen gladgestreken televisie, maar verhalen met zand aan de schoenen en confetti in het haar.

Dat levert momenten op die je niet kunt regisseren. Een interview dat volledig ontspoort. Een onverwachte ontmoeting. Een brede glimlach van iemand die merkt dat er echt naar hem wordt geluisterd. Daar zit de kracht van Special TV: mensen worden niet bekeken, maar gezien.

De Zwarte Cross biedt daarvoor het perfecte podium. Een plek waar verschil geen probleem is, maar onderdeel van het programma. Waar je niet hoeft uit te leggen waarom je anders bent, omdat iedereen hier op zijn eigen manier een beetje vreemd rondloopt. De één draagt een leren motorpak, de ander een glitterjurk. Sommigen komen voor de cross, anderen voor de muziek en weer anderen hebben na drie dagen nog steeds geen idee waar hun tent staat. Allemaal welkom.

De samenwerking tussen Special TV en de Zwarte Cross is daarom meer dan een mooi project. Het laat zien hoe inclusiviteit eruitziet wanneer je er geen ingewikkeld beleidswoord van maakt. Niet praten over mensen, maar mét mensen. Niet iemand aan de zijlijn zetten met een speciaal programmaatje, maar samen het veld op. Shirt aan, camera mee, gas erop.

Op de groepsfoto zie je het meteen. Geen stijve gezichten of officiële handdrukken, maar opgestoken duimen van zowel de medewerkers van Special TV en de Feestfabriek, brede grijnzen en shirts die eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een feestelijke botsing tussen een schaakbord en een motorcross zijn gekomen. Het is een team. Niet omdat iedereen hetzelfde is, maar omdat iedereen erbij hoort.

En misschien is dat wel de mooiste boodschap die uit deze samenwerking klinkt. Dwars door de gitaren, motoren en feestkreten heen:

Iedereen heeft een verhaal. Iedereen verdient een podium. En samen maken ze er een kolere mooie items van.

Zwarte Cross " Home of History "

02/09/2026

26/08/2026

21/08/2026

18/08/2026

12/08/2026

08/08/2026

07/08/2026

05/08/2026

01/08/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen