02/12/2020
Zo rond de kerstdagen voel je altijd extra het gemis van mensen die er niet meer bij zijn. Ik zelf mis rond deze tijd mijn vader. Een prachtige man met een onvoorstelbaar gevoel voor woorden en vooral het spelen ermee. Zoals mijn moeder een ongelooflijke woordenschat had en nog heeft zo kon hij met een paar woorden dingen schetsen, dingen anders laten lijken. Ik heb van mijn beide ouders onwijs veel meegekregen maar woorden lopen als een rode draad door mijn leven. Voor pap heb ik het volgende gedicht geschreven:
hoe heb je nΓΊ kunnen vertrekken
heb ik mij zo vaak afgevraagd,
ik kon de boel niet langer rekken
waardoor mijn schuldgevoel vervaagt.
waarom kon ik dit niet vermijden
spookt nog dagelijks door mijn hoofd,
er was geen fut meer te strijden
ik was van al m'n energie beroofd.
hoe ga ik hier ooit mee leven
want het voelt zo onwaarschijnlijk,
ik kan je nu geen hulp meer geven
en dat maakt het immens pijnlijk.
hoe moet ik nu mijn pijn vertalen
als ik denk maar aan één ding,
ik zal mijn hele leven blijven b***n
dat ik er niet was toen je ging.
Pap, ik hou ontzettend veel van je maar ik mis je nog veel meer.
π€π€π€π€π€
Send a message to learn more