15/07/2019
Rouwverwerking
Vanmiddag was ik op een workshop (in mijn geval dubbel) verlaat ouderverlies. Een workshop voor volwassenen die voor hun 20ste 1 of beide ouders verloren hebben. De hieruit voortvloeiende copingsmechanismen waren zo herkenbaar. Ik was verbaasd om te horen dat het in Nederland rond de miljoen kinderen overkomt. En ook dat dit onderwerp in therapieland een ondergeschoven kindje is. Kinderen worden immers bestempeld als veerkrachtig. Maar veerkrachtig waarin? In het wegstoppen van verdriet? In het sterk zijn en daarom alles zelf willen doen? In de eeuwige zoektocht naar het verlangen van veiligheid, geborgenheid en verbondenheid? Het antwoord daarop is "ja". Wat helpt bij rouwverwerking zijn rituelen.
Mijn creatieve brein bedacht daarom deze glas-sculpturen "ter herinnering aan" een (of meerdere) dierbaren. Het is voor mij een moment om stil te staan bij het verlies van een dierbare en tegelijkertijd besef ik mij dat het mij ook gevormd op een positieve manier. Immers "the crack is where the light comes in". Niet het wegstoppen, maar het aanvaarden van verdriet leidt tot heling. Dus vanaf nu herdenk ik in kleur en in het licht. Voor wie wil zijn mijn "dierbaren monumentjes" te bestellen of zelf te maken via mijn Facebook pagina: glasatelier in verbinding.❤️
