17/03/2017
Stukje recensie - net binnen:
"(...) Haar moeder is psychiatrisch patiënt en heeft nooit de moeder kunnen zijn die Ellen zo graag had gehad. We horen hoe Ellen is op opgevoed door haar oma en haar tante. Hoe ze ondanks de problemen van haar moeder, contact met haar probeert te maken. Als kind en als volwassen vrouw. En ondanks al deze vaak pijnlijke situaties blijft de hoop op een liefdevolle omarming van haar moeder aanwezig.
De voorstelling bestaat uit korte verhalen en scenes. Ellen speelt de scenes door zich zelf of de andere personages in het verhaal te spelen. Op de achtergrond is, achter een doorzichtig scherm, vaag haar moeder te zien. De slimme belichting maakt dat het beeld telkens weer verrast. Manou Koreman geeft vorm aan haar moeder die Ellen niet kan bereiken. En dat doet ze bijzonder knap.
Moeder en dochter blijven de hele voorstelling gescheiden door een wazige muur . Dat werkt goed en levert prachtige beelden op. Ook de vondst met de handschoenen die samen een slanke boom vormen die naar de hemel zich uitstrekt is goed goed gevonden. Hoe graag ook Ellen haar moeders handen had willen vasthouden, ze moet het doen met de lege handschoen.
Ellen zelf is een krachtige dame die in deze voorstelling duidelijk in controle is. De voorstelling raakt op de momenten als ze even haar schild laat zaken en wij haar kwetsbaarheid mogen zien.
De zoektocht naar een liefhebbende ouder die voldoet aan je verwachting geeft de voorstelling een universeel karakter. (...)"
Foto van Joris van Bennekom
Met Manou Koreman Esther Love Ellen van Rossum
