Rondje Overschie

10/09/2024

GrappigEnSexy

23/01/2024

07/09/2021

Ik weet niet waar dit schilderij is maar vond deze afbeelding van Overschie op internet.
De schilder is Louis Heymans. Gevonden op een site van de Twentse Veiling van vorig jaar. Wilde jullie dit niet onthouden.

1890 - 1977. Gezicht op Overschie. Olieverf op linnen. Afmeting: H 75 x B 95 cm.

Kunstschilder/graficus en tekenleraar Laurentius (Louis) Heymans (1890-1977) heeft zich zijn gehele arbeidzame leven ingezet voor de verbetering van het teken-onderwijs en de integratie van kunst in de samenleving. Voor Heymans was kunst net zo vanzelfsprekend als het eten van een boterham, omdat je honger hebt. Geboren in Utrecht en opgeleid in de grafische vakken aan de Haagse Academie voor Beeldende Kunsten, vertrok hij in 1913 naar Vlissingen, waar hij tekenleraar werd aan het ULO-onderwijs. Daar kwam hij in contact, met de van oorsprong Vlaamse kunstschilder G.A.M. (Gerard) Jacobs (1865-1958) en leert op zijn atelier en onder diens leiding met olieverf schilderen. In 1920 is hij met Jacobs en anderen mede- oprichter van de Kunstkring ‘Het Zuiden’, de zogenaamde Scheldeluministen. In 1921 verhuisde hij naar Middelburg waar hij was benoemd aan de Rijkskweek-school en het Stedelijk Gymnasium.

Naast zijn leraarschap, schilderde, aquarelleerde, etste, lithografeerde en tekende Heymans in een naturalistische trant, landschappen, stadsgezichten, portretten en affiches. Aanvankelijk schildert hij zijn olieverven in een gedempt ‘Jacobs’ coloriet. Naderhand in de typische Heymans-kleurstellingen, met een veelvuldig optredend paars, veronesegroen en chromaatgeel. Op zoek naar vernieuwing gaat hij eind jaren vijftig olieverf-collages maken, als voorloper van de ideeën van de ‘arte povera’.
In het voorjaar van 1955 had hij een groot aandeel in de oprichting van de ‘Zeeuwse Kunstenaars Kring’. Daarnaast beijverde hij zich voor het ‘Zeeuws Museumfonds’ om tot de stichting van een Zeeuws kunstmuseum te komen. In de nadagen van zijn leven richt hij testamentair het ‘Heymansfonds’ op, met als doel de ontwikkeling van de beeldende kunst in Zeeland te steunen. De laatste grote overzichtstentoonstelling van zijn werk was in september 1970 ter gelegenheid van zijn 80e verjaardag, in de Vleeshal van het Middelburgse stadhuis. Louis Heymans was zonder meer een belangrijk Zeeuws beeldend kunstenaar. Daarnaast was hij een gepassioneerd docent en tekenleraar

Tekst: Joost Bakker
Foto: Twents Veilinghuis

05/02/2021

Over het kunstwerk
Het dienstgebouw van de Roteb op het Kleinpolderplein was toe aan een opknapbeurt, wat heeft geleid tot een duurzame renovatie van het pand. Op 5 oktober 2011 werd het gebouw geopend, samen met de onthulling van het kunstwerk Roteb Eco monument van kunstenaar Jan Eric Visser. In samenwerking met medewerkers van bijna alle onderdelen van Roteb heeft Visser deze sculptuur in 2010-2011 gemaakt van afvalmaterialen en gebruikte voorwerpen. Het afval dat de Roteb verwerkt was voor Visser een onuitputtelijke bron en dankzij hulp en expertise van de medewerkers kreeg het beeld gestalte. Het fundament van het Roteb Eco monument bestaat uit een betonnen trap, die uit het dienstgebouw werd gesloopt. De sokkel is gemaakt van bouwstenen van puin. Daar bovenop is een skelet van 90 aan elkaar gelaste fietsframes geplaatst. Deze frames zijn bedekt met Aquadyne, een drainagesysteem van gerecycled afvalplastic, waar groendaken en groengevels mee gebouwd kunnen worden. Het bevat microporiën waar wortels van planten in kunnen hechten. In de sokkel zit een irrigatiesysteem, dat wordt gevoed door tweehands zonnepanelen, zodat er bovenop het beeld gras groeit. Visser werd inhoudelijk geadviseerd door Dr. N. Reich en Erik Eikelboom (Msc) over de toepassing van zonne-energie en Prof. dr. ir. P. C. Struik van Universiteit Wageningen over de beplanting en voedingsreceptuur.

Over de kunstenaar

Beeldhouwer en conceptueel kunstenaar Jan Eric Visser (Leeuwarden, 1962) studeerde van 1982 tot 1987 aan de kunstacademie in Kampen. Hij is een oud-student van Ewerdt Hilgemann. Visser richt zich volledig op de transformatie van zijn dagdagelijkse anorganische huisvuil tot autonome kunstwerken. Sinds 1987 noemt hij dit doorlopende proces Form follows garbage, waarbij hij enerzijds de grenzen van zijn beheersing over vorm en materie onderzoekt, anderzijds maatschappelijke thema’s als grondstoffen schaarste en overconsumptie adresseert. Daarnaast biedt hij met zijn buitensculpturen een platform aan innovatieve recycling van materialen. Sinds 2009 woont en werkt Visser in Rotterdam.

Foto: Jan Erik Visser
Bron: BKOR

10/11/2020

Over het kunstwerk
Sinds 1963 hing dit staalobject gemaakt door kunstenaar Hans Ittmann aan de gevel van de toenmalige Eloutschool. Het is een Pax Christi-teken en werd gemaakt in de percentageregeling bij de bouw van de christelijke school. Het object is gemaakt van blauw en wit plaatstaal. Ittmann heeft artistieke abstracties gebruikt om christelijke symbolen weer te geven, want voor de jaren zestig is deze plastiek vrij strak en modern. Ittmann liet zich inspireren door kunstenaar Naum Gabo, waar hij dit keer een christelijke draai aan heeft gegeven. De verticaal in het midden vormt de P met links daarvan de letter A en rechts een abstracte, gekrulde X. Daaromheen aan de buitenzijde twee blauwgekleurde halve cirkels, ofwel de letter C. Pax Christi is een internationale katholieke vredesbeweging. Vanwege de sloop van het gebouw is het kunstwerk april 2019 opgeslagen.

Over de kunstenaar
De Nederlandse beeldhouwer en schilder Hans Ittmann (Waalwijk, 1914 – Amsterdam, 1972) studeerde beeldhouwkunst tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn leermeester was Cephas Stauthamer. Na de oorlog bestudeerde hij de internationale nieuwe ontwikkelingen. Hij reisde af naar Parijs en werkte een jaar in het atelier van Zadkine – precies in de periode waarin Zadkine zijn modellen voor De verwoeste stad ontwierp. Ittmann maakte het deformeren van menselijke vormen tot de kern van zijn werk. Hij had een goed oog voor de avant-gardes waarvan hij kenmerken incorporeerde in zijn eigen stijl, maar had daarbij soms moeite om een echt eigen beeldtaal te ontwikkelen.

foto Otto Snoek
Informatie Wikipedia

31/08/2020

Anne Mieke Backer
BKOR archief
Over het kunstwerk
Nadat Anne Mieke Backer en Mariëtte Kamphuis eind zomer 2009 hun boek over de cultuurhistorie van de Zestienhovense polder presenteerden, werden in het gebied de eerste tekenen van een monumentaal vervolg hierop zichtbaar. Het cultuurhistorisch onderzoek wees uit dat het IJskelderterrein van oudsher het laagste en koelste deel van de polder is. Dit stukje veen-weide landschap ontwikkelde zich als vogelgebied. Om aan te geven dat het ook in de toekomst uitsluitend door hen zal worden bewoond, krijgen de vogels hier letterlijk een voet aan de grond. Voortbordurend op het project Nest dat in de lente van 2008 door theatermaker Benjamin Verdonck aan het Weena werd vertoond, verrijst nu in de polder Zestienhoven een enorm vogelnest in de vorm van een ooievaarsp**t. Het Uiverbeen illustreert de legende van de IJskelder die in het boek ’16 Hoven, 2 polders, 1 park en 1.800 woningen’ staat beschreven en beoogt voorspoed en geluk te brengen op de nieuwe buitenplaats. Het beeld is uitgevoerd ‘op het werk’ zoals dat heet. Anne Mieke Backer en uitvoerder Luigi Zuliani werkte van september tot december 2009 aan de oprichting van dit bijzondere ooievaarsnest. Na de algemene onderhoudswerkzaamheden voor het gebied heeft er een, aan het broedseizoen aangepaste, feestelijke oplevering plaats gevonden in op 21 april 2010. In de toekomst wordt het ijskelderterrein opgehoogd. De sokkel is dan gelijkgetrokken, zodat de tenen van de p**t in het veld komen te staan. Het karakter van het landschap keert in de oorspronkelijke staat terug en het blijft een broedplaats.

Over de kunstenaar
Anne Mieke Backer (1950) is beeldend kunstenaar, landschapsarchitect en auteur van diverse publicaties over tuin- en landschapshistorie. Ze volgde onder meer haar opleiding aan de AKI in Enschede. Backer was curator groen en kunst van Park16Hoven, waaruit onder meer de sculptuur Het Uiverbeen is voortgekomen. Ze woont en werkt in Rotterdam.

13/06/2020

Over het kunstwerk
In oktober 2011 is het nieuw ingerichte Kleinpolderplein geopend. In de waterplas onder de fly-overs van het plein staat een kunstwerk van Observatorium, genaamd Die bocht. Het bestaat uit twee loopbruggen, die beide in een sierlijke bocht reiken van niets naar nergens. Twee bruggen waar niemand bij kan en waarover niemand kan wandelen. Maar toch leggen de bruggen duidelijk een verbinding tussen oud en nieuw, oost en west, beneden en boven. Het werk is een vingerwijzing naar wat er in de toekomst met het Kleinpolderplein kan gebeuren, want naar verwachting gaat het tot ongeveer 2025 mee als verkeersplein. Observatorium, bestaande uit de kunstenaars Ruud Reutelingsperger, Geert van de Camp en André Dekker, hoopt dat het plein dan niet afgebroken wordt, maar dat er dan een park is ontstaan met uitzicht op de stad vanaf de fly-overs, die dan veranderd zijn in wandelpaden. De naam van het kunstwerk is ontleend aan een gedicht van Martin Bril, die ooit zo onder de indruk was van deze entree van Rotterdam, dat hij dat gevoel in de volgende dichtregels probeerde te vatten:

Die bocht
Rotterdam is een bocht
Meer in het bijzonder: deze bocht

Vanuit Den Haag en Amsterdam
Over de A20, afslag centrum
Op het Kleinpolderplein

De beste afslag van de wereld
Smal en slecht asfalt, onkruid, vangrails met roest
Een Duitse afslag, scherpe bocht

En in plaats van omlaag
Gaat ie omhoog, dat is het mooiste
Want omhoog, dan omlaag
(geldt alleen niet voor rivieren)

En dan ineens is daar die bocht
Die bocht die Rotterdam is

En in die bocht ligt de stad of beter
Gezegd: in die bocht is zij daar opeens

De stad
De skyline

Rotterdam
Wat een vrouw!

De bocht is kort
Maar na de bocht wordt het nog mooier

De weg

De weg, een bolderende weg, een weg
Omlaag
Rechts Blijdorp, links het Vroesenpark

Zo’n weg
Om hard te nemen richting het stoplicht
Aan het begin van de Stadhoudersweg
En het begin van Rotterdam

Uit: Martin Bril, Rotterdam, de stad in gedichten (Amsterdam, 2002)

Over de kunstenaar
Observatorium is een samenwerkingsverband van de kunstenaars Geert van de Camp, André Dekker, Ruud Reutelingsperger en Lieven Poutsma in Rotterdam. Sinds 1997 wijden zij zich aan de verbindingen tussen kunst, landschap en maatschappij. Zij maken sculpturen, die als een gemeenschappelijk goed aanvaard worden, die voor genius loci zorgt en die gebruikt worden.

Informatie: BKOR
foto Otto Snoek

18/05/2020

Over het kunstwerk
Kunstenaar Kees Timmer heeft meerdere opdrachten in Rotterdam gehad. Dit werk is een speelplastiek, ontworpen voor dit schoolplein. Het past in een lange reeks van schoolplastieken, die in de jaren zestig en zeventig is opgeleverd in woonwijken in het toen groeiende Rotterdam. Maar in die reeks van ‘schoolkunst’ neemt deze Hond van Timmer wel een eigen plek in, want het is een leuk, lief en grappig beeld. Timmer had een voorkeur voor dieren. Hij heeft de Hond gestileerd weergegeven door hem op te delen in vormen en lijnen, die los van de voorstelling een eigen weg volgen.

Over de kunstenaar
Kees Timmer (Zaandam, 1903 – Rotterdam, 1978) stond bekend om zijn monumentale werk. Hij beeldde vaak dieren af in schilderijen. Ook maakte hij circusscènes, straat- en markttaferelen. Timmer kreeg in 1993 een overzichtstentoonstelling in Museum Boijmans Van Beuningen.
Foto Bkor archief
informatie Wikepedia

27/04/2020

Over het kunstwerk

Het Kleinpolderplein (1968) is het grootste verkeersknooppunt van Nederland. De verwachting is dat het binnen tien jaar autoluw wordt. Daarom is er in 2011 door CBK Rotterdam en Observatorium een begin gemaakt van een beeldenpark onder de fly-overs. In een raster zijn 15 zwarte sokkels geplaatst, die gevuld worden met verweesde beelden; dat zijn kunstwerken die elders in de stad om een of andere reden ‘over zijn’ of ‘weg moeten’.
In het najaar van 2012 zijn er drie kunstwerken geplaatst:
– Een buste van Bernard Diamant (1872-1936) van Han Rehm. Bernard Diamant was musicus, dirigent en directeur van de Koninklijke Christelijke Oratorium Vereeniging Excelsior. De buste werd op 31 januari 1938 oorspronkelijk in de Doelen geplaatst. Het was een eerbetoon aan een groot Rotterdams talent. Kunstenaar Han Rehm (Rotterdam, 1908 – 1970) maakte onder meer het beroemde beeld De lastdrager, in 1950 geplaatst aan de Hillelaan en later verplaatst naar de Waalhaven.
– Sculptuur van kunstenaar Ru de Gier (Rotterdam, 1921 – 2004), waarvan de titel en herkomst onbekend is. Een typerende wederopbouwvoorstelling. Waarschijnlijk gemaakt voor een inmiddels gesloopte basisschool in het kader van de percentageregeling voor beeldende kunst, circa 1963. De Gier was een specialist in dit genre.
– Kunstwerk zonder titel van Wim van der Horst (1949) en George Degenhart (1936) bestaande uit tien roestvrijstalen elementen. Oorspronkelijk geplaatst in 1989 op het Ammersooiseplein in het kader van de stadsvernieuwing van de Agniesebuurt. In 1994 werden de elementen verplaatst naar het Benthemplein. In 2012 werd dit plein heringericht en werd CBK Rotterdam benaderd voor herplaatsing van de ‘banken’.
In 2015 werd het Zonnehoofd van Carel Kneulman op het Kleinpolderplein geplaatst. Kneulman (1915-2008) was een experimentele beeldhouwer en vooral bekend van het beeld Het lieverdje (1960) in Amsterdam, het trefpunt van de Provo’s. Het wandreliëf Bloeiende feestvreugde (1955) op de voormalige Thalia bioscoop aan de Kruiskade is ook van zijn hand. Het expressieve Zonnehoofd (1963) is een platte bronsplastiek van 2 meter hoog en stond voorheen op een schoolplein. December 2019 is het Zonnehoofd voor vijf jaar uitgeleend aan Gemeente Amsterdam en Vereniging Wonen Willemspark. Het beeld staat tijdelijk in het plantsoen van het Emmaplein tussen andere kunstwerken van kunstenaarscollectief Groep A’dam.
In 2016 werden er wederom twee werken aan het beeldenpark toegevoegd. Het werk Verschuivingen bestaat uit vijf roestvrijstalen platen, die werden teruggevonden in een depot. Deze platen maakten onderdeel uit van de tien banken van Van der Horst en Degenhart, die al in 2012 op het beeldenpark geplaatst waren. Zodoende is het kunstwerk weer in zijn geheel te zien. Ook is er een roestvrijstalen toren met daar bovenop een duif geplaatst, afkomstig uit de Heemkerkschool in Feijenoord. Kunstenaar en jaartal van dit werk zijn onbekend.
Op 29 september 2018 werden er vijf werken onthuld op het Kleinpolderplein:
– Sculptuur Twee knielende figuren (1975) van kunstenaar Leo van Oudheusden. Van Oudheusden (1946) geldt als dé kunstenaar van Rozenburg, het dorp waar hij werd geboren. Zijn bekendste werk is de gekleurde tegelwand ‘Water’, die hij in de jaren 1970 maakte in zwembad De Zeehond te Rozenburg. Duizenden kinderen en volwassenen raakten zo vertrouwd met zijn werk. De kunstenaar maakte ook een reeks sculpturen voor Rozenburg. Vooral de mensfiguur had zijn belangstelling. Hij richtte zich daarbij op elementaire menselijke emoties als liefde, sympathie en gevoel voor gemeenschap. Het beeld Twee knielende figuren werd oorspronkelijk gemaakt voor het park nabij opvangschool De Zeemeeuw. Later verhuisde het beeld naar de Laan van Nieuw Blankenburg. Pogingen tot diefstal noopten Rozenburg echter tot opslag van de sculptuur. In 2018 werd dit werk opgenomen in de museumzaal van het Kleinpolderplein.
– Dubbele paardenfiguren (1964) van de Rotterdamse beeldhouwer Martin Slappendel (1930). Hij maakte veel werk in opdracht van gemeenten en schoolbesturen. Ook in Rotterdam. Voor basisschool Samsam aan de Molièreweg maakte hij de speelse, bronzen sculptuur Carrousel (1965). Een jaar eerder ontwierp Slappendel tijdens de bouw van de Petrus Datheenschool in IJsselmonde het markante beeld Dubbele paardenfiguren (dat in de volksmond ook wel ‘Ruiters’ werd genoemd). Zijn beelden lijken op het eerste oog plat en tweedimensionaal, maar getuigen toch van een sterke dynamiek. Er worden associaties opgeroepen met oude volkskunst, met de middeleeuwen wellicht, of met sprookjes en kinderboeken. Als sculptuur is Dubbele paardenfiguren bij uitstek geschikt voor kinderen. Het beeld werd helaas slachtoffer van de renovatie van het schoolplein.
– Tommy Ladnier Blues (1968) van Pim van Moorsel (1932), die in de jaren 1950 in Den Haag studeerde bij de befaamde kunstenaar Albert Termote. Beeldhouwer en industrieel ontwerper Van Moorsel ontwierp deze musicerende figuren in het kader van de bouw van basisschool De Kemphaan in Rozenburg. Het beeld is een ode aan de trompettist Thomas James (‘Tommy’) Ladnier (1900-1939). Deze jazzlegende speelde met Ma Rainey, King Oliver, Fletcher Henderson en Sidney Bechet. Dat het beeld bij een basisschool werd gerealiseerd doet vermoeden dat Van Moorsel muziekonderwijs hoog in het vaandel droeg. Tijdens de revitalisering van Rozenburg verdween het beeld naar een opslagloods. In 2018 werd het werk aan de vergetelheid onttrokken en geplaatst in de museumzaal van het Kleinpolderlein.
– Vogelvlucht (1960) gemaakt door Gust Romijn. Romijn (1922-2010) behoort tot de bekendste en meest flamboyante kunstenaars van het naoorlogse Rotterdam. In 2016 werd er in Charlois zelfs een brug naar hem vernoemd (deze voetgangersbrug naar de Waalhaven bevindt zich vlak bij zijn voormalige boerderij annex atelier). Als beeldhouwer, graficus en schilder exposeerde hij in binnen- en buitenland. Hij kreeg internationale onderscheidingen, nam deel aan de Wereldtentoonstelling in Brussel (1958) en maakte een tiental sculpturen voor de openbare ruimte van Rotterdam. Zijn bekendste werken zijn De dobber in IJsselmonde en de Schietschijf op Katendrecht. Romijn experimenteerde met tal van materialen. Deze metaalplastiek werd in 1960 aangekocht door de Rotterdamse Kunststichting. Het werk werd echter nooit getoond in de openbare ruimte. Dankzij de inspanningen van de Werkgemeenschap Kleinpolder wordt Vogelvlucht voor het eerst getoond aan het publiek.
– De letters E.A.L.A. (1979) zijn gegraveerd in het vijfde werk, maar maker, titel en herkomst van het werk zijn onbekend.
November 2019 werden er twee nieuwe kunstwerken uit het Project Polderlaan (1999) op het Kleinpolderplein geplaatst. Wegens herinrichting van de Polderlaan in Feijenoord moesten deze zeer beschadigde kunstwerken wijken. In overleg met kunstenaar Joe Cillen (1945) zijn twee van de zes koeien gespaard gebleven en prachtig opgeknapt. De koeienrassen Red Sindhi Zeboe en Aden Zeboe staan nu onder de fly-overs in het beeldenpark.
Voor meer informatie Stichting Werkgemeenschap Kleinpolder
Foto Aad Hoogendoorn
Informatie BKOR

11/04/2020

Detachement Feminine (1980)
Per Abramsen

Over het kunstwerk
Per Abramsen maakte voor het galeriecircuit autonome beelden van hoge kwaliteit. Zijn autonome werk is vaak expressiever van aard. Zoals dit beeld Detachement Feminine, dat Abramsen als autonoom werk gemaakt heeft en vervolgens via de Beeldende Kunstregeling (BKR) werd aangekocht voor de collectie van de Artotheek. Later is het overgenomen door Crematorium Hofwijk, die het in de tuin ten noordwesten van hun aulagebouw plaatsten. Daar heeft het kunstwerk een mooie publieksfunctie gekregen ter herinnering aan doodgeborenen uit Rotterdamse ziekenhuizen. De bronzen plastiek is 2.50 meter hoog en heeft een abstracte vorm. Het is een vrouwenvorm, dat op een soort gevouwen bronzen blad ligt, als een icarusachtig figuur. De val van de figuur past bij het idee van overlijden, maar het is onduidelijk of de kunstenaar het zo bedoeld heeft. Op het crematorium staat de plastiek mooi in een rustige omgeving, wat het werk een zekere eenzaamheid en romantiek geeft.

Over de kunstenaar
Per Abramsen (Rotterdam, 1941 – Rotterdam, 2018) woonde en werkte in Rotterdam en Zuid-Frankrijk. Hij exposeerde in Marseille, Parijs, Philadelphia, New York, Basel, Chicago en in vele Nederlandse musea. Zijn werk bevindt zich in collecties van nationale en internationale musea. Abramsen werkt met een combinatie van geconstrueerde en organische vormen. Sinds 1990 werkt hij met schaduwen, geïnspireerd door het felle licht in Zuid-Frankrijk. Het samenspel van licht, vorm en schaduw is belangrijk in het werk van Abramsen. Hij heeft diverse werken in de openbare ruimte gemaakt. Hij nam deel aan verschillende culturele commissies en besturen in Rotterdam en was voorzitter van de Beroepsvereniging Beeldende Kunstenaars (BBK). Als kunstenaar is hij verbonden aan galerie RAM, waar hij in 2001 ook het interieur voor ontwierp.
informatie Wikipedia
Foto BKOR Archief

29/03/2020

Over het kunstwerk
Op het trottoir staat een kegelvormige object, dat op een zeer abstracte wijze een man voorstelt. Een stuk verderop, nabij de rotonde aan de Abtsweg, staat een tweede kegel, die een vrouw voorstelt. De kegels, gemaakt door de Rotterdamse kunstenaar Per Abramsen, bestaan uit elkaar overlappende bronzen platen, die op een betonnen sokkel vastzitten. Ze hellen over hun sokkel heen, de straat op. Doordat de kegels een paar honderd meter van elkaar staan, is het werk moeilijk in zijn geheel te ervaren. Abramsen heeft meer dan 30 jaar bijgedragen aan kunst en cultuur in Rotterdam en er zijn meerdere werken van hem in de openbare ruimte van Rotterdam te vinden. Abramsen heeft de titel van dit werk vertaald naar het Engels, daarom is de officiële titel Cone (male).

Over de kunstenaar
Per Abramsen (Rotterdam, 1941 – Rotterdam, 2018) woonde en werkte in Rotterdam en Zuid-Frankrijk. Hij exposeerde in Marseille, Parijs, Philadelphia, New York, Basel, Chicago en in vele Nederlandse musea. Zijn werk bevindt zich in collecties van nationale en internationale musea. Abramsen werkt met een combinatie van geconstrueerde en organische vormen. Sinds 1990 werkt hij met schaduwen, geïnspireerd door het felle licht in Zuid-Frankrijk. Het samenspel van licht, vorm en schaduw is belangrijk in het werk van Abramsen. Hij heeft diverse werken in de openbare ruimte gemaakt. Hij nam deel aan verschillende culturele commissies en besturen in Rotterdam en was voorzitter van de Beroepsvereniging Beeldende Kunstenaars (BBK). Als kunstenaar is hij verbonden aan galerie RAM, waar hij in 2001 ook het interieur voor ontwierp.
info Wikipedia Foto´s Otto Snoek

15/03/2020

Over het kunstwerk
Deze buisplastiek van twee gedraaide cirkelvormen stond voorheen bij de oude bibliotheek op de Burgemeester Baumannlaan. Kunstenaar Lucien den Arend kreeg de opdracht bij de bouw van deze bibliotheek en het werk is gemaakt in de percentageregeling; een regeling waarbij één procent van de totale bouwkosten besteed moest worden aan beeldende kunst voor dat gebouw. Het werk is in 2013 herplaatst en staat op een plein bij de ‘nieuwe’ bibliotheek aan de Baanweg. Het beeld is op 17 september 2013 opnieuw onthuld. Een licht fluïde vorm, golvend, past mooi op het patio-achtige pleintje. In samenwerking met de omgeving is dit een mooi sierlijk beeld. Het werk van Den Arend is exemplarisch voor omgevingskunst in de jaren zeventig en tachtig.

Over de kunstenaar
Kunstenaar Lucien Armand Marco den Arend (Dordrecht, 1943) volgde opleidingen aan de kunstacademie in Rotterdam, Tilburg en Long Beach, Californië. Hij zou de eerste secretaris zijn van de Nederlandse Kring van Beeldhouwers en is behalve in Nederland ook in het buitenland veel actief geweest. Vooral in Californië, waar hij een prijs en een eervolle vermelding krijgt, en in Finland waar hij in 2003 heen emigreerde om er een beeldenpark op te zetten. Hij heeft veel opdrachten gedaan in Nederland op het gebied van vrijstaande objecten (geometrische abstracties), omgevingskunst en land art. Het Rijksbureau Kunsthistorische Documentatie noemt hem: architect, beeldhouwer, glaskunstenaar, omgevingskunstenaar, tekenaar, schilder, aquarellist, etser, emailleur, ontwerper en keramist.

foto BKOR Archief
Wikipedia