05/04/2026
Dit was het dan.
De laatste editie van No Guts No Stories.
En wat voor één.
Eentje die voor altijd in ons hart gegrift staat.
Wat een verbindingen. Wat een community.
Binnen een paar uur voelt het alsof je familie bent.
En dan kom je thuis…
en denk je: was dit het dan?
Moet ik hier echt mee stoppen?
Ja, het kost veel tijd. Veel werk.
Maar ik raak ook zoveel mensen.
Ik maak mensen gelukkig, zowel voor en achter de camera.
Daar moet je dan toch iets mee?
Dus heel eerlijk: het borrelt!
Misschien is dit geen einde, maar een nieuw begin.
Een andere vorm.
Misschien geen No Guts No Stories… maar More Guts More Stories?
Ik weet het nog niet.
Maar er komt iets. Dat voel ik.
Ik ben iemand van grootse projecten en levenservaringen.
Maar voor nu neem ik afstand.
Ruimte. Stilte.
Om alles te laten landen en daar iets nieuws uit te laten ontstaan.
Dank jullie wel, mijn lieve team: ,
Voor jullie energie, loyaliteit en alles wat vaak ongezien gebeurt.
De synergie die we samen hebben, we lezen en schrijven elkaar!
Dank je wel Damon, mijn maatje waar ik samen mee mag lesgeven.
Dank je wel Martijn (), voor het heerlijke eten en de geweldige sfeer
Dank je wel Wendy (), dat je zo voor me was, buiten de talentvolle rol als fotograaf om
Dank je wel Babet (), mijn stille kracht, al die jaren.
En dank aan alle deelnemers.
Voor jullie vertrouwen. Voor het openstellen. Voor het echt aangaan.
Ik heb jullie gezien, in jullie geschreven verhalen. In jullie portfolio’s vooraf.
Maar jullie hebben het zelf waar gemaakt.
Dit was niet alleen een workshop.
Dit was een levenservaring.
Op naar een nieuw tijdperk.
We weten nog niet hoe het eruitziet,
maar geloof me: het komt eraan!
