Nimweegs SoapTheater

26/02/2026

29/12/2022

01/05/2022

‘t Is ‘n kwestie fan geduld da heul Holland Nimweegs lult!!!

Oproep voor jongeren en iedereen die zich jong voelt.

Onze taal kent veel nieuwe woorden. Woorden die nog niet in het Nimweegs dialect zijn opgenomen. Ken je enkele van deze woorden? Er wordt namelijk gewerkt aan het nieuwe Nimweegs woordenboek. Wil je ook dat jouw bijdrage wordt opgenomen in “De Dikke VanNijmegen”? Stuur dan een PB naar ons toe.

25/04/2022

29/05/2021

Beloftes maoke schuld....

Speciaol feur de Herde-Kern-Fan 't wedstrijdferslag van NEC–Vitesse op 23-04-2000. Soe gaon we de Eredefisie ien!!
Een met 1-0 gewonnen derby!!!

Wedstrijd NEC-Vitesse 23-04-2000

Wijze: Hup Holland, Hup.
Tekst: Leo van Stijn

Refrein:
Hup NEC, laat de club niet in zijn hempie staan,
hup NEC, zet hem op, er voluit tegenaan,
hup NEC, hogerop dat moet toch gaan.
Laat de nieuwe Goffert juichen, elke tegenstand kun je aan. (2x)

De eerste helft:
Een stadion gevuld met veel supporters en gezang
voor deze zware wedstrijd, ieder kende het belang.
Jaap Uilenberg floot af en NEC gaf meteen gas
en legde met allure fraaie passes op het gras.
Maar na een klein kwartiertje was het met de rust gedaan
en kreeg Vitesse kansen om gelijk al voor te staan.

Maar Collen heerste achterin en Hesp stond hem goed bij;
voorin kwam Latuheru keeper Jevric niet voorbij.
Ook Koning’s schot met boog werd door die doelman fraai gekeerd,
daarna werd voor ‘t eerst weer Jacky Goal luid gescandeerd.
Supporters gooiden vuurwerk middenin de eerste helft,
gevolgd door een vermanend woord door voorzitter Van Delft.

De onrust bleef ook op het veld, maar resultaat bleef uit,
want elk schot werd door Roorda of de doelpaal fraai gestuit.
Aan werklust geen gebrek ook niet aan kansen voor De Gier,
daardoor bracht deze middag voor de kijkers veel plezier.
Een lekker potje voetbal met veel inzet van formaat:
waarover in de pauze met elkaar werd nagepraat.


De tweede helft

Geladen vol verwachting in een tweede helft met pit
klonk weer de stem van Hans van Delft: Blijf zitten waar je zit.
Maar NEC ging in de aanval, speelde vaak met vuur en g***s,
om nu weer te ontkomen aan de degradatie-dans.
Een gouden kans voor Renfurm, maar die faalde voor het doel,
toch groeide langzaamaan bij NEC het balgevoel.

Bas Roorda schoot zijn missers huizenhoog of in publiek,
maar NEC bleef strijden met bravoure en fanatiek.
Duels werden gewonnen, niemand stelde echt teleur,
we heersten op het veld; we waren sterk superieur.
Twee wissels bij Vitesse en meteen druk voor de pot,
maar iedereen bleef waakzaam, steeds op tijd de deur op slot.

Kwartier voor tijd een goal van Jack en NEC stond voor,
geen tijd voor rust, want onze jongens speelden stevig door.
Van Rijswijk kwam vervangen, Arno Arts ging naar de kant
want NEC had duidelijk de winst al in de hand.
Twee kansen nog voor open doel, maar zonder resultaat,
de winst, drie dure punten, feest waar lang werd doorgepraat.

Refrein:
Hup NEC, laat de club niet in zijn hempie staan,
hup NEC, zet hem op, er voluit tegenaan,
hup NEC, hogerop dat moet toch gaan.
Laat de nieuwe Goffert juichen, elke tegenstand kun je aan. (2x)

© Leo van Stijn

08/05/2021

Kumt deur jou.

Versoepelingen in het coronabeleid maakten het mogelijk weer de winkels in te mogen op vastgestelde voorwaarden. Mijn vrouw kon nu zonder afspraken rustig en veilig nieuwe kleding aanschaffen. Bij de openingstijd troffen we geen wachtenden voor de geopende deuren. Dat gaf een veilig gevoel en maakte het rustig zoeken gelukkig weer plezierig. Vóór ons liep op ruime afstand een echtpaar naar binnen. “Nou ken ’t wir, dus ken se ien alle rust uutsuke en hier passe wa mee nuir huus mag,” lachte hij vrolijk groetend als een bekende.
Wij hadden dezelfde bedoeling. Na een speurtocht kriskras door de hele winkel met hulp van een meedenkende verkoopster, betraden we met een arm vol “mogelijkheden” de paskamers. Daar zat slechts één man: de “bekende”. Hij ritste zijn lichtgevend groene jasje nonchalant open. Boven zijn bonte bloes met wijd open kraag en zicht op verlegen borsthaar straalde een rossige kop met erg schuinstaande ogen. “So ken je me niet, hè?” Ik herkende slechts zijn opvallende ogen. “Sie je nou, da jij geliek had toen. Ik mos me nie opslute, muir ope staon feur nij geluk. Wit je nog? Da he’k gedaon. Ik mot je duir eigenluk nog feur bedanke. Ik ken mien eige oek haos nie trug.”
Na de dood van zijn vrouw was hij via zijn werk in contact gekomen met Annerie. Die had hem meer durf gegeven. “Hoe ruir ken ’t lope, hè. Gesellig wir so saome!” Hij had mij na een voorstelling van het SoapTheater gesproken en bleek nu duidelijk zijn oude verlegenheid afgeschud te hebben. “Ik woon saome met mien friendin, pertner of eh... Ik hou ’t muir op…” “Schat...“ klaterde het door de pasruimte. “…Sit as gegote!”
We keken om. Voor de paskamers stond een volle, vuurroodharige vrouw met gespreide armen. De modeontwerper had zijn best gedaan zoveel mogelijk fel-gele bloemen op de stof te drukken. ”Hoe fiend je ‘m? Helemaol wa’k ien de kop had. Neme we. Kom.” Resoluut pakte ze haar schat bij de arm. ”Nou jij die puirse bermuda.”
Verontrust keek ik de gewaagde combinatie na en moest ineens denken aan opblaasbare krokodillen.

©Leo van Stijn

08/05/2021

Raose of gèle?

Wonen dicht bij de Waal is nog steeds in trek. Zowel in Lent als in het centrum. Een supertoren bij de haven, een nieuw woonblok bij Plein ’44 en woonlagen boven op V&D. Het lokte mij naar knusse plekjes in de benedenstad. Het was voelbaar voorjaar in de oude benedenstad. Bij een groot zonnig balkon hing een ijverige bewoonster kleurrijke slaapkamerinhoud buiten. Ik bekeek aandachtig haar ervaren handelen.
“Ken je nog wa fan lere,” hoorde ik een vrouw achter mij zeggen. “Kiek muir goed, jong.” De vriendelijke stem leunde opvallend ver over een hoger muurtje achter mij. Een opvallend brede goudkleurige ketting flonkerde op haar ruime boezem maar verbloemde haar leeftijd niet.
“Jij sit hier pas, wit ik. Anders ha’k je gefraogd twee fijfliters schoonmaok-asien bij mien bofe te brenge. Driehoog sonder lift. Fan mien uut ken je da mins duir nog beter bekieke.” Ze was zelf ook al bezig, aangestoken door het zonnige weer. Ze hield van schoonmaken. “Dan git de wereld wir los en wil ik d’r uut. Lekker languut ien ’t sonnetje. Nie hier aon de costa del Waol, heur.” Ze vreesde dit jaar nog veel geduld te moeten hebben. “Feurig juir ien Spanje opgeslote gesete. Gelukkig “gelege”. Ik was bang da’k het land nie meer ien moch, so swert was ik duir gewurde fan ’t wachte.”

De schoonmaak aan de overkant ging verder met handschoenen aan. “Sie je, se het lange handschoene. Sien de beste. Je hebt raose en gèle. Se sien sterk en oferal feur te gebruke. Ik heb se feur mien steunkouse. Met die handschoene fluit ik op ‘n cent. En koop nie de kurte, die trek je so nuir de filistijne”
Op weg naar huis zocht ik ze in de supermarkt. Ik vond een geopende verpakking en kon ze dus passen. Rose gehandschoend stond ik daar voor schut. “Jij hebt de juiste attitude, knul. Ga je ’t vrouwtje thuis lekker verwennen?” klonk het aanstellerig bekakt. Tandenknarsend dacht ik: “Wat zou ik hier graag met deze handschoenen aan…. dat “hondenbandje” om je nek.… vier gaatjes strakker trekken. Tja, jammer. Die 1.50 meter!”


© Leo van Stijn

25/04/2021

Oorlogslawaai!

“Roll out the barrels; want de containers zijn vol!” hoorde ik zingen, toen ik die buitenzette. De zanger was een bijzondere buurtgenoot, die bijna elke dag in zijn eentje een “rondje” van ruim 20 kilometer loopt door en rond Nijmegen. Gekleed als tropenmilitair met hoed en bepakking (eten en drinken voor onderweg) marcheert hij zingend zijn dagelijkse solo-kilometers. Steeds vriendelijk groetend met het korte officiersstafje in zijn hand, zonder tempo vertraging voor dom gepraat.
Laatst wilde ik wegrijden met de fiets, toen hij zingend naderde met militaire blik op de verte voor hem. Nieuwsgierig naar zijn ijzersterke motivatie wachtte ik hem op. Wij groetten elkaar zoals altijd, maar het was zo stil in de straat, dat hij hoorde hoe ik meezong. Reden voor hem om even naar mij toe te komen. Zijn gezonde vrolijkheid en vastberadenheid voelde oprecht. “Lekker singe, da past oek wel bij jou, da wit ik. Saome wur je sterker!” lachte hij. Nu hij zijn strakke looptempo onderbrak, waagde ik te vragen, wat ik al zo lang van hem wilde weten. “U loopt elke dag een hele afstand in uw eentje. In militair tenue en met militaire discipline. Waarom loopt u zo en altijd op precies dezelfde tijd? Mag ik dat vragen?” Hij reageerde positief. “Duir krieg je ruggegraot fan. Altied handig en ’t maokt je sterk. Feural nodig ien dese tied as je ofereind wil bliefe! Duidelijk sien feur mekuir en feural feur je eige!” doceerde hij. “Een bietje discipline ken gin kwaod. Ons houwe aon de regels sien we kwiet geraokt. Duir wurde we nie beter fan ien corona-tied.” Voor hem was discipline geen probleem; zelfs zijn dagelijkse start- en finishtijd kenden militaire precisie.
“Hoe laot is het nou?” Hij wilde dat ik op mijn horloge keek. “Zeven minuten over 10,” zag ik. “As oud-militair hou ik fan lope. Um 10 uur haolt mien frouw de stofsuger uut de besumkast en begint ALLE daoge aon ’n onfeurstelbuire suugaktie deur ‘t HELE huus. Ik kon wel tege oorlogslawaoi….!” Sommige gevechten kun je niet winnen, wist hij. Met “It’s a long way to Tipperary” marcheerde hij weer verder.

© Leo van Stijn

25/04/2021

Fuirwel Belvoir

“Wuirum maok je die foto? Spuir jij afbraok?” vroeg een vriendelijke man, die mij bekend voorkwam. “Belvoir?” Ik hoorde wanhoop. “Da steet op ‘t dak, muir feur uutsich mot je nuir de Belvedère. Trajanus wiest wel, wuir je mot wese.” Het hotel wordt verbouwd tot appartementen.
Het gebouw heeft mij slechts enkele blije herinneringen gebracht. Het zwembad in de kelder vond ik benauwd; het restaurant kreeg mij niet als geregelde gast.
In de grotere zaal heeft de buurt jarenlang een bijdrage geleverd aan het landsbestuur door daar te stemmen met vastgemaakt rood potlood.
”Duir hè jij met je SoapTheater oek nog opgetreje. Een bingo-feesje feur ’n jubiluiris. Met cabaret en Nimweegse liedjes. Wuir blieft de tied.”

Die avond was een succes. Een “gesellige bingo-avond” wist hij nog, “met te weinig kuirte. Die knipte jullie gewoon middedeur, had je d’r wir sat en konde we snel ferder. Was iedereen lekker op tied tuus.” Lachend haalde hij herinneringen op aan die avond. “Da feulste kleine draoiding. Gin mins kon controlere wat d’r gedraoid werd. En dat d’r toefallig ‘n bepaold cijfer kwiet was. Sat bij iemand ien de jaszak! Fan de jubiluiris!” Ik lachte maar mee. “Was ’n geweldig geintje en mooi slot fan een geslaogd feesje!” Zijn levendige vertelling haalde veel herinneringen op aan die avond. Wie de jubilaris was, heb ik niet onthouden. Hij wel: hij was het zelf.

“Muir effe wa anders ofer di Belvoirperk. Jij weet nogal feul. Begriep jij da kunstwerk fan die twee witte iesere stoele ien ’t perk met deurkiek- rugleuningen? Se sitte aon mekuir fast as ’n hoekbenkske. Wuirum staon die so, da je duirop nie nuir de Ooij ken kieke en nie nuir Belvoir?

Ik bedacht, dat de maker mogelijk wilde aangeven, dat het de moeite waard is Nijmeegs schoons van een andere kant te bekijken. “Nie gek fersonne. We souwe duirop nou wel saome effe diep-ertistiek plaots kenne neme en sonder deurknippe de bojem hierfan gaon blootlegge,” lachte hij. “Je sit duirop wel knusjes met de knietjes tege mekuir, heur. Gesellig.” Het idee is goed, maar dan toch liever met mijn vrouw.

©Leo van Stijn

10/04/2021

Overleven

Van mijn fysiotherapeut kreeg ik al een tijd geleden het dringende advies dagelijks een stukje te gaan lopen. Soms doe ik dat met plezier, maar dan moet het weer wel meezitten. Ook zijn advies om door te lopen vind ik moeilijk. Er is te veel te zien om mij heen, dat vraagt om bij stil te staan of nog liever bij te gaan zitten. Dat “geluk” beleefde ik onlangs bij het passeren van een bankje met wijds uitzicht. Daar zat een stevige vrouw in een sombere jas slierten grijs haar onder een sjaaltje te stoppen. “Se maoke alles kapot, meneer,” somberde ze. “Die eend hebbe se selfs ’n p**t uutgetrokke.” Ze wees op een meeuw die op onze heuvelrand uitrustte. Haar dag was grauwgekleurd. “Fanmurrege brak mien immitaosie puirelketting. Bij ‘t opstaon na ’t suke trok ik ’t taofelkleed mee. Ken je wel raoje wat d’r nog meer kepot is gegaon.” Dat lukte heel aardig.
Ze beurde behendig een been omhoog en draaide de voetzool naar mij toe. “Sit d’r wa onder? Ik bin net uutgegleje.” Ik zag alleen wat poepresten, voordat ze verrassend lenig haar voet op mijn bovenbeen kon leggen. Gerustgesteld begon ze over haar overleden man. Ze miste hem, niet omdat het zo’n schat was. “As d’r eentje wa kepot kon maoke, was hij ‘t. Muir mien het ie d’r nie onder gekrege,” zei ze er lachend achteraan. Ze was alleen maar veel weerbaarder geworden. En geldzorgen had ze gelukkig ook niet.
“As je dan gesellig met leuke minse wa ken kletse.. wa wil je dan nog meer? Ik heb weinig te klaoge met nog twee gesonde bene!” Met een zwaai strekte ze haar benen voor zich uit en ontdekte een flinke ladder in haar kousen. Er viel een schoen van haar voet. Ik stond op om die op te rapen. Meteen wipte de bank die kennelijk niet goed vastgeschroefd zat, een stukje omhoog. Ze verloor haar evenwicht en tuimelde in het ontbrekende gras.
“Oek al kepoerewiets,” bedacht ze zittend op de grond. “Rose ferwelleke, schepe fergaon. Muir as je blieft lache, dan kun je da aon.” Heerlijk als je zo kunt overleven.

© Leo van Stijn

10/04/2021

Prumetied

Tegenwoordig laten we de boodschappen thuisbezorgen. Veiliger, gemakkelijker en rustiger. Maar door die voordelen mis ik de kleine alledaagse gebreken van de verstoorde wereld om mij heen. Voor enkele aanvullende schoonmaakartikelen ging ik naar een supermarkt. Ik sloot aan bij een verrassend lange rij bij de kassa achter een dame met sierlijk opgestoken grijs haar dat rustte op de brede kraag van een te jeugdige jas. Toen ze omdraaide bleek haar getekende gezicht ook twintig jaar ouder dan haar kapsel. Ze wist het.
“Mien prumetied is ofer en dan mot je je eige muir ferwenne,” wees ze op de lekkernijen op de rolband naast haar. “Mevrouw, plat leggen!” zei de cassière onverwacht. ”Ikke? Hier ien de winkel? Bin je belaoserd! Du da eiges, schoonheid!” De winkelbediende bedoelde de drie flessen sherry, die nu naast de kaasjes, nootjes en toastjes gevaarlijk mee hobbelden. “Slecht feur de cholesterol,” zei de klant. “Ik wit ‘t, muir goed feur de seks. Da he’k mien altied graog wies laote maoke. En…. ’t werkt, heur.”
Ze keek naar mijn aankopen en schudde haar hoofd. “Da wurt niks fanaofond,” wist ze lachend. “As ’t druk is, bin ik as ’n scheet deur de winkel hin. Graoi wa’k mot haole bij mekuir en suuk de kassa met de kurtste rij. As ’t duir te druk is, leg ik alles geliek trug. Kom ik laoter wel wir. Mij sul je hier oek gin wurtel sien schiete. Je mot toch geregeld bewege, oek oferdag, nie dan?”
Ik moest lachen om haar directheid. Ze deed me denken aan Opoe Toos, de energieke bejaarde speelster van mijn Nimweegs SoapTheater met haar spreuken: “As de burste gaon ferwelleke, wurt ’t tied feur uironskelleke.” En “As de liefde is fergaon, ruuk d’r dan muir nie mir aon.”
Ze haalde nonchalant haar schouders op. “Ik let wel goed op wie achter mien steet. Want de meeste flotte kerels kenne da wel wuirdere. Ouwe sjaggerijnige cholosterolle trutte sien allenig sjaloers.”

© Leo van Stijn