13/03/2025
De orthopeed lachte mij vierkant uit. En niet per ongeluk, maar echt om haar punt te bewijzen.
Ik voelde de afwijzing even door mij heen gaan. Deze professional, werkzaam bij een gespecialiseerde kliniek voor orthopedie, vond dat één keer per week sporten zo goed als niets voorstelde.
Damn. De afwijzing en schaamte schoten door mijn systeem. Want ik ben juist met veel moeite van een anti-sportief persoon naar krachttraining gegaan. Vorig jaar werd ik zelfs voor het eerst lid van een sportschool.
Met moeite ga ik daar één keer per week naartoe – en eerlijk gezegd lukt dat niet eens altijd. Het blijft een uitdaging om tijd te vinden tussen werk, gezin en andere selfcare-rituelen.
En daar zat ik dan, tegenover de orthopeed die weinig vooruitgang zag.
*"Als je écht regelmatig zou trainen, zouden je hamstrings veel sterker zijn. En dan zou je ook minder last hebben van je knie."*
Terug bij af dus. Wil ik minder pijn, dan moet ik aan de bak.
Op dat moment had ik een keuze: laat ik het gevoel van afwijzing en kleinering de ruimte innemen? Of ga ik uit van haar goede intenties? Dat ze me echt probeert te helpen door een punt te maken? En dat ze, met al haar expertise, misschien wel gelijk heeft?
Ik merkte dat ik niet wilde blijven hangen in projectie. Deze arts is niet mijn vijand – ze is vriendelijk, werkt hard en doet haar best om me te helpen. Haar manier van communiceren was misschien niet sensitief, maar ze weet niet hoeveel moeite het mij heeft gekost om überhaupt weer te gaan sporten.
En daar raakt ze een diepere laag: mijn manier van hechting. Ik voel me snel aangevallen. Afwijzing doet pijn.
Maar zij voelde zich blijkbaar veilig genoeg om haar verbazing te uiten over mijn ‘sukkelige’ sportschema. Eén keer per week sporten is simpelweg niet genoeg – en ja, in haar ogen misschien zelfs lachwekkend weinig.
Oké, punt gemaakt.
Toch realiseer ik me hoe dun de grens is tussen persoonlijke triggers en de realiteit. Mensen hebben vaak geen idee dat ze precies op een gevoelig stuk drukken. Maar er is ook zoiets als onverschillig, ongevoelig of weinig empathisch gedrag. En we mogen elkaar daar best op aanspreken.
Als een vriendin me zo had uitgelachen, had ik haar gezegd: *"Stop daarmee, ik wil niet uitgelachen worden."* Maar een arts heb ik een zakelijke relatie. Ze kent me niet persoonlijk. Dus kies ik ervoor om het me niet te laten raken.
Het kostte me wel wat overpeinzingen in de auto terug. Ik ben een mega-gevoelig mens. Maar ik wil niet meer bij elke vermeende aanval in dat oude g*t van zelfhaat en zelfafwijzing duiken.
Ik heb mijn halve leven rondgelopen, op zoek naar bevestiging van anderen.
En weet je wat? Die bevestiging heb ik niet nodig van mijn orthopeed.
*Hoera, dat voelt bevrijdend.*
En nu? Tijd om een goede sportfysiotherapeut te vinden, want ik wil nog héél oud worden met deze knoestige, verroeste knie van mij.
➡️ Dit inzicht raakt direct aan een thema waar ik de laatste tijd veel over spreek: *emotionele veiligheid in intimiteit*. Hoe vaak laten we onze oude patronen bepalen hoe we ons voelen in contact met anderen? Hoe kunnen we steviger blijven staan, ook als iets ons raakt?
Hierover geef ik samen met Kim een gratis webinar: **Intimacy Talks – Emotionele Veiligheid in Intimiteit.** Wil je erbij zijn? Meld je hier aan: https://hipsy.nl/event/107209-intimacy-talks-emotionele-veiligheid-in-intimiteit-gratis-training